Υπάρχουν ταξίδια που γίνονται για την ξεκούραση και ταξίδια που γράφονται με ιδρώτα, σωματική εξάντληση και καθαρό πείσμα.
Η κοινή «Οδύσσεια» του Κωνσταντίνου Σίμου και του Timo Heer ανήκει δικαιωματικά στη δεύτερη κατηγορία, αποτελώντας πλέον σημείο αναφοράς για το τι μπορεί να πετύχει η ανθρώπινη θέληση.
Όλα ξεκίνησαν το πρωί της 19ης Ιουλίου, όταν οι δύο φίλοι κλείδωσαν τις αποσκευές στα ποδήλατά τους και άφησαν πίσω τους το Schorndorf της Στουτγκάρδης. Μπροστά τους εκτεινόταν ένας ασύλληπτος χάρτης 2.300 χιλιομέτρων μέχρι τον τελικό τους προορισμό: τον γραφικό, παραθαλάσσιο οικισμό στην Κριθαριά του Δήμου Βόλου.
Το σχέδιο φάνταζε σε πολλούς ρομαντικό, ίσως και ανέφικτο, καθώς οι δύο αναβάτες πήραν μια ριψοκίνδυνη απόφαση: να ταξιδέψουν εντελώς μόνοι, χωρίς κανένα συνοδευτικό όχημα ή τεχνική υποστήριξη, κουβαλώντας οι ίδιοι τον εξοπλισμό τους.
17 ημέρες στα όρια: 150 χιλιόμετρα την ημέρα
Για να καλυφθεί αυτή η τεράστια απόσταση μέσα σε μόλις 17 ημέρες, το πρόγραμμα δεν άφηνε περιθώρια για χαλάρωση. Ο Κωνσταντίνος και ο Timo ποδηλατούσαν κατά μέσο όρο περίπου 150 χιλιόμετρα την ημέρα, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τις ακραίες εναλλαγές του καιρού, τις εξαντλητικές υψομετρικές διαφορές των ευρωπαϊκών ορεινών όγκων και την αναπόφευκτη σωματική κόπωση.
«Ήταν ένα αληθινό ταξίδι αντοχής, θέλησης και βαθιάς φιλίας», όπως μετέφεραν με ενθουσιασμό τα μέλη του Εξωραϊστικού Συλλόγου Κριθαριάς «Ο Νέος Απόστολος», οι οποίοι είχαν αναλάβει τον ρόλο του... εμψυχωτή μαζί με τους κατοίκους και τους φίλους της οικογένειας των δυο ποδηλατών.
Καθώς οι μέρες περνούσαν και οι δύο ποδηλάτες διέσχιζαν διαδοχικά τα σύνορα των χωρών της κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, οι αναρτήσεις τους στα social media γίνονταν viral. Δεκάδες υποστηρικτές παρακολουθούσαν βήμα-βήμα το κοντέρ να γράφει χιλιόμετρα, περιμένοντας τη μεγάλη επιστροφή στη Μαγνησία.
«Υπήρξαν στιγμές, ειδικά στις μεγάλες ανηφόρες κάτω από τον καυτό ήλιο, που το σώμα μάς έλεγε να σταματήσουμε», εξομολογείται ο Σίμος Κωνσταντίνος, περιγράφοντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος. «Όμως η σκέψη και μόνο ότι κάθε πεταλιά μάς φέρνει πιο κοντά στην Κριθαριά και στους δικούς μας ανθρώπους, μας έδινε μια παράδοξη δύναμη να συνεχίσουμε. Όταν μπήκαμε στην Ελλάδα, όλη η κούραση εξαφανίστηκε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Βέβαια, τα τελευταία μέτρα είναι πάντα τα πιο δύσκολα».
Από την πλευρά του, ο Γερμανός Timo Heer, φανερά εντυπωσιασμένος από την εμπειρία, σημειώνει: «Όταν ξεκινήσαμε από τη Στουτγκάρδη, ξέραμε ότι θα είναι δύσκολο, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα νιώθαμε τέτοια ζεστασιά σε όλη τη διαδρομή. Διασχίσαμε ολόκληρα τα Βαλκάνια με δύο ρόδες και ανακαλύψαμε ότι η φιλοξενία των ανθρώπων δεν έχει σύνορα. Αυτό το ταξίδι άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο».
Υποδοχή ηρώων με σαμπάνιες και κύπελλα
Η στιγμή του τερματισμού στην Κριθαριά θα μείνει για χρόνια χαραγμένη στη μνήμη της τοπικής κοινότητας. Οι κάτοικοι του παραθαλάσσιου οικισμού είχαν μετατρέψει την παραλία σε μια αυθεντική, ζεστή ελληνική γιορτή.
Με το που φάνηκαν οι δύο τροχοί των ποδηλάτων, το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Οι σαμπάνιες άνοιξαν αμέσως στην προκυμαία, ενώ στους δύο εξαντλημένους αλλά τρισευτυχισμένους αθλητές απονεμήθηκαν τιμητικά μετάλλια και κύπελλα ως μια συμβολική επιβράβευση για τον άθλο τους.
«Ήταν ένα αληθινό ταξίδι αντοχής, θέλησης και βαθιάς φιλίας», όπως μετέφεραν με ενθουσιασμό τα δύο στελέχη του Γυμναστικού Αθλητικού Συλλόγου Νίκης Βόλου, οι οποίοι αγκάλιασαν τον άθλο και συνόδευσαν τους δύο ποδηλάτες στα τελευταία χιλιόμετρα τους.
Ο Κωνσταντίνος Σίμος και ο Timo Heer δεν έφτασαν στον Βόλο απλώς για να περάσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Απέδειξαν στην πράξη ότι όταν υπάρχει πάθος, η Ευρώπη των λαών δεν χρειάζεται σύνορα - χρειάζεται μόνο μερικές καλές πεταλιές.