Το 2018, η Σαμάνθα και ο Σον Κιλγκόουρ αποφάσισαν να ρισκάρουν αγοράζοντας ένα εγκαταλελειμμένη σπίτι στο Μίσιγκαν έναντι 26.000 δολαρίων, χωρίς να ξέρουν τίποτα από ανακαινίσεις.
Η αγροικία, ηλικίας 160 ετών, είχε παραμείνει εγκαταλελειμμένη για περισσότερο από μία δεκαετία και η ιδιοκτησία είχε γίνει αντικείμενο τοπικών ιστοριών για φαντάσματα και διάφορων υπερβολικών διηγήσεων. Τα παράθυρα είτε είχαν αφαιρεθεί είτε ήταν καλυμμένα με σανίδες, οι μπροστινοί τοίχοι ήταν γεμάτοι γκράφιτι, ενώ οι πυκνοί θάμνοι έκρυβαν την είσοδο.
Σύμφωνα με το ζευγάρι μάλιστα, ο ιδιοκτήτης είχε μάλιστα ζητήσει προσφορά για την κατεδάφιση του σπιτιού και τη μετατροπή της έκτασης σε αγροτικό χωράφι. Για τη Σαμάνθα, όμως, η κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σπίτι ήταν μέρος ακριβώς εκείνου που έκανε την απόφαση να το σώσει τόσο σημαντική.
Γιατί αποφάσισαν να αγοράσουν ένα τόσο παλιό σπίτι
Η ίδια είχε μεγαλώσει στο σπίτι των προπαππούδων της, όπου οι γονείς της πέρασαν μεγάλο μέρος των παιδικών της χρόνων ανακαινίζοντας μόνοι τους το ακίνητο. Αυτή η εμπειρία επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε τα παλιά σπίτια και την αξία της διατήρησης της ιστορίας τους.
«Πριν γίνει μόδα η ‘ανακαίνιση σπιτιών με σκοπό τη μεταπώληση’, οι γονείς μου ανακαίνιζαν μόνοι τους κάθε εκατοστό του σπιτιού μας, ουσιαστικά σε όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων», λέει η Σαμάνθα στο περιοδικό People. «Δεν τους ενδιέφερε να είναι όλα σύμφωνα με τις τελευταίες τάσεις ή να δείχνουν λαμπερά και ολοκαίνουργια. Ήθελαν, αντίθετα, να συνεχίσουν την ιστορία του σπιτιού, ενώ παράλληλα θα διηγούνταν και την ιστορία της οικογένειάς μας. Αυτό είναι κάτι που πάντα εκτιμούσα και ήξερα ότι ήθελα να κάνω κι εγώ στη δική μου ζωή».
Με αυτόν τον ενθουσιασμό, η Σαμάνθα και ο Σον έπεσαν με τα μούτρα στην ανακαίνιση του σπιτιού του 1860, όμως σύντομα συνειδητοποίησαν ότι η διάσωσή του απαιτούσε πολύ περισσότερα από απλές αισθητικές παρεμβάσεις.
Τα εμπόδια που συνάντησαν κατά την ανακαίνιση
«Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι, μόλις αρχίζαμε να ανοίγουμε τους τοίχους, θα έπρεπε να φέρουμε κάθε εκατοστό του 160 ετών σπιτιού μας στα σημερινά πρότυπα του οικοδομικού κανονισμού», παραδέχεται η Σαμάνθα. «Τα πάντα, από τα κατακόρυφα δομικά στοιχεία των τοίχων μέχρι τα δοκάρια του δαπέδου, χρειάζονταν ενίσχυση, γεγονός που αύξησε σημαντικά το κόστος του προϋπολογισμού μας».
Στην πορεία υπήρξαν και πολλές ακόμη εκπλήξεις, μεταξύ των οποίων και μια οικογένεια ρακούν που είχε εγκατασταθεί μέσα στους τοίχους. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, μάλιστα, χρειάστηκε να απομακρύνουν με φτυάρια το χιόνι που είχε μπει στο ημιτελές σπίτι. Παρ’ όλα αυτά, δεν το έβαλαν κάτω.
Σήκωσαν το σπίτι για να τοποθετήσουν νέα βάση
Σε διάστημα περίπου δύο ετών, η Σαμάνθα και ο Σον έμαθαν να τοποθετούν παραδοσιακή στέγη από κέδρο, ξύλινα δάπεδα, πλακάκια και άλλα τελειώματα, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι μεγάλο μέρος των εργασιών.
Η ανακαίνιση, ωστόσο, απαιτούσε και ορισμένες εξαιρετικά απαιτητικές δομικές λύσεις. Το σπίτι ανυψώθηκε και μεταφέρθηκε πάνω σε μια ολοκαίνουργια βάση, αφού ο Σον κατά λάθος γκρέμισε τμήμα του παλιού υπογείου, το οποίο ήταν κατασκευασμένο από πέτρα της περιοχής του Μίσιγκαν.
«Τοποθετήσαμε το σπίτι πάνω σε μια εντελώς καινούργια βάση, ανυψώσαμε κυριολεκτικά τη στέγη για να εξασφαλίσουμε το σωστό ύψος οροφής στον επάνω όροφο, κατασκευάσαμε σύστημα σηπτικής αποχέτευσης που δεν υπήρχε ποτέ πριν και σχεδιάσαμε μια ειδική σκάλα, κατασκευασμένη έτσι ώστε να ‘αιωρείται’ από τον τοίχο, ώστε να μην χρειαστεί να μετακινήσουμε καμία από τις αρχικές θέσεις των παραθύρων», αποκαλύπτει η Σαμάνθα.
Ωστόσο, ίσως η πιο τρομακτική στιγμή ήρθε όταν χρειάστηκε να αιωρηθεί ολόκληρο το σπίτι πάνω από έναν νεοσκαμμένο λάκκο, προκειμένου να κατασκευαστεί από κάτω η νέα του βάση.
Ξόδεψαν συνολικά 320.000 δολάρια για την ανακαίνιση
Όταν ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση, οι Κίλγκοουρ είχαν επενδύσει περίπου 320.000 δολάρια, επιπλέον των αρχικών 26.000 δολαρίων που είχαν καταβάλει για την αγορά, προκειμένου να μεταμορφώσουν το εγκαταλελειμμένο ακίνητο.
Ακόμη σημαντικότερο, όμως, το εγχείρημα τους έδειξε ότι υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι που νοιάζονταν για τη διατήρηση της ιστορικής κληρονομιάς με τον ίδιο τρόπο.
«Όταν αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τη διαδικασία με την οποία ξαναδίναμε ζωή στο σπίτι μας, εκπλαγήκαμε από το πόσοι άνθρωποι ένιωθαν την ίδια χαρά βλέποντας ένα παλιό σπίτι να αποκτά μια δεύτερη ευκαιρία», λέει η Σαμάνθα.
Αφού πέρασαν δύο χρόνια αποδεικνύοντας ότι ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι μπορούσε να γίνει ξανά κατοικία, οι Κίλγκοουρ πιστεύουν ότι η μεγαλύτερη αξία του δεν βρίσκεται απλώς στην εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, αλλά σε όλα όσα διατηρεί και μεταφέρει στις επόμενες γενιές.
«Στο τέλος της ημέρας, ελπίζω οι άνθρωποι να θυμούνται ότι τα παλιά σπίτια δεν είναι προβλήματα που πρέπει να αντικατασταθούν· είναι ιστορίες που αξίζει να συνεχιστούν», δηλώνει η Σαμάνθα στο περιοδικό People. «Και δείχνουν σε μια γενιά που μεγάλωσε με σπίτια γεμάτα τυποποιημένα, μαζικής παραγωγής υλικά και λύσεις ότι για να δημιουργήσεις ένα όμορφο σπίτι δεν χρειάζεται να αγοράσεις το πιο καινούργιο πράγμα. Χρειάζεται να δεις τις δυνατότητες που υπάρχουν ήδη. Γιατί το σπίτι που όλοι είχαν εγκαταλείψει και θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, άλλαξε τη ζωή μας».