Τα στοιχεία από έρευνα της YouGov δείχνουν ότι άνδρες και γυναίκες κινούνται σε μεγάλο βαθμό στις ίδιες κατευθύνσεις, με διακριτές όμως αποχρώσεις στις προτεραιότητές τους.
Κάθε νέα χρονιά ξεκινά με μια τελετουργική υπόσχεση προς τον εαυτό μας: αυτή τη φορά θα αλλάξουμε. Οι αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς λειτουργούν λιγότερο ως συγκεκριμένο σχέδιο και περισσότερο ως καθρέφτης των συλλογικών μας αγωνιών, επιθυμιών και προσδοκιών.
Τα στοιχεία από έρευνα της YouGov για τις αποφάσεις των Αμερικανών ενόψει του 2026, όπως αποτυπώνονται στο διάγραμμα, δείχνουν ότι άνδρες και γυναίκες κινούνται σε μεγάλο βαθμό στις ίδιες κατευθύνσεις, με διακριτές όμως αποχρώσεις στις προτεραιότητές τους.
Η επιθυμία για περισσότερη ευτυχία
Στην κορυφή της λίστας και για τα δύο φύλα βρίσκεται η επιθυμία για περισσότερη ευτυχία. Ωστόσο, το ποσοστό των γυναικών που δηλώνουν ότι αυτός είναι βασικός στόχος είναι αισθητά υψηλότερο. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και σε αποφάσεις που σχετίζονται με τη διατροφή, την απώλεια βάρους και τη γενικότερη φροντίδα του σώματος.
Οι γυναίκες δηλώνουν συχνότερα ότι θέλουν να τρώνε πιο υγιεινά και να χάσουν βάρος, ενώ οι άνδρες τείνουν να δίνουν λίγο μεγαλύτερη έμφαση στη σωματική άσκηση καθαυτή. Πρόκειται για μια διαφορά που δεν αλλάζει τη γενική εικόνα, αλλά αντανακλά διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους τα φύλα εσωτερικεύουν την έννοια της «υγείας».
Στο οικονομικό πεδίο, οι στόχοι είναι εξίσου κοινότοποι. Η αποταμίευση και η αποπληρωμή χρεών εμφανίζονται ψηλά και για άνδρες και για γυναίκες, με τις τελευταίες να δηλώνουν ελαφρώς πιο έντονα την ανάγκη να μειώσουν τα χρέη τους. Το στοιχείο αυτό συνδέεται συχνά με το γενικότερο αίσθημα οικονομικής ανασφάλειας, αλλά και με την πίεση για καλύτερη οργάνωση της καθημερινότητας, που επίσης καταγράφεται ως σημαντικός στόχος.
Οι αποφάσεις που σχετίζονται με την ψυχική υγεία, το διάβασμα, τον περισσότερο χρόνο με την οικογένεια ή τους φίλους και τη βελτίωση των σχέσεων εμφανίζονται στη μεσαία ζώνη του διαγράμματος. Δεν είναι οι πιο «ηχηρές» αποφάσεις, αλλά δείχνουν μια σταθερή μετατόπιση από τους καθαρά υλικούς στόχους προς μια πιο εσωτερική, ποιοτική προσέγγιση της ζωής.
Ενδιαφέρον έχει ότι η πνευματικότητα – είτε ως προσευχή είτε ως γενικότερη ενασχόληση με «πνευματικά ζητήματα» – παραμένει παρούσα, αν και σε χαμηλότερα ποσοστά, υποδηλώνοντας ότι για πολλούς εξακολουθεί να αποτελεί εργαλείο νοήματος σε αβέβαιους καιρούς.
Χαμηλότερα στη λίστα βρίσκονται στόχοι όπως η αλλαγή δουλειάς, η ενασχόληση με την πολιτική, η μετακόμιση ή η συνέπεια στον χρόνο. Πρόκειται για αποφάσεις που απαιτούν μεγαλύτερες ανατροπές και ρίσκο, κάτι που ίσως εξηγεί γιατί λιγότεροι δηλώνουν έτοιμοι να τις αναλάβουν ως στόχο μιας νέας χρονιάς.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο, ωστόσο, δεν βρίσκεται άμεσα στο διάγραμμα αλλά στα συνοδευτικά δεδομένα: όσο μεγαλώνει η ηλικία, τόσο μειώνεται η πιθανότητα να τεθεί οποιαδήποτε απόφαση. Ενώ τα δύο τρίτα των ατόμων 18–29 ετών δηλώνουν ότι θέτουν στόχους για τη νέα χρονιά, το ποσοστό πέφτει κάτω από το ένα τρίτο για όσους είναι άνω των 65.
Είναι άραγε ένδειξη κυνισμού και αποδοχής της ματαιότητας ή μήπως απλώς σημάδι ότι με τα χρόνια οι στόχοι έχουν ήδη επιτευχθεί – ή μετακινηθεί από το ημερολόγιο στο βίωμα; Όποια κι αν είναι η απάντηση, οι αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς συνεχίζουν να λένε περισσότερα για το παρόν μας παρά για το μέλλον που υποτίθεται ότι σχεδιάζουμε.