Για δέκα δραματικά χρόνια, όπου η μία απώλεια έρχονταν πίσω από την άλλη, μίλησε η Αλεξάνδρα Ούστα.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε χωρίς περιστροφές στο πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπισε τόσο η μητέρα της όσο και ο πατέρας της, με αποτέλεσμα να φύγουν και οι δύο από τη ζωή από την ίδια αιτία.
Μιλώντας στη διαδικτυακή εκπομπή «50 λεπτά» η Αλεξάνδρα Ούστα ξεδίπλωσε την πορεία της οικογένειάς της και για το πως προέκυψε ο εθισμός στο αλκοόλ για τη μητέρα της: «Όλα ξεκίνησαν όταν πέρασε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Μόλις άρχισε να το ξεπερνάει, άρχισε και να πίνει. Ανέκαθεν έπινε κοινωνικά όσο τη θυμάμαι, αλλά πήρε καιρό μέχρι να καταλάβω ότι όντως ήταν πρόβλημα, ότι συνέβαινε σε καθημερινή βάση και πήρε και ακόμη περισσότερο καιρό για να δω και άλλα σημάδια που καταδείκνυαν ότι ήταν αλκοολική, που κρύβεις πια τα μπουκάλια, δεν τα βλέπεις αλλά μυρίζεις το αλκοόλ, λες "Είμαι τρελή; Έχει ποτίσει ο εγκέφαλός μου και το μυρίζω;". Οπότε έγινε σταδιακά και έγινε και σε μία ηλικία που είχαμε άγνοια για αυτά τα πράγματα. Η πάθηση ήταν προφανώς άλλη και αυτό ήταν ένα σύμπτωμα. Μετά την ενηλικίωσή μου κατάλαβα ότι δεν ήταν ότι είναι αλκοολική, αλλά προφανώς ήταν καταθλιπτική για να μπει στη ζωή της το αλκοόλ, ότι κατέφυγε εκεί για να μπορέσει να καλύψει κάτι άλλο».
Αλεξάνδρα Ούστα: Έφυγα απ’ το σπίτι και μετά από τρεις μήνες έχασα τη μαμά μου
Στη συνέχεια η ηθοποιός μίλησε για τις διαμάχες που προέκυψαν στην προσπάθειά της να βρει λύση στο πρόβλημα, ωστόσο τελικά αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι και ενώ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγους μήνες μετά η μητέρα της θα πέθαινε: «Ήταν πολλές φορές που της είπα ότι θέλει βοήθεια, αλλά ήταν σαν να μιλάω σε τοίχο. Υπήρχαν και σημάδια που έλεγαν ότι είναι σοβαρό, ότι δεν πάει καλά αυτό το πράγμα. Έκανε κάποιες προσπάθειες να δει κάποιους ψυχιάτρους, αλλά αντί να βοηθηθεί, νομίζω ότι την έκαναν πολύ χειρότερα. Εκεί που της έδιναν φάρμακα με κόκκινη γραμμή για να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, είχε φτάσει σε σημείο να τα παίρνει και τα δύο, το οποίο ήταν απίστευτα επικίνδυνο για τη ζωή της. Οι εντάσεις μεγάλωναν κι εγώ προσωπικά είχα κουραστεί ψυχικά από αυτό, δεν ήξερα πώς μπορώ να βοηθήσω έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να βοηθηθεί. Και κάποια στιγμή - θεωρώ ότι άργησα κιόλας - αποφάσισα να φύγω από το σπίτι, να μπορέσω τουλάχιστον να προστατέψω τον εαυτό μου. Έφυγα απ’ το σπίτι και μετά από τρεις μήνες έχασα τη μαμά μου. Ήταν πολύ ζόρικο. Στα 26-27 μου. Όταν πέθανε η μαμά μου αισθανόμουν ότι κόπηκε ο ομφάλιος λώρος από τη γη και είμαι μόνη μου. Ήταν σοκ. Η μαμά μου πέθανε μέσα στην κλινική απεξάρτησης, ενώ είχε κάνει τον πρώτο κύκλο και τα πράγματα ήταν ενθαρρυντικά. Ήταν τόσο ζορισμένος ο οργανισμός της που δεν άντεξε».
Ήταν μια απώλεια που η Αλεξάνδρα Ούστα δεν μπορούσε να τη διαχειριστή καθώς δεν πρόλαβε να αποχαιρετίσει τη μητέρα της όπως θα ήθελε: «Ήταν χαστούκα, δεν πρόλαβα να την αποχαιρετίσω. Όταν μπαίνει ένας άνθρωπος σε μια τέτοια κλινική, δεν πρέπει να έχει επαφές με τον έξω κόσμο για ένα διάστημα. Αν κάτι το απαλύνει αυτό ήταν ότι εγώ ήμουν η επαφή της με τον έξω κόσμο, της πήγαινα πράγματα και γι' αυτό μπορούσαμε να μιλάμε στο τηλέφωνο. Αλλά δεν προμήνυε κάτι αυτό».
«Είχα απώλειες σχεδόν κάθε χρόνο»
Ωστόσο ο θάνατος της μητέρας της ήταν η πρώτη από μια σειρά απώλειες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια: «Όλοι οι άνθρωποι που ακολουθούσαν, πια δεν ακολουθούν. Είχα απώλειες σχεδόν κάθε χρόνο. Ήταν μια δεκαετία… κλάφ' τα Χαράλαμπε. Πρώτα έφυγε ο πατέρας της μητέρας μου, μετά η μητέρα μου, που την έβλεπα μαθηματικά σε ένα χρόνο, να αντιγράφει τις κινήσεις που έκανε ο παππούς μου πριν πεθάνει. Φιλοξενούσα τον παππού μου και ξάπλωναν στον ίδιο καναπέ, ο παππούς μου είχε ΧΑΠ, την απέκτησε και η μητέρα μου, την έβλεπα με το οξυγόνο, σαν να ακολουθούσε τα βήματά του. Χάνω τη μητέρα μου και μετά από ένα χρόνο χάνω τη γιαγιά μου. Μετά από δύο χρόνια χάνω τον σύντροφό μου και μετά από άλλα δύο χρόνια έφυγε και ο πατέρας μου από τον ίδιο λόγο που έφυγε η μητέρα μου, από το αλκοόλ. Μεγάλη ταλαιπωρία», ανέφερε με χαρακτηριστικά.