Σε μια ημέρα που παραδοσιακά αποτελεί το βαρόμετρο των πολιτικών τάσεων της νεολαίας, οι φοιτητικές εκλογές της 13ης Μαΐου 2026 κατέγραψαν κάτι βαθύτερο.
Από τα αμφιθέατρα της Θεσσαλονίκης μέχρι το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, η φετινή διαδικασία ανέδειξε το ρήγμα ανάμεσα στον παραδοσιακό κομματικό συνδικαλισμό και μια νέα γενιά φοιτητών που μοιάζει να αναζητά διέξοδο από ένα σύστημα αυξανόμενης πίεσης. Η εικόνα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) υπήρξε η πλέον αντιπροσωπευτική αυτής της μεταβολής, καθώς η καταγραφή μόλις 350 ψηφοδελτίων στην κεντρική κάλπη του ιδρύματος, έναντι των 480 της περσινής χρονιάς, συνιστά μια υποχώρηση της συμμετοχής που αγγίζει το 27%. Πανελλαδικά, η αποχή κινείται σταθερά σε υψηλά επίπεδα, αποτυπώνοντας την κόπωση μιας γενιάς η οποία αισθάνεται ότι το διακύβευμα της κάλπης απομακρύνεται από τις άμεσες προτεραιότητές της.
Τα αποτελέσματα της αναμέτρησης παραμένουν, για ακόμη μία χρονιά, πεδίο αντικρουόμενων ερμηνειών, αναδεικνύοντας τον πλήρη θεσμικό κατακερματισμό. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, επικαλούμενη ενσωμάτωση στο 97%, ανακοινώνει ποσοστό 42,3% και διεκδικεί την πρωτιά για 39η συνεχόμενη χρονιά, ενώ η Πανσπουδαστική (ΠΚΣ), με την ενσωμάτωση στο 97,07%, καταγράφει 33,53% και 14.108 ψήφους, προκρίνοντας την ανάγκη για μαχητικούς συλλόγους κόντρα στην απαξίωση. Η απουσία ενός ενιαίου κέντρου συλλογής αποτελεσμάτων καθιστά τη συνολική εικόνα θολή, με την ΠΑΣΠ να συγκεντρώνει περί το 16% και την ΕΑΑΚ να κυμαίνεται στο 6%, σύμφωνα με τα στοιχεία της πρώτης παράταξης. Η ένταση δεν έλειψε από τα ιδρύματα, καθώς σοβαρές καταγγελίες για απόπειρες νοθείας και βίαια επεισόδια, όπως η αιματηρή επίθεση εναντίον μελών των ΕΑΑΚ στο ΑΠΘ την παραμονή της κάλπης που άφησε πίσω της επτά τραυματίες, βάρυναν το κλίμα.
Ωστόσο, η φετινή κάλπη διεξήχθη υπό τη βαριά σκιά της πρόσφατης τραγωδίας στην Ηλιούπολη. Η πτώση δύο 17χρονων μαθητριών από ταράτσα πολυκατοικίας την Τρίτη, η οποία οδήγησε στον θάνατο της μίας και τον κρίσιμο τραυματισμό της δεύτερης, συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Το σημείωμα αυτοκτονίας που βρέθηκε, αναφερόμενο στην κατάθλιψη και τον φόβο της αποτυχίας στις επικείμενες Πανελλήνιες εξετάσεις, λειτούργησε ως ένας οδυνηρός υπενθυμιστής της ψυχολογικής πίεσης που υφίσταται η νέα γενιά.
Η φωνή του προαύλιου
Οι μαρτυρίες των φοιτητών στο πεδίο είναι αποκαλυπτικές της βαθιάς αποξένωσης από τους υπάρχοντες μηχανισμούς. «Νιώθω ότι οι παρατάξεις μιλούν για ένα πανεπιστήμιο που δεν υπάρχει πια. Τσακώνονται για θεωρητικά ζητήματα, αλλά εμείς παλεύουμε για πρακτικά. Η αποχή μου δεν είναι αδιαφορία, είναι στάση» αναφέρει στο iefimerida η Μαρία, φοιτήτρια στην ΑΣΟΕΕ. Αντίστοιχα, ο Νίκος, τριτοετής φοιτητής, επισημαίνει: «Οι θεωρητικές μάχες των παρατάξεων μοιάζουν αποκομμένες από την πραγματικότητα. Όταν βλέπεις τις παρατάξεις να ανακοινώνουν διαφορετικά αποτελέσματα, καταλαβαίνεις ότι η διαδικασία έχει χάσει το νόημά της». Από την πλευρά των πρωτοετών, ο Γιάννης προσθέτει μια ακόμα διάσταση: «Νιώθουμε ότι το σύστημα μας πιέζει από το σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο, χωρίς να μας δίνει πραγματικές διεξόδους. Όταν ακούς για τα κορίτσια στην Ηλιούπολη, συνειδητοποιείς ότι η πίεση για επιτυχία είναι τόσο μεγάλη που γίνεται θανατηφόρα».
Με το βλέμμα στραμμένο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, το μήνυμα της πανεπιστημιακής κάλπης χρήζει προσεκτικής ανάγνωσης από το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Η αποχή και η τραγωδία της Ηλιούπολης αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, μιας νεολαίας που αισθάνεται ότι το μέλλον της προδιαγράφεται χωρίς την ίδια. Το πανεπιστήμιο κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα πεδίο γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης, την ώρα που η σιωπή των φοιτητών υποδηλώνει μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.