Ούτε η τακτική και ευλαβική λήψη αντικαταθλιπτικών φαρμάκων μπορεί να σταματήσει τις υποτροπές της κατάθλιψης, παρά το γεγονός ότι αυτός είναι ο τρόπος για να καταστείλουν οι ψυχίατροι τα συμπτώματα της νόσου.
Σύμφωνα με όσα γράφει επίσης στο νέο του βιβλίο ο διακεκριμένος και βαθιάς διανοητικότητας ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, Ιωάννης Βαρτζόπουλος, στο βιβλίο με τίτλο «Η Κοινή Προέλευση Λογικής & Τρέλας» (Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα, 2016), «η ύφεση των συμπτωμάτων δεν ισοδυναμεί με άρση του ψυχωτικού βιώματος. Ίσα ίσα, υπάρχουν βιώματα ψυχωτικής τάξεως ακόμη και όταν τα συμπτώματα έχουν πλήρως υποχωρήσει». Η κατάθλιψη δεν πάει πίσω, ασφαλώς…
Οι αμφιβολίες για τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα και τα ισχυρά στοιχεία υπέρ της αποτελεσματικότητάς τους
Τι νόημα έχουν, λοιπόν, οι… «νέες» αμφιβολίες σχετικά με τη μακροχρόνια χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, τις οποίες, μετά από μια εκτενή ανασκόπηση της διαθέσιμης επιστημονικής βιβλιογραφίας, εκφράζουν ερευνητές των Πανεπιστημίων του Κουίνσλαντ και της Αδελαΐδος της Αυστραλίας, σύμφωνα με τους οποίους τα οφέλη της θεραπείας με αντικαταθλιπτικά φάρμακα, πέραν των 12 μηνών, είναι περιορισμένα;
Λένε οι ερευνητές ότι ελάχιστα είναι τα ισχυρά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα αντικαταθλιπτικά προλαμβάνουν αποτελεσματικά την υποτροπή της κατάθλιψης μετά τον πρώτο χρόνο θεραπείας.
Προσέξτε: Ελάχιστα είναι τα ισχυρά στοιχεία, λένε, αλλά ποια είναι αυτά τα ισχυρά στοιχεία, έστω και ελάχιστα, δεν θα τα διαβάσετε ούτε στις δικές τους δηλώσεις.
Γι’ αυτό προσοχή: Επειδή πρόκειται για ψυχικές νόσους και τη θεραπεία τους, επειδή πρόκειται για ψυχικώς πάσχοντες και τα πολύτιμα φάρμακά τους, ας το λάβουμε υπόψη όλοι μας, ιδιαίτερα εμείς οι δημοσιογράφοι Υγείας, οι οποίοι, δυστυχώς, με ευκολία «σκοντάφτουμε».