Εσείς μιλάτε φωναχτά στον εαυτό σας; Απαριθμείτε τις υποχρεώσεις της ημέρας; Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για σημάδι γνωστικής εξασθένησης, σύμφωνα με την Ψυχολογία.
Όπως εξηγεί η κλινική ψυχολόγος Aline Nativel Id Hammou: «Το να μιλά κανείς μόνος του είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και ωφέλιμο, πολύ μακριά από τα στερεότυπα περί τρέλας που συχνά συνδέονται με αυτή τη συμπεριφορά». Γιατί όμως, νιώθουμε την ανάγκη να μιλάμε δυνατά, ενώ κανείς δεν μας ακούει;
«Ένα είδος ζωντανής λίστας υποχρεώσεων» λένε οι Ψυχολόγοι
Καταρχάς, αυτό το φαινόμενο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική προέκταση του εσωτερικού μας διαλόγου. Ωστόσο, δεν χρησιμοποιούμε όλοι την ομιλία με τον ίδιο τρόπο όταν σκεφτόμαστε. Κάποιοι καταφέρνουν να οργανώνουν τις σκέψεις τους σιωπηλά, ενώ άλλοι χρειάζονται να τις διατυπώσουν φωναχτά για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο μυαλό τους. Το να εκφράζουμε μια σκέψη με λόγια μάς βοηθά να την κάνουμε πιο συγκεκριμένη, να παρακολουθούμε τη συλλογιστική μας πορεία και, κάποιες φορές, να βρίσκουμε ευκολότερα μια λύση. «Είναι ένα είδος ζωντανής λίστας υποχρεώσεων που αποφορτίζει το μυαλό: Όταν συσσωρεύεται η νοητική επιβάρυνση, το να λέμε τα πράγματα δυνατά απελευθερώνει χώρο».
Είναι επίσης ένας τρόπος να αποκτούμε απόσταση από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Έπειτα από μια στενοχώρια, μια διαφωνία ή μια απαιτητική ημέρα, το να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε μάς επιτρέπει να το κατανοήσουμε καλύτερα και, ενίοτε, να ηρεμήσουμε. Ακούγοντας τα δικά μας λόγια δυνατά, αποκτούμε αμέσως μια εικόνα του εαυτού μας σαν να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη: Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να εξετάσουμε μια κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία, να περιορίσουμε το άγχος και να αποτρέψουμε τις αρνητικές σκέψεις από το να ανακυκλώνονται ασταμάτητα στο μυαλό μας.
Οι φωναχτές σκέψεις βοηθούν στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης
Παράλληλα, η ψυχολόγος αναφέρει: «Το να ενθαρρύνει κανείς τον εαυτό του φωναχτά πριν από μια σημαντική στιγμή δεν αποτελεί παιδική ιδιοτροπία, αλλά έναν ισχυρό μηχανισμό για την κινητοποίηση της ενέργειάς του, την εστίαση της προσοχής του και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής του».
Μακριά από το να αποτελούν απλώς λόγια που χάνονται στο κενό, αυτοί οι εσωτερικοί μονόλογοι, όταν εκφράζονται δυνατά, μπορούν να λειτουργήσουν ως μέσο καθοδήγησης της σκέψης, λήψης αποφάσεων και μετάβασης στη δράση. Γενικότερα, λοιπόν, το να μιλά κανείς φωναχτά θεωρείται ένδειξη ενός οξυδερκούς και ευρηματικού εγκεφάλου, σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο Aline Nativel Id Hammou.