Για τον Γιώργο Μαρίνο, τον μοναχικό άνθρωπο, τον μεγάλο καλλιτέχνη, τον άνθρωπο που τη μύησε στον κόσμο του θεάματος τη χρυσή εποχή της «Μέδουσας» μίλησε η Πωλίνα.
Η δημοφιλής τραγουδίστρια μίλησε στο iefimerida.gr για τον σόουμαν που πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μακριά από το «σανίδι», τον άνθρωπο που τόσο αγαπούσε και συνεργάστηκε μαζί του τη «χρυσή δεκαετία» του 1980.
Όπως λέει η Πωλίνα, τον αποχαιρετά με ένα «ευχαριστώ» και ένα «σε αγαπώ».
«Θα του έλεγα ένα μεγάλο ''ευχαριστώ''. Τίποτα άλλο. Ένα μεγάλο ''ευχαριστώ'' και ότι τον αγαπώ πάρα πολύ. Και θα τον αγαπώ για όλη μου τη ζωή. Δεν γίνεται στο πλαίσιο μιας συνέντευξης να περιγράψω όλα αυτά που έχω ζήσει με τον Γιώργο Μαρίνο. Από την άλλη πλευρά, το περίεργο είναι ότι ο Γιώργος ήταν ζωντανός όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα ήταν σαν να είχε φύγει. Η αίσθηση η σημερινή είναι σαν να υπάρχει ένα πένθος, αλλά και από την άλλη σαν να ήρθε η λύτρωση, γιατί αυτός ο άνθρωπος ήταν μοναδικός, η ευφυΐα του, το ταλέντο του. Όλοι εμείς που ζήσαμε μαζί του, που μας έδωσε τα εύσημα και τα παράσημα, δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε ότι ήταν κάπου απομονωμένος. Χωρίς να βρίσκεται πάνω στη σκηνή, χωρίς να τραγουδάει, χωρίς να κάνει τον κόσμο ευτυχισμένο».
«Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν επαγγελματίας, με Έψιλον κεφαλαίο»
Η Πωλίνα περιγράφει πως είχε την τύχη να συνυπάρξει στο ξεκίνημα της καριέρας της με τον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη Γιώργο Μαρίνο. Τον περιγράφει ως απαιτητικό στις πρόβες αλλά και ως «παράσημο» για τη μετέπειτα καριέρα της.
«Εκείνο που θυμάμαι είναι πως ήμουν ένα άβγαλτο κορίτσι, μικρό, αυθάδικο, που νόμιζε ότι κάτι κάνει. Όταν με είδε και με πήρε μαζί του, μου είπε ''αυτό το ταλέντο θα το καλλιεργήσω''. Φυσικά, ήταν πολύ δύσκολες οι συνθήκες. Από το ''θα το καλλιεργήσω'' περάσαμε στο ''διά πυρός και σιδήρου'', αλλά του χρωστάω τη φράση ''τώρα τραγουδάμε και βγάζουμε την κουρτίνα από τα μάτια. Πάμε κατευθείαν μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και έτσι θα ανακαλύψεις ότι έχεις ταλέντο''. Το κράτησα και το έκανα πράξη, παρά το γεγονός ότι ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή. Όλα αυτά τα χρόνια ο Γιώργος Μαρίνος μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη είναι τα δύο παράσημα που έχω στη ζωή και στην πορεία μου, και μπορώ να λέω ότι έχω κάνει κάποια καριέρα.
Επαγγελματίας ήταν με Έψιλον κεφαλαίο. Από την άλλη, είχε χιούμορ και ήταν χαλαρός. Αλλά την ώρα που γίνονταν οι πρόβες ήταν πάρα πολύ σκληρός. Ήταν φοβερά απαιτητικός. Ήξερε όμως από την αρχή τι ζητούσε. Δηλαδή, όταν σου έλεγε "Ξεκινάμε πρόβα" πίστευες ότι ήσουν σε μία συναυλία με 2.000 άτομα. Δεν ήταν ότι έκανες πρόβα σε μία καρέκλα και το περνούσες χαλαρά. Όχι. Με το που πίστευε ότι έχεις καταλάβει τι ζητάει και έχεις μάθει το τραγούδι απ’ έξω, περίμενε να βγεις και να κάνεις performance. Δηλαδή, είχε την απαίτηση να είσαι προετοιμασμένος στην πρόβα. Το χειρότερο πράγμα στη ''Μέδουσα'' ήταν η πρόβα. Μόλις άναβαν τα φώτα και ξεκινούσε η παράσταση ήμασταν σε ένα ατελείωτο πανηγύρι».
Ο Γιώργος Μαρίνος «στην προσωπική του ζωή ήταν ένα μοναχικό πλάσμα»
Όταν έσβηναν τα φώτα της σκηνής, όπως λέει η Πωλίνα στο iefimerida.gr, ο Γιώργος Μαρίνος μετατρεπόταν σε ένα «μοναχικό πλάσμα», με λίγους αλλά αγαπημένους φίλους.
«Στην προσωπική του ζωή ήταν ένα μοναχικό πλάσμα. Βέβαια, είχε τους ανθρώπους του, που τους αγάπησε και που τον αγαπούσαν. Έζησε πολύ έντονες στιγμές. Αλλά έτσι γενικά την περίοδο που ήμασταν μαζί αυτό που αγαπούσε πιο πολύ από όλα ήταν τα ζώα του. Τις νύχτες φεύγαμε από το καμαρίνι και μου έλεγε: ''Πάμε να ταΐσουμε τώρα τα αδέσποτα της γειτονιάς''. Και μέχρι να ολοκληρώσουμε τη βόλτα και να ταΐσουμε τα αδέσποτα της περιοχής μπορεί η ώρα να έφτανε και μέχρι τις 6:00 το πρωί».
Φεύγοντας από τη «Μέδουσα» και δημιουργώντας τη δική της αυτόνομη πορεία στον χώρο της μουσικής, η Πωλίνα συνειδητοποίησε -όπως λέει στο iefimerida.gr- τι είχε κερδίσει από τη συνεργασία της με τον Γιώργο Μαρίνο τα χρόνια της «Μέδουσας».
Όπως περιγράφει: «Το πιο σημαντικό ήταν αυτό που συνειδητοποίησα μετά από χρόνια, όταν έφυγα από τη ''Μέδουσα'' και ξεκίνησα τη δισκογραφία. Το τι είχα ζήσει, που δεν μπορούσα να το εκτιμήσω τότε γιατί δεν γνώριζα. Δεν ήξερα ποιοι ήταν οι άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα μου. Οι άνθρωποι του Γιώργου Μαρίνου. Έκανα πρόβα και το κείμενο ήταν του Παύλου Μάτεση. Και στη συνέχεια του Γιάννη Ξανθούλη. Οι χορογραφίες του Βαγγέλη Σειληνού. Περνούσε για μια ''καλησπέρα'' η Μελίνα Μερκούρη. Στα καμαρίνια με πείραζε ο Ταχτσής. Όλο αυτό το πράγμα τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά στη συνέχεια κατάλαβα πόσο σημαντικό ήταν που το έζησα. Μου έστειλε ο Σταμάτης ο Κραουνάκης ένα απόσπασμα από τον ''Αστερισμό της Μέδουσας'', από εκείνη την παράσταση, και ακούς τη ζωντανή ορχήστρα και είναι σαν να ακούς έναν καλογραμμένο δίσκο.
Ο Μαρίνος ήθελε τα πράγματα να είναι τέλεια. Εκείνη την εποχή που το ζεις, με την απειρία της ηλικίας και την άγνοια του κινδύνου, ίσως να μην το καταλαβαίνεις. Περνώντας τα χρόνια αρχίζεις και συνειδητοποιείς ότι συναναστρεφόσουν με όλη την αφρόκρεμα της διανόησης του τόπου. Της στιχουργικής και της μουσικής. Ήταν η δεκαετία του '80, που έζησα μέσα στη ''Μέδουσα'', στον τόπο που θεωρούμε ναό της τέχνης. Κατάλαβα αργότερα ότι ήταν όντως ένας ιερός ναός της τέχνης. Πολύ δύσκολα έμπαινες και πάρα πολύ εύκολα έφευγες…».