Η Χάρις Αλεξίου μίλησε για την προσωπική της ζωή, την υιοθεσία του γιου της, τη φωνή της και την απόφασή της να σταματήσει το τραγούδι σε συνέντευξή της.
- Η Χάρις Αλεξίου αποκαλύπτει πως είναι μόνη της από το 2004, διαχωρίζοντας τον έρωτα από την αγάπη στις μακροχρόνιες σχέσεις. Αναφέρεται στους δύο γάμους της, τονίζοντας πως ο πρώτος βασίστηκε στον έρωτα και ο δεύτερος στη φιλία.
- Η υιοθεσία του γιου της, Μάνου, αποτελεί το σημαντικότερο γεγονός της ζωής της. Περιγράφει την εμπειρία ως το «μεγαλύτερό της καρδιοχτύπι», τονίζοντας ότι ήταν κάτι που επιθυμούσε και είχε προσευχηθεί να συμβεί.
- Η απόφαση να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις ήρθε όταν διαπίστωσε ότι η φωνή της σκλήρυνε. Καθοριστική στιγμή ήταν όταν, τραγουδώντας με τον Σταύρο Ξαρχάκο, δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει τα τραγούδια όπως επιθυμούσε.
- Εκφράζει την άποψη ότι οι ράπερ αποτελούν το πιο ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης μουσικής. Κλείνοντας, δηλώνει ότι δεν φοβήθηκε ποτέ τον θάνατο, έχοντας βιώσει από νωρίς την απώλεια των γονιών της.
Η σπουδαία ερμηνεύτρια βρέθηκε το βράδυ της Τρίτης 29 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» και αναφέρθηκε σε διαφορετικές πτυχές της ζωής και της διαδρομής της.
Μεταξύ άλλων, μίλησε για τις σχέσεις και τους δύο γάμους της, αποκάλυψε ότι είναι μόνη της από το 2004, αναφέρθηκε στην υιοθεσία του γιου της, Μάνου, αλλά και στην απόφαση που πήρε να απομακρυνθεί από τις ζωντανές εμφανίσεις όταν άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα με τη φωνή της.
Παράλληλα, σχολίασε την αγάπη του κόσμου για τον Γιώργο Μαζωνάκη, μίλησε για τη θέση των ράπερ στη σύγχρονη μουσική σκηνή και εξήγησε τη δική της στάση απέναντι στον θάνατο.
«Από το 2004 είμαι μόνη μου»
Αναφερόμενη στην προσωπική της ζωή και στον τρόπο με τον οποίο βλέπει πλέον τον έρωτα, η Χάρις Αλεξίου αποκάλυψε ότι εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια δεν βρίσκεται σε σχέση.
«Στην αρχή ήμουν από αυτές τις γυναίκες που ερωτεύονται και πέφτουν στα πατώματα. Ο έρωτας κρατάει δυστυχώς πολύ λίγο, αυτή η φλόγα. Στον γάμο γινόμαστε αδέρφια, καλοί φίλοι. Νοιάζεται ο ένας για τον άλλον. Αυτό είναι αρκετό, γιατί ο έρωτας είναι παλιάνθρωπος, ο έρωτας δεν είναι εντάξει. Αν ήταν άνθρωπος δεν θα ήταν εντάξει. Έρχεται σου κλέβει πράγματα και σου δίνει ζωή. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα. Θα σου πω ένα πράγμα, μιας και είμαστε αργά εδώ. Από το 2004 είμαι μόνη μου. Είναι πολλά χρόνια, κάτι σημαίνει αυτό. Δεν χρειάζεται πολλή ανάλυση. Μου λένε καμιά φορά "οι άντρες φοβούνται τις γυναίκες που…". Τι είναι αυτά; Τις φοβούνται; Εμείς θέλουμε να έχουμε έναν μάγκα, να μην φοβάται ρε παιδί μου. Τον άλλο που φοβάται τι να τον κάνω;».
Η ίδια αναφέρθηκε στη συνέχεια στους δύο γάμους της, εξηγώντας ότι είχαν πολύ διαφορετική αφετηρία και δυναμική.
«Ο πρώτος μου γάμος ήταν από έρωτα, ο δεύτερος ξεκίνησε από φιλία, είχε άλλη ποιότητα. Το άλλο ήταν χαζό. Ήμουν 20 χρονών, ήταν ένας ωραίος, ψηλός, με ωραία μαλλιά».
«Η υιοθεσία του γιου μου είναι το μεγαλύτερό μου καρδιοχτύπι»
Ξεχωριστή θέση στη συνέντευξη είχε η αναφορά της Χάρις Αλεξίου στον γιο της, Μάνο, και στην απόφαση της υιοθεσίας.
Η τραγουδίστρια περιέγραψε την εμπειρία αυτή ως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής της.
«Η υιοθεσία του γιου μου είναι το μεγαλύτερό μου καρδιοχτύπι της ζωής μου. Δεν το θυμάμαι πώς ήταν. Ο Μάνος γεννήθηκε γιατί θα ερχόταν σε εμένα, εγώ το ήθελα, εγώ το προσευχήθηκα. Ευτυχείς οι άνθρωποι που μπορεί να τους τύχει στη ζωή, αυτό που συνέβη σε εμένα».
Τι είπε για τον Γιώργο Μαζωνάκη
Η Χάρις Αλεξίου μίλησε ακόμη για τον Γιώργο Μαζωνάκη και για τη σχέση που έχει αναπτύξει με το κοινό του, παραδεχόμενη ότι δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος της αγάπης που υπάρχει γύρω από το πρόσωπό του.
«Υπάρχει μια κρυφή αγάπη που δεν το ξέρουμε εμείς. Εγώ δεν ήξερα αυτή την λατρεία προς τον Γιώργο. Ήξερα ότι είναι ένας γλυκός άνθρωπος. Βλέπαμε τις παραξενιές του. Χαιρόμασταν, παραξενευόμασταν, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι συμβαίνει αυτό το πράγμα. Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και άλλοι. Μην ξεχνάς τι πάθαμε με τον Λεξ. Τι έκανε αυτό το παιδί; Πώς γέμισε αυτό το στάδιο; Πού ήταν αυτός ο άνθρωπος και δεν τον είχαμε πάρει είδηση; Υπάρχουν κόσμοι που δεν ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους».
Η στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει το τραγούδι
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Χάρις Αλεξίου μίλησε για το πρόβλημα που αντιμετώπισε με τη φωνή της και για τη δύσκολη απόφαση να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις.
Όπως εξήγησε, το σημείο καμπής ήρθε όταν τραγούδησε μαζί με τον Σταύρο Ξαρχάκο και διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει τα τραγούδια με τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε.
«Θυμάμαι που είχα πάει σε έναν γιατρό εδώ στην Αθήνα και του έλεγα ότι δεν μου βρίσκουν κάτι και μου είπε ότι "εσύ έχεις πολύ καιρό πρόβλημα με τη φωνή σου". Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που άκουσα. Δηλαδή συνέβαινε αυτό και δεν το καταλάβαινα; Την απόφαση να σταματήσω την πήρα όταν τραγούδησα με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Έλεγα κάποια τραγούδια που τα λάτρευα και δεν μπορούσα να τα αποδώσω κάποια για τα οποία εγώ έλιωνα όταν τα έλεγα. Είχε αρχίσει να σκληραίνει η φωνή μου και είπα ότι "δεν γίνεται άλλο". Η σχέση μου με το τραγούδι και η αγάπη μου γι’ αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Δεν γίνεται, αλλά εγώ το έχω κάνει και πάρα πολλά χρόνια. Δηλαδή δεν λέμε "πέθανε νέο το παιδί". Κατάλαβες; Τι κρίμα, ας πούμε. Φτάνει, γίνομαι 76. Δηλαδή πόσο πια; Πόσο; Το χάρηκα, το απόλαυσα, του έδωσα πράγματα, μου έδωσε».
«Οι ράπερς είναι το πιο ζωντανό κύτταρο που έχουμε στο τραγούδι»
Η Χάρις Αλεξίου τοποθετήθηκε και για τη σημερινή μουσική πραγματικότητα, ξεχωρίζοντας τους ράπερ και τον ρόλο που έχουν στη σύγχρονη σκηνή.
«Όχι να λέμε και ποιοι είναι οι ράπερς, είναι αυτή τη στιγμή το πιο ζωντανό κύτταρο που έχουμε στο τραγούδι. Το ραπ είναι τραγούδι διαμαρτυρίας».
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο»
Κλείνοντας, η τραγουδίστρια αναφέρθηκε στη σχέση της με την ιδέα του θανάτου, εξηγώντας ότι δεν υπήρξε ποτέ κάτι που τη φόβισε.
Στάθηκε μάλιστα στην απώλεια των γονιών της σε νεαρή ηλικία, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο η ίδια εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το μέλλον.
«Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο. Η μητέρα μου έφυγε ούτε 50 ετών και ο πατέρας μου 35. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα πεθάνω και τώρα λέω "ας μην αναλάβω αυτή τη δουλειά γιατί δεν είναι για την ηλικία μου". Δεν σκέφτομαι ότι θα πεθάνω, δεν θα πεθάνω».