Για την απώλεια του πατέρα της και για τα όσα συνειδητοποίησε για τη ζωή της αφού βίωσε τον πόνο και τη θλίψη, μίλησε η ηθοποιός Τόνια Σωτηροπούλου.
- Η ηθοποιός Τόνια Σωτηροπούλου υπογραμμίζει τη σημασία της αυτοβελτίωσης και της ψυχοθεραπείας, τονίζοντας πως μαθαίνει διαρκώς από τη ζωή. Θεωρεί αναγκαία την αποτίναξη των φόβων ως προϋπόθεση για την προσωπική εξέλιξη και ωριμότητα.
- Η φετινή χρονιά υπήρξε κομβική, καθώς τον Ιανουάριο έχασε τον πατέρα της, γεγονός που την έφερε αντιμέτωπη με τον φόβο της απώλειας. Περιγράφει τους γονείς ως έναν από τους πιο σημαντικούς άξονες στη ζωή.
- Παρά τη θλίψη, η απώλεια λειτούργησε ως απελευθέρωση, καθώς συνειδητοποίησε πώς είναι να πορεύεται και να στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις. Το πένθος αποτελεί ένα βαθιά προσωπικό ταξίδι για τον καθένα.
- Το τραγικό γεγονός την ώθησε να επαναξιολογήσει τις σχέσεις της. Διαπίστωσε πως δεν υπάρχει λόγος να διατηρεί επαφές που δεν λειτουργούν, αφού οι μεγάλες αλλαγές και οι απώλειες αποτελούν μέρος της ζωής.
Όπως εκμυστηρεύτηκε αυτή η δυσάρεστη εμπειρία λειτούργησε για την ίδια και ως μια μορφή απελευθέρωσης, καθώς την έκανε να μάθει να στηρίζεται περισσότερο στις δικές της δυνάμεις.
Τόνια Σωτηροπούλου: «Όσο ζω μαθαίνω»
Η Τόνια Σωτηροπούλου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και μεταξύ άλλων μίλησε για τη σημασία της αυτοβελτίωσης και της ψυχοθεραπείας.
Πιο αναλυτικά η ηθοποιός, είπε: «Θέλω να είμαι παρατηρητής όσων μου μαθαίνει η ζωή. Προφανώς είναι το κομμάτι της αυτοβελτίωσης, της ψυχοθεραπείας εννοείται και όσο ζω μαθαίνω. Και κατάλαβα ότι ξέρεις πρέπει να αποτινάξουμε και φόβους που έχουμε. Και φέτος ήταν μια πολύ κομβική χρονιά για εμένα, γιατί έχασα τον πατέρα μου τον Ιανουάριο και ένα από τα πράγματα που φοβόμαστε πιο πολύ, το πιο δεδομένο που θα συμβεί, είναι φυσικά η απώλεια. Πόσο μάλλον η απώλεια ενός από τους σημαντικούς σου άξονες. Γιατί είναι μία από τις δύο ρίζες μας οι γονείς».
Δείτε το βίντεο μετά το 09:00
«Είναι ένα προσωπικό ταξίδι»
Παρά το συναισθηματικό βάρος, αισθάνθηκε να απελευθερώνεται μετά τον θάνατο του πατέρα της, αφού αντιλήφθηκε πώς είναι να βασισμένη αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις: «Και προφανώς έχει όλο αυτό το δυσάρεστο κομμάτι και τη θλίψη και τη ζωή μετά από αυτό, είναι ένα προσωπικό ταξίδι, ο θρήνος και το πού τον βάζεις στη ζωή σου και στην καρδιά σου. Ταυτόχρονα, αντικειμενικά είναι σε ένα βαθμό για μένα μια μεγάλη απελευθέρωση, γιατί καταλαβαίνεις πώς είναι να πορεύεσαι μόνος, πώς είναι να είσαι στα πόδια σου, φυσικά με τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου.
Όλοι νομίζω ότι κάνουμε πράγματα μεγαλώνοντας, γιατί έτσι είναι η φύση μας, για να κάνουμε τους γονείς μας ευτυχισμένους, σκεφτόμαστε ότι δεν θα κάνω αυτή την επιλογή γιατί ξέρω ότι θα στεναχωρήσει ενδεχομένως της μητέρα μου ή τον πατέρα μου. Όταν βρίσκεσαι μετέωρος μέσα σε αυτό και έχεις και μια υποστήριξη, τότε καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία είναι κάτι που έρχεται και ανακαλύπτεις τη ζωή με άλλο τρόπο και όλα παίρνουν μία άλλη μορφή. Οπότε επειδή αυτό είναι πραγματικά ένα τραγικό γεγονός συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει λόγος να κρατάω σχέσεις με ανθρώπους που πια δεν λειτουργούν, μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι. Εδώ αλλάζει η ζωή πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα».