Η «Χρυσή Βραδιά» του 1966, ο Πασχάλης και οι Ολύμπιανς, και η πιο απρόσμενη απόφαση στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Στις 2 Οκτωβρίου 1966, στο κατάμεστο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, συνέβη κάτι που έμελλε να μείνει στην ιστορία - όχι μόνο ως ένα μουσικό γεγονός, αλλά ως μια μικρή πολιτισμική τομή.
Ο μεγάλος πανελλαδικός διαγωνισμός «μοντέρνων συγκροτημάτων» ονομάστηκε εύστοχα Χρυσή Βραδιά, αφού το έπαθλο για τον νικητή ήταν ένα κιλό χρυσάφι. Τη διοργάνωση είχε ο Νίκος Νικολαρέας, γνωστός τότε με το ψευδώνυμο «Συνεργάτης Χωρίς Όνομα», ενώ την παρουσίαση ανέλαβε ο δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης.
Το κοινό, χιλιάδες νέοι άνθρωποι, θα αποφάσιζε τον νικητή με έναν τρόπο απόλυτα δημοκρατικό: γράφοντας την προτίμησή του στο πίσω μέρος του αποκόμματος του εισιτηρίου και ρίχνοντάς το στην κάλπη. Τα συγκροτήματα που συμμετείχαν παρουσίασαν τραγούδια με αγγλικό στίχο, όπως όριζε η «μόδα» της εποχής.
Φαβορί θεωρούνταν από τους ειδικούς οι IDOLS, ενώ οι Ολύμπιανς από τη Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζονταν ως αουτσάιντερ - όχι μόνο επειδή ήταν «εκτός έδρας», αλλά κυρίως επειδή τόλμησαν κάτι ασυνήθιστο: να ανέβουν στη σκηνή με τραγούδια στα ελληνικά.
Από τη στιγμή που ο Πασχάλης άρχισε να τραγουδά «πόσο μ’ αρέσει ο τρόπος που μ’ αγαπάς…», το στάδιο μετατράπηκε σε ένα εκρηκτικό κύμα ενθουσιασμού. Η συνέχεια ήταν μια σαρωτική νίκη. Όμως αυτό που κάνει την ιστορία μοναδική δεν είναι μόνο το κιλό χρυσάφι που κέρδισαν οι Ολύμπιανς - αλλά το γεγονός ότι προτίμησαν να το ανταλλάξουν με πέντε θερμάστρες πετρελαίου.
Ο Πασχάλης θυμάται τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς στο Καλλιμάρμαρο
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Πασχάλης θυμάται εκείνη τη βραδιά όπως ακριβώς τη βίωσε: με αφέλεια, ενθουσιασμό και χωρίς καμία αίσθηση ότι εκείνη την στιγμή γραφόταν ιστορία.
-Τον Οκτώβρη του 1966, μας ειδοποιούν από την εταιρεία μας ότι θα γίνει αυτός ο διαγωνισμός, αυτή η χρυσή βραδιά, λοιπόν, που την οργάνωνε ο «συνεργάτης χωρίς όνομα» και σαν έπαθλο είχε ένα κιλό χρυσάφι για τον νικητή. Και αποφασίζουμε, λοιπόν, να κατεβούμε αεροπορικώς, από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα.
-Το κιλό χρυσάφι ήταν πραγματικό ή στα λόγια;
-Ναι, έτσι είχαν ανακοινώσει ότι το έπαθλο ήταν ένα κιλό χρυσάφι. Αλλά δεν το πήραμε σαν χρυσάφι. Προτιμήσαμε να πάρουμε πέντε θερμάστρες πετρελαίου, που κάνανε εκείνη την εποχή, πέντε χιλιάδες η μία και το κιλό το χρυσάφι έκανε τριάντα τρεις χιλιάδες.
-Δηλαδή μου λες πως είχατε τη δυνατότητα να πάρετε χρυσάφι και δεν το
πήρατε;
-Ναι, μας πρότειναν αν θέλαμε αντί για χρυσάφι να πάρουμε από μια θερμάστρα πετρελαίου, πέντε συνολικά. Προτιμήσαμε να πάρουμε τις θερμάστρες - τι να το κάνουμε το χρυσάφι; [γέλιο] Εκείνη την εποχή δεν είχαμε το μυαλό… στα λεφτά. Είχαμε το μυαλό μας σε πράγματα λιτά. Λέμε: «Τι μπορούμε να πάρουμε; Μπορούμε να πάρουμε πέντε θερμάστρες πετρελαίου;», που είχε ανάγκη η μάνα μας από μία σόμπα πετρελαίου.
-Δεν είχατε σόμπα;
-Όχι πετρελαίου, ήταν πανάκριβες, είχαμε σόμπα με ξύλα.
-Μάλιστα. Νομίζω σας «έριξαν» με τις σόμπες. Σήμερα ξέρεις πόσο κάνει ένα
κιλό χρυσάφι αν το είχατε;
-Τώρα είναι αργά, να δώσουμε πίσω τις σόμπες πετρελαίου (γέλια)
-Και λοιπόν, κατεβαίνετε στην Αθήνα…
-Ναι, κατεβήκαμε αεροπορικώς. Και πήγαμε κατευθείαν στο Στάδιο…
-Είχατε φέρει όργανα;
-Χωρίς όργανα. Βεβαίως, χωρίς όργανα, γιατί δεν μπορούσαμε να κουβαλήσουμε τα όργανά μας με το αεροπλάνο.
-Είχατε κανονίσει με τι όργανα θα παίξετε;
-Βεβαίως! Μας είχαν εξασφαλίσει οι οργανωτές να παίξουμε με όργανα που θα είχαν εκεί πέρα.
-Μάλιστα. Τι συνέβη λοιπόν, στο Στάδιο;
-Όταν ανεβήκαμε πάνω στην σκηνή και ο Σπύρος Καρατζαφέρης ανακοίνωσε το όνομα ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ, ξεσηκώθηκε όλο το Στάδιο. Τόσο που εμείς όλοι, είχαμε μείνει άναυδοι. Δηλαδή, τα χάσαμε κυριολεκτικά. Νιώθαμε σαν κάτι να συνέβαινε ξαφνικά, που δεν το ξέραμε, δεν το είχαμε αντιληφθεί. Και αφού τραγουδήσαμε λοιπόν τον Τρόπο, και είδαμε τις εκδηλώσεις αυτές, τις φωτιές που ανάβανε μέσα στο στάδιο, κατεβήκαμε λες και ήμασταν μεθυσμένοι. Δεν ξέραμε αν αυτό που βλέπουμε είναι πραγματικότητα, ή αν είναι ψέματα. Μας πολιορκήσανε οι δημοσιογράφοι, μας τραβούσαν ο ένας από δω, ο άλλος από εκεί για συνεντεύξεις και νομίζω ότι και την ίδια βραδιά φύγαμε με το τελευταίο αεροπλάνο ή τέλος πάντων μείναμε το βράδυ και φύγαμε την άλλη μέρα το πρωί.
-Τις σόμπες πότε τις πήρατε;
-Τις πήραμε μετά από ένα διάστημα ενός μηνός ίσως. Τις έστειλε στα σπίτια μας στη Θεσσαλονίκη το γραφείο του Νικολαρέα.
-Είχες την αίσθηση, Πασχάλη, τότε ότι ο «Τρόπος» και το «Σχολείο» αυτά τα δύο τραγούδια με ελληνικό στίχο, αλλάζουν την ιστορία; Και ότι θα αναγκάσει και τα άλλα συγκροτήματα να ακολουθήσουν, να γράφουν και αυτά ελληνικό στίχο.
-Εκείνη την εποχή δεν είχα την αίσθηση ότι πρότεινα μία καινούργια άποψη στο ελληνικό μοντέρνο τραγούδι. Δεν την είχα αυτή την αίσθηση. Είχα την αίσθηση ότι κάνουμε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ και το κάνουμε με πολύ κέφι. Εμείς, βλέπαμε ότι αυτό που προτείναμε άρεσε πάρα πολύ στον κόσμο και συνεχίσαμε πάνω σε αυτό που άρεσε στον κόσμο. Ήμασταν πολύ απλά παιδιά. Δεν είχαμε κόντρες δηλαδή με άλλα συγκροτήματα. Ε, και συνεχίσαμε λοιπόν, να γράφουμε τραγούδια έτσι όπως τα αισθανόμαστε, με την αφέλεια και με την ψυχή που είχαμε, την παιδική.
- Όλες οι ειδήσεις
- Super Bowl: Αγώνας, σόου και διαφημίσεις εκατομμυρίων -Απόψε το μεγαλύτερο τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς
- Γιατί όλοι μιλάνε για τη Ζιγκοάλα -Tο εστιατόριο που έχει κάνει φέτος hype την Ομόνοια
- Η «κρυφή» Αθήνα και η ιδιαίτερη μαγεία της -7 στοές με ιστορία, για καφέ, μαγαζιά και βόλτα -Δείτε τις