Το στεφάνι που φτιάχνουμε την Πρωτομαγιά, δεν καίγεται την ημέρα που φτιάχνεται, αλλά στις 23 Ιουνίου, παραμονή της γιορτής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά έθιμα, που συμβολίζει το πέρασμα από την άνοιξη στο καλοκαίρι και παραμένει ζωντανό σε πολλές περιοχές της χώρας.
Πολύ πριν η Πρωτομαγιά ταυτιστεί με τους εργατικούς αγώνες, αποτελούσε γιορτή αφιερωμένη στη φύση και την αναγέννησή της.
Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι τιμούσαν αυτή την περίοδο με τελετές που συνδέονταν με τη γονιμότητα της γης, την καλή σοδειά και την ευημερία.
Στην ελληνική μυθολογία, η επιστροφή της Περσεφόνης από τον Άδη στη Δήμητρα συμβόλιζε την έλευση της άνοιξης και την αναζωογόνηση της φύσης.
Πρωτομαγιά: Πώς καθιερώθηκε το στεφάνι
Το έθιμο του μαγιάτικου στεφανιού, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, καθιερώθηκε στον ελλαδικό χώρο στα χρόνια της Φραγκοκρατίας.
Τα στεφάνια φτιάχνονταν από κληματόβεργες ή κλαδιά και στολίζονταν με λουλούδια, ανθισμένα φυτά, αλλά και συμβολικά στοιχεία όπως σκόρδο για προστασία από το κακό μάτι και αγκάθια για απομάκρυνση των κακών δυνάμεων.
Στη συνέχεια τοποθετούνταν στην είσοδο του σπιτιού, όπου παρέμεναν για δύο μήνες, με την κορύφωση του εθίμου να έρχεται το βράδυ της 23ης Ιουνίου, όταν ανάβουν φωτιές στις γειτονιές και τα στεφάνια ρίχνονται στις φλόγες.
Η ημερομηνία συνδέεται με το θερινό ηλιοστάσιο, μία περίοδο που από την αρχαιότητα είχε ιδιαίτερη συμβολική σημασία.
Το κάψιμο του στεφανιού εκφράζει την ολοκλήρωση ενός κύκλου: Η άνοιξη φεύγει, το καλοκαίρι υποδέχεται τη νέα εποχή και το στεφάνι, που θεωρείται πως προστάτευε το σπίτι, επιστρέφει στη φωτιά ως πράξη ευγνωμοσύνης και ανανέωσης.