Η ιδιοκτήτρια που κατέγραψε την ανακαίνιση στον λογαριασμό @renovatethecottage τόλμησε κάτι πιο ριψοκίνδυνο, και της βγήκε, όπως περιγράφει το TheCoolist.
- Η ανακαίνιση ξεκίνησε με την πλήρη απογύμνωση του διαδρόμου, αποκαλύπτοντας τα δομικά υλικά και ένα βασικό πρόβλημα: ένα χαμηλό δοκάρι στην κορυφή της σκάλας που περιόριζε αισθητά το ύψος και την αίσθηση του χώρου.
- Για να αυξηθεί οπτικά ο χώρος, το χαμηλό δοκάρι ανυψώθηκε και τα συμπαγή ξύλινα κάγκελα της σκάλας αντικαταστάθηκαν από ένα ενιαίο φύλλο γυαλιού, επιτρέποντας στο φως να διαχέεται ανεμπόδιστα μέχρι την είσοδο.
- Στους τοίχους τοποθετήθηκε ξύλινη επένδυση σε πράσινη απόχρωση, με τις οριζόντιες γραμμές της να δημιουργούν την ψευδαίσθηση ενός μακρύτερου διαδρόμου, ενισχύοντας την προοπτική του χώρου αντί να τον περιορίζουν.
- Το τελικό αποτέλεσμα, αν και εντυπωσιακό, προκάλεσε αντιδράσεις. Αρκετοί εξέφρασαν προβληματισμούς για την ασφάλεια της σκάλας, επισημαίνοντας την έλλειψη χειρολαβής στον τοίχο και πιθανούς κινδύνους από το γυάλινο πάνελ.
Τον διάδρομο τον καταλαβαίνεις αμέσως από τη σκάλα. Στενή, στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο τοίχους, με ένα σκούρο κόκκινο χαλί με σχέδια που έπινε όσο φως κατάφερνε να κατέβει από το παράθυρο του πάνω ορόφου. Τέτοιον διάδρομο έχει κάθε παλιό σπίτι στη Βρετανία. Συνήθως η λύση είναι να τα ξηλώσεις όλα και να τα βάψεις άσπρα. Η ιδιοκτήτρια που κατέγραψε την ανακαίνιση στον λογαριασμό @renovatethecottage τόλμησε κάτι πιο ριψοκίνδυνο, και της βγήκε, όπως περιγράφει το TheCoolist.
Το μυστικό κρύβεται σε δύο επεμβάσεις
Σήμερα στη σκάλα, ξύλινη επένδυση σε απαλό πράσινο του φασκόμηλου ανεβαίνει από το πάτωμα ως το ύψος των ώμων. Στο πλατύσκαλο, μια τεράστια κορνιζαρισμένη αφίσα με ποτά κλέβει την παράσταση, και χοντρά διακοσμητικά πηχάκια ανεβαίνουν στον τοίχο. Σε ένα στενό κλιμακοστάσιο όλα αυτά θα έπρεπε να είναι πολλά. Κι όμως, ο χώρος φαίνεται μεγαλύτερος, όχι μικρότερος. Το μυστικό κρύβεται σε δύο επεμβάσεις, και μόνο η μία έχει να κάνει με το χρώμα.
Πρώτα ο διάδρομος ξηλώθηκε ως το τούβλο. Το κόκκινο χαλί έφυγε, τα σκαλοπάτια έμειναν γυμνά με καινούργιες λωρίδες υπόστρωμα καρφωμένες πάνω τους, φρέσκος ροζ σοβάς στέγνωνε σε κάθε τοίχο και στο πάνω πλατύσκαλο φαίνονταν οι σανίδες του πατώματος. Η πιο κρίσιμη λεπτομέρεια, όμως, ήταν στην κορυφή της σκάλας: ένα χαμηλό σοβατισμένο δοκάρι που όποιος ξεπερνούσε το 1,70 κινδύνευε να το βρει με το κεφάλι. Ο ξυλουργός Ντιν, της Millfern Joinery, το ανέβασε ψηλότερα, και πλέον το ταβάνι φαίνεται ενιαίο και ψηλό αντί για δύο χαμηλά κομμάτια το ένα πάνω στο άλλο. Ο διάδρομος δεν φάρδυνε. Απλώς φαίνεται πιο ψηλός.
Το μεσοπλατύσκαλο ήταν πάντα το πιο δύσκολο σημείο: μια άχαρη γωνία με ένα μικρό πλαϊνό παράθυρο, χωρίς τίποτα να σταθεί το μάτι. Ένας συνηθισμένος στρογγυλός καθρέφτης θα έμοιαζε ξεκάρφωτος. Αντί γι' αυτόν μπήκε ένας καθρέφτης σε σχήμα βότσαλου, που ρίχνει το φως του πλαϊνού παραθύρου πίσω στη σκάλα πιο μαλακά. Η πράσινη επένδυση, μάλιστα, αγκαλιάζει το περβάζι αντί να περνά ίσια από κάτω του. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά ξεχωρίζει τη δουλειά που έγινε με μεράκι από την πρόχειρη.
Στα χαρτιά, η ίδια η επένδυση μοιάζει με λάθος. Αν φορτώσεις διακόσμηση σε έναν στενό χώρο, πας κόντρα σε κάθε συμβουλή, αφού περισσότερη λεπτομέρεια υποτίθεται ότι μικραίνει τον χώρο. Όχι όμως όταν η λεπτομέρεια είναι οριζόντια. Η γραμμή της επένδυσης και τα ορθογώνια που επαναλαμβάνονται τραβούν το μάτι κατά μήκος του τοίχου, και ο διάδρομος δείχνει μακρύτερος. Τα πεύκινα πηχάκια καρφώθηκαν ακατέργαστα, ακολουθώντας την κλίση της σκάλας, πριν πιάσει κανείς πινέλο. Τα λοξά φατνώματα πάνε με την κλίση των σκαλοπατιών και όχι του ταβανιού, και αυτό ακριβώς σώζει το σύνολο από το να θυμίζει τούρτα με ορόφους.
Το μεγάλο ατού, ωστόσο, ήταν άλλο. Η παλιά σκάλα είχε στη μία πλευρά συμπαγή ξύλινα κάγκελα. Τα κάγκελα είναι σαν φράχτης: κόβουν το φως. Ό,τι φως έπεφτε από το παράθυρο του πάνω ορόφου χτυπούσε πάνω τους και γύριζε πίσω, και η εξώπορτα έμενε στη σκιά τις περισσότερες ώρες της μέρας. Τα κάγκελα βγήκαν και στη θέση τους μπήκε ένα ενιαίο φύλλο γυαλί με δρύινη κουπαστή από πάνω. Το παράθυρο το ίδιο, το φως το ίδιο, μόνο που τώρα κατεβαίνει όλη τη σκάλα ως την πόρτα. Δεν γκρεμίστηκε τοίχος, δεν ανοίχτηκε παράθυρο. Ο διάδρομος απλώς πλημμύρισε φως.
Στο πάνω πλατύσκαλο καταλαβαίνεις γιατί δένει το πράσινο του φασκόμηλου. Μόνο του είναι ψυχρό χρώμα, και σε έναν διάδρομο που δεν τον βλέπει ήλιος μπορεί εύκολα να βγάλει μια παγωνιά. Τη ζεσταίνουν η πορτοκαλί αφίσα και η δρύινη κουπαστή. Το παράθυρο έμεινε εντελώς ελεύθερο, χωρίς στόρια ή κουρτίνες, μόνο με ένα κλωνάρι ευκάλυπτο στο περβάζι, γιατί εδώ χρειάζεται κάθε ακτίνα φως. Από την κορυφή της σκάλας πια βλέπεις ως την εξώπορτα χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς σκιές στη μέση.
Η φωτογραφία του «πριν» δείχνει πόσο μεγάλη είναι η αλλαγή: κόκκινο χαλί με σχέδια, ανάγλυφη ταπετσαρία σε χρώμα ιβουάρ και στους δύο τοίχους, μια μίζερη ξύλινη χειρολαβή καρφωμένη στον αριστερό τοίχο και ένα φως που έσβηνε στα μισά της σκάλας. Η επιτυχία της ανακαίνισης δεν οφείλεται σε κάποιο μεμονωμένο υλικό αλλά στο πώς δένουν όλα μεταξύ τους. Το γυαλί φέρνει το φως, η επένδυση δίνει ρυθμό στους τοίχους, ενώ ο καθρέφτης και το ανυψωμένο δοκάρι κλέβουν ύψος χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Δεν ενθουσιάστηκαν πάντως όλοι. Πολλοί αναγνώστες επισήμαναν στα σχόλια ότι στο τελικό αποτέλεσμα δεν φαίνεται χειρολαβή στην πλευρά του τοίχου. Η σκάλα είναι απότομη, με στενά σκαλοπάτια, και κατά τη γνώμη τους είναι επικίνδυνη για ηλικιωμένους και ίσως να μην είναι σύμφωνη με τους κανονισμούς. Άλλοι ανησύχησαν ότι ένα παιδί μπορεί να μη δει το γυάλινο φύλλο, ενώ δεν έλειψαν κι εκείνοι που ζήτησαν απλώς τον κωδικό της απόχρωσης.