Αντισυμβατικός, ο Γιώργος Μαρίνος πήγε αντίθετα στα «πρέπει» της κοινωνίας, δημιούργησε τη δική του πορεία και έζησε έναν μεγάλο έρωτα με την Κατιάνα Μπαλανίκα. Αυτή είναι η ζωή του.
Ο Γιώργος Μαρίνος γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1939 και μεγάλωσε στον Βοτανικό - μια φτωχογειτονιά της Αθήνας. Οι γονείς του χώρισαν πριν συμπληρώσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του και ο ίδιος μεγάλωσε δίπλα στη μητέρα του. Ο πατέρας του για πολλά χρόνια ήταν στην εξορία, στη Μακρόνησο, και ο μικρός Γιώργος θα τον συναντήσει όταν κλείσει τα 12 χρόνια του.
Από τη γειτονιά του ξεκίνησε να στήνει παραστάσεις, να δείχνει την καλλιτεχνική του φύση, μέχρι που έφτασε στη Σχολή του Εθνικού. Οι γονείς του, Βασιλική και Αλέξανδρος, δεν ήθελαν ο γιος τους να γίνει καλλιτέχνης. Τον ήθελαν πολιτικό μηχανικό. Εκείνος ακολούθησε το ένστικτό του και πέρασε στο Εθνικό. Ήξερε από νωρίς ότι ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό στο χώρο.
Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του είχε αναφέρει σχετικά: «Δεν ήθελα να γίνω κάτι συνηθισμένο. Ήθελα να τα κάνω όλα. Να τραγουδάω, να χορεύω, να γελάω και να κάνω τους άλλους να γελάνε».
Από τις πιο σημαντικές στιγμές της καλλιτεχνικής του πορείας ήταν το 1962, όταν γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι, δευτεροετής στο Εθνικό, και έπαιξε στην παράσταση «Οδός Ονείρων» με τους Δημήτρη Χορν και Ρένα Βλαχοπούλου.
Γιώργος Μαρίνος: Από την «Οδό Ονείρων», και σε ρόλους ρεπερτορίου, μέχρι τις μπουάτ
Ήταν μόλις 22 ετών όταν ερμήνευσε κάποια τραγούδια και είχε έναν μικρό ρόλο σε μια παράσταση-σταθμό.
Λίγα χρόνια αργότερα θα πει σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Ήταν η πιο γοητευτική εποχή, η εποχή που γνωρίζω τον Μάνο Χατζιδάκι, που μπαίνω στα μυστήρια που σου ανοίγει μπροστά σου. Γιατί δεν σου ανοίγει δρόμους μόνο, αλλά αυτοί οι δρόμοι έχουν και φοβερές καταπακτές, φοβερούς καθρέφτες, και βλέπεις παραμορφώσεις, που εξαρτάται από σένα αν μπορείς να τα λύσεις όλα αυτά τα αινίγματα. Μπορεί να μείνει σε πρώτο επίπεδο η γνωριμία σου, αλλά μπορεί και να προχωρήσει και να μάθεις θαυμαστά πράγματα. Εγώ είχα την τύχη να τον γνωρίσω το 1962. Ήμουν, θα μπορούσε να πει κανείς, νεαρός, 22 χρόνων, και βέβαια δεν ήταν μόνο ο Χατζιδάκις, ήταν ο καταπληκτικός Δημήτρης Χορν, ο Μίνως Αργυράκης, ο Νίκος Γκάτσος, ο Αλέξης Σολωμός, ο Μανώλης Καστρινός, η Ρένα Βλαχοπούλου, που τη θυμόμαστε πάρα πολύ λίγο στην ''Οδό Ονείρων'', γιατί, δυστυχώς, δεν έχει τραγούδι που να την αντιπροσωπεύει σε αυτόν τον δίσκο, ο οποίος και απέμεινε από αυτή τη θαυμαστή παράσταση».
Μετά την παράσταση «Οδός Ονείρων» θα ακολουθήσουν σημαντικές συνεργασίες: ξανά με τον Δημήτρη Χορν στο «Αυγό», την Έλλη Λαμπέτη στο «Λεωφορείο ο Πόθος» και την Άννα Συνοδινού στο «Πόλεμος και Ειρήνη».
Όπως φαινόταν, η πορεία του είχε κάπως μπει σε μια τροχιά παίζοντας σε κλασικά έργα ρεπερτορίου δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Μέχρι που τρία χρόνια αργότερα, τον χειμώνα του 1965, ξεκινάει τις εμφανίσεις του σε μπουάτ.
Εκείνη την περίοδο οι μπουάτ βρίσκονται σε άνθηση και στον ίδιο έγινε μια δελεαστική πρόταση. Κάποιος τον είχε θυμηθεί από το δίσκο «Οδός Ονείρων» και του πρότεινε να ξεκινήσει το τραγούδι σε μπουάτ στην Αθήνα.
Στην αρχή δεν ήθελε να δεχτεί την πρόταση, καθώς, όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξή του, δεν ήταν τραγουδιστής. Η οικονομική πρόταση ήταν αρκετά δελεαστική και ο ηθοποιός Βύρων Πάλλης ήταν αυτός που τον έπεισε να δεχτεί τη δουλειά.
Ξεκίνησε λέγοντας τέσσερα μόνο τραγούδια, έρχονταν να τον δουν γνωστοί φίλοι του, από την Τζένη Καρέζη μέχρι την Κατερίνα Βασιλάκου, και εκείνος κατέβαινε στα τραπέζια για να τους πει αστείες ιστορίες.
Ο Γιώργος Μαρίνος, στην ίδια ραδιοφωνική συνέντευξη, θα πει σχετικά για εκείνα τα χρόνια στην μπουάτ:
Τραγουδούσα μόνο τέσσερα τραγούδια. Ήταν ένας πιανίστας που έπαιζε στο απέναντι μαγαζί και όποτε είχε διάλειμμα ερχόταν και ακομπανιάριζε εμένα στα τέσσερα τραγούδια μου. Αλλά εγώ έκανα πρόγραμμα στα τραπέζια. Δηλαδή, έρχονταν φίλοι, άνθρωποι που με αγαπούσαν, μεγαλύτεροι από μένα, καταξιωμένοι, όπως ο Βαγγέλης Γκούφας, που πάντα είναι φίλος μου, ο Πρετεντέρης, που δυστυχώς έφυγε, η Τζένη Καρέζη, που όταν μάθαιναν ότι θα έρθει έμπαιναν και άλλοι, για να δουν την Τζένη, όχι εμένα, καθώς επίσης και κάποιοι φίλοι από το θέατρο, όπως η Κατερίνα Βασιλάκου, που είναι 30 χρόνια φίλη μου, γνωριζόμαστε από τη Σχολή.
Εγώ, επειδή έλεγα μόνο τέσσερα τραγούδια, καταλαβαίνεις, δεν γέμιζε η ώρα, κατέβαινα στα τραπέζια, στις παρέες τις γνωστές μου, γιατί δεν ήταν άγνωστοι, και τους έλεγα διάφορα αστεία. Διάφορα ανέκδοτα, πράγματα που έλεγε ο Χορν, τα οποία ήταν πάρα πολύ αστεία και ο ίδιος δεν τα έλεγε δημόσια, γιατί είχαν πρόστυχες λέξεις μέσα. Είναι λιγάκι βρωμόστομος ο Χορν, αλλά δεν το ξέρει ο κόσμος, είναι σε πολύ ιδιωτική βάση που τα λέει. Έλεγα επίσης διάφορα πράγματα που μου φαίνονταν αστεία, όπως ραδιοφωνικές εκπομπές, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή, όπου τόνιζα τις υπερβολικές του περιγραφές, και έκανα και διάφορες μιμήσεις. Για τη μίμηση του Χορν, αιτία ήταν η Μάρω Κοντού.
Πέθανε ο Γιώργος Μαρίνος
Η συνεργασία με τον Γιάννη Πουλόπουλο και τον Δημήτρη Μητροπάνο
Το 1967 συνεχίζει τις εμφανίσεις του για δεύτερη σεζόν στην μπουάτ, με πρώτο όνομα τον Γιάννη Πουλόπουλο.
Όταν ο ίδιος θα πάει στο καμαρίνι του τραγουδιστή με 60 επιλογές από τραγούδια, ο Πουλόπουλος του απαντάει ότι τα λέει όλα.
Ο Μαρίνος είχε πει: «Του πήγα κι εγώ έναν κατάλογο από εξήντα τραγούδια και μου είπε ''Τα λέω όλα''. Έμεινα ξερός. Λέω, πότε τα λέει όλα; Πήγα στον επιχειρηματία, τέλος πάντων, δεν ήθελα να έχω και κόντρες με τον Γιάννη Πουλόπουλο, έψαξα και βρήκα τραγούδια μπλακ χιούμορ. Τα είχε τραγουδήσει ο Γιώργος Μούτσιος σε έναν δίσκο, δεν είχε κάνει επιτυχία. Πού τα βρήκα, ούτε ξέρω. Ήταν το ''Τέρας'', τα ''Πτώματα'', ''Ο δολοφόνος'', κάτι τέτοια, και τα άλλαξα εντελώς, δεν τα τραγουδούσα, τα σατίριζα τα ίδια, σάτιρα πάνω στη σάτιρα, τα έλεγα όπως τραγουδούσαν οι παλιές τραγουδίστριες, που δεν έλεγαν ποτέ τα φωνήεντα, το άλφα και το όμικρον. Όλες οι λέξεις τελείωναν σε ''ι''. Ήταν πολύ σικ και είχαν αυτό το αξάν πάντα. Η Άννα Καλουτά, ας πούμε, το έχει αυτό. Κάνει λίγο γαλλικό. Λοιπόν, έλεγα τα τραγούδια με αυτή την προφορά, που ήταν πολύ αστεία. Βέβαια, ο κόσμος στην αρχή με αντιμετώπισε από τρελό έως γελοίο. Αλλά σώθηκα, γιατί τόλμησα να πω τον ''Ηθοποιό''. Εκεί, με έπαιρνε ο κόσμος λίγο στα σοβαρά».
Στο μαγαζί «Κατακόμβη» θα κάνει την πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Εκεί θα συναντηθεί με τον νεαρό τότε τραγουδιστή, που κάνει τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα, τον Δημήτρη Μητροπάνο. Είχαν 10 χρόνια διαφορά.
Από τις μπουάτ ξεκίνησε να φτιάχνει την περσόνα του, να κάνει απίστευτες μιμήσεις και σάτιρα. Ο Γιώργος Μαρίνος ήθελε πολύ να συνεχίσει στο θέατρο ερμηνεύοντας ρόλους ρεπερτορίου, ωστόσο δημιούργησε το δικό του μικρό θέατρο μέσα από την πρόζα και το τραγούδι, καταφέρνοντας να τον κάνει μοναδικό στο είδος του.
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά με τον Γιάννη Σπανό και η πικρία
Εκείνη την εποχή ήρθε η πρώτη δισκογραφική δουλειά για τον Γιώργο Μαρίνο, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Σπανό. Θυμάται πως ήταν μικροί τότε οι δίσκοι και ο συνθέτης θέλησε να συνεργαστούν ξανά σε ένα φιλμ για να πει δύο τραγούδια.
Με το πέρασμα του χρόνου, άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου, μεταξύ άλλων ο Νίκος Γκάτσος, ο Δημήτρης Χορν και ο Μάνος Χατζιδάκις, γράφουν διθυραμβικά σχόλια για τον Γιώργο Μαρίνο.
Ο ίδιος θα πει σχετικά: Είχα πάντα μια πικρία. Τώρα πια δεν την έχω, γιατί μεγάλωσα και ξέρω πολύ καλά πως ό,τι έχω εισπράξει είναι ανάλογα των επιλογών μου. Αλλά τότε, όταν ήμουν πιο νέος, ένιωθα πικραμένος, γιατί αυτό το πράγμα που έκανα δεν γινόταν πιο λαϊκό σαν είδος, δεν περνούσε δηλαδή στο πιο πλατύ κοινό. Λοιπόν, όπως καταλαβαίνεις, την ώρα της πικρίας μου, που είναι περίπου αυτή, γύρω στο 1980, αυτές οι κριτικές ήταν ένα βάλσαμο για μένα και μια επιβράβευση, από ανθρώπους που βέβαια με αγαπούν, αλλά όπως είπε ο Χορν πάλι σε μια εκπομπή για μένα, ''με τους ανθρώπους που αγαπάμε είμαστε σκληροί''. Και έχει δίκιο. Αν το προσέξεις καλά, είμαστε σκληροί με τη μάνα μας, με τον αδελφό μας, με τους φίλους μας, γιατί οι άλλοι δεν μας αφορούν, δεν μας ενδιαφέρουν».
Στη «Μέδουσα» παρουσιάζει μοναδικά shows και καθιερώνεται σε ένα δύσκολο είδος θεάτρου, που, όπως αναφέρεται συχνά, ουσιαστικά το δημιούργησε μόνος του παντρεύοντας το θέατρο με το τραγούδι.
«Ο χώρος της ''Μέδουσας'' είναι ένας μικρός χώρος. Φαίνεται πάντα γεμάτος, αλλά δεν είναι πάντα γεμάτος, δεν μου αρέσει να λέω ψέματα όπως λένε κάποιοι συνάδελφοί μου. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ας πούμε, ποτέ δεν πούλησαν οι δίσκοι μου. Εκτός από μία φορά, με ένα τραγούδι που δεν μου άρεσε. Το συγκινητικό είναι ότι εγώ ακούγομαι από το ραδιόφωνο από τότε που ξεκίνησε η ελεύθερη ραδιοφωνία. Στην ΕΡΤ ήμουν κομμένος μόνιμα. Δίσκος μου δεν κυκλοφορούσε. Επιτρέπονταν ελάχιστα τραγούδια και συνήθως τα πιο ανάλατα. Το 1976 κυκλοφόρησα έναν δίσκο, τις ''Ροζ προκηρύξεις'', σε μουσική του Νίκου Δανίκα και λόγια του Παύλου Μάτεση. Και υπερασπίζομαι αυτή τη δουλειά σήμερα πια, γιατί αισθάνομαι μια κάποια αδικία όχι για μένα, αλλά για τους δημιουργούς της. Κανείς δεν τον άκουσε αυτόν τον δίσκο και το κρατικό ραδιόφωνο τον είχε κόψει».
«Δηλώνοντας ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πολύ αξιοπρεπής»
Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, ο Γιώργος Μαρίνος είχε παραδεχτεί δημόσια την ομοφυλοφιλία του. Ο ίδιος είχε αναφέρει ότι είχε μιλήσει στους γονείς του όταν ήταν μόλις 16 ετών. Εκείνοι στενοχωρήθηκαν, αλλά η σχέση τους ήταν πάντα ειλικρινής και ο ίδιος δεν αισθάνθηκε ποτέ διαφορετικά για τον εαυτό του. Τόλμησε να το πει και στην αρχή της καριέρας του.
«Κάποιοι βρέθηκαν να πουν ότι το έκανα επίτηδες. Δεν είναι αλήθεια. Τέτοια πράγματα είναι δίκοπο μαχαίρι. Πιο σημαντικοί άνθρωποι παραδέχτηκαν δημόσια την ομοφυλοφιλία τους. Και μιλάω για τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Γιάννη Τσαρούχη. Η διαφορά ήταν ότι εγώ ερχόμουν σε καθημερινή επαφή με το κοινό. Μπορούσαν να με αγγίξουν. Μπορούσαν να με ξεφωνίσουν. Εμφανιζόμουν δημόσια κάθε βράδυ. Αυτό ήταν πρόβλημα. Από την άλλη, δηλώνοντας ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πολύ αξιοπρεπής. Γιατί αντιπροσώπευα, ή έτσι ήθελα να νομίζω, ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμος πιο σοβαρά. Με μεγαλύτερη λεπτότητα» είχε αναφέρει στο artistas.gr.
Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η Κατιάνα Μπαλανίκα
Αν και ο ίδιος είχε μιλήσει για τη σεξουαλική του ταυτότητα, είχε παραδεχτεί πως η Κατιάνα Μπαλανίκα υπήρξε ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.
Οι δυο τους υπήρξαν ζευγάρι για τέσσερα χρόνια - γνωρίστηκαν το 1970. Ο λόγος που δεν προχώρησαν στη δημιουργία οικογένειας ήταν γιατί ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήθελε τα παιδιά τους να επωμιστούν το βάρος του αμαρτωλού παρελθόντος του.
Η ηθοποιός θα αναφέρει σε συνέντευξή της ότι είχαν σχέση ζωής.
Αντί επιλόγου: «Μου άρεσε το τραγούδι, ο χορός, όλα αυτά μπερδεμένα, και βρήκα μια διέξοδο να κάνω αυτό που κάνω. Το επάγγελμα που κάνω το ανακάλυψα. Δεν υπήρχε πριν. Είπα ότι είμαι διασκεδαστής, να τελειώνουμε. Κάποτε η πίστα τελείωσε για μένα. Άλλωστε είχαν αλλάξει τα πράγματα. Αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Ήθελα να υπάρξω ξανά στο χώρο. Ένας κύκλος ανθρώπων που με αγαπούσε, μου το χρέωσε ακριβά. Είναι όμως μερικές φορές που δεν ξέρει κανείς την ανάγκη σου. Στην περίπτωσή μου δεν ήταν οικονομική. Αλλά δεν μπορούσα να μείνω και άλλο άπραγος. Θα πέθαινα. Προσπάθησα να αποχωριστώ το χειροκρότημα στα πενήντα τέσσερά μου χρόνια. Αλλά ήταν νωρίς και μου ήρθε μια τρέλα, γιατί η δουλειά μου καταλαμβάνει το 90% της ζωής μου. Τώρα δεν μου έρχεται τρέλα».