Στις 31 Δεκεμβρίου η Tsantilis Fabrics κατεβάζει ρολά στην Ερμού, κλείνοντας έναν κύκλο 107 ετών που ξεκίνησε το 1919 από ένα κατάστημα στην Αθήνα.
- Η ιστορική επιχείρηση Tsantilis Fabrics γνωστοποίησε το οριστικό κλείσιμό της μετά από 107 χρόνια. Μέσω ανακοίνωσης, κάλεσε τους πελάτες της να επισκεφθούν το κατάστημα για τις τελευταίες αγορές τους έως τις 31 Δεκεμβρίου, ολοκληρώνοντας έναν σημαντικό κύκλο.
- Η πορεία της επιχείρησης άρχισε το 1919, όταν ο Γιάννης Τσαντίλης εγκαινίασε το πρώτο κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Αιόλου, διαθέτοντας αρχικά φλοκάτες, είδη κλωστοϋφαντουργίας και υφάσματα επιπλώσεων, θέτοντας τα θεμέλια μιας οικογενειακής παράδοσης.
- Το 1949, η δεύτερη γενιά ανέλαβε την επιχείρηση, διευρύνοντας τη δραστηριότητά της με εισαγωγές υφασμάτων από Ιταλία και Γαλλία. Το κατάστημα σύντομα εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για προσωπικότητες από τον χώρο των τεχνών και του θεάτρου.
- Από τη δεκαετία του '70, η τρίτη και η τέταρτη γενιά επέκτειναν την παρουσία της εταιρείας με νέα καταστήματα. Η Φανή Τσαντίλη, εκπρόσωπος της τέταρτης γενιάς, παρουσίασε και προσωπική συλλογή με χειροποίητα αξεσουάρ.
Υπάρχουν καταστήματα που με το πέρασμα των χρόνων γίνονται κάτι περισσότερο από εμπορικές επιχειρήσεις. Συνδέονται με τις αναμνήσεις των ανθρώπων, τις συνήθειες μιας πόλης και τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος. Ένα από αυτά είναι και η Tsantilis Fabrics, που έπειτα από 107 χρόνια παρουσίας στον χώρο του υφάσματος ετοιμάζεται να κλείσει τις πόρτες της.
Το κλείσιμο μετά από 107 χρόνια
Η ιστορική επιχείρηση γνωστοποίησε την απόφασή της μέσα από ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ευχαριστώντας το κοινό για την εμπιστοσύνη και τη στήριξή του όλα αυτά τα χρόνια.
«Μετά από 107 χρόνια ιστορίας στον χώρο του υφάσματος, ολοκληρώνεται ένας σημαντικός κύκλος για το κατάστημά μας» αναφέρεται στην ανακοίνωση, με την επιχείρηση να κάνει λόγο για μια διαδρομή που χτίστηκε μέσα από γενιές, με αγάπη για το ποιοτικό ύφασμα.
Παράλληλα, η Tsantilis Fabrics καλεί τους πελάτες της να επισκεφθούν το κατάστημα έως τις 31 Δεκεμβρίου, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τις τελευταίες αγορές τους και να αποχαιρετήσουν μαζί μια πορεία που διήρκεσε περισσότερο από έναν αιώνα.
Πότε και πώς ξεκίνησαν όλα
Η ιστορία της ξεκινά το 1919, όταν ο Γιάννης Τσαντίλης ανοίγει το πρώτο του κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Αιόλου, σε μια Αθήνα πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Στα ράφια του βρίσκονται φλοκάτες, είδη κλωστοϋφαντουργίας και υφάσματα επιπλώσεων.
Το κατάστημα άνοιξε σε μια εποχή κατά την οποία η επιλογή υφάσματος αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ένδυσης και της διακόσμησης του σπιτιού.
Ήταν η αρχή μιας οικογενειακής διαδρομής που θα περνούσε από τέσσερις γενιές και θα συνδεόταν με τον κόσμο της μόδας, του θεάτρου και των τεχνών.
Από τη Μητροπόλεως στα υφάσματα της ευρωπαϊκής μόδας
Τρεις δεκαετίες αργότερα, το 1949, τη σκυτάλη πήραν τα παιδιά του ιδρυτή, Τάκης και Μαίρη, μαζί με τη σύζυγο του πρώτου, Φανή. Η δεύτερη γενιά διεύρυνε τη δραστηριότητα της επιχείρησης, εισάγοντας υφάσματα ένδυσης από την Ιταλία και τη Γαλλία.
Σταδιακά, το κατάστημα άρχισε να προσελκύει ανθρώπους του θεάτρου, των τεχνών, της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, που αναζητούσαν ιδιαίτερα υφάσματα για τις εμφανίσεις και τις δημιουργίες τους.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ταυτότητας της επιχείρησης ξεχώρισε η Μαίρη Τσαντίλη, η οποία αντιμετώπισε το ύφασμα όχι μόνο ως εμπορικό προϊόν αλλά και ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης.
Η Μαίρη Τσαντίλη, το παιδί της Πλάκας που έφερε τα ελληνικά υφαντά στη μόδα
Γεννημένη το 1927, η Μαίρη Τσαντίλη μεγάλωσε στην Πλάκα, σε μια Αθήνα με αυλές, μικροπωλητές και παιδιά που έπαιζαν στους δρόμους, αλλά και με τις δύσκολες εμπειρίες της Κατοχής και των Δεκεμβριανών.
Σε συνέντευξή της στην Athens Voice, το 2022, στη δημοσιογράφο Άννα Κερώση, είχε μοιραστεί αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια, περιγράφοντας μεταξύ άλλων τον φόβο των πυροβολισμών που ανάγκαζε τη μητέρα της να κινείται γονατιστή μέσα στο σπίτι, για να προστατευτεί από τις αδέσποτες σφαίρες.
Η ίδια είχε φοιτήσει στη Σχολή Χιλλ και στο Αρσάκειο, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών. Τελικά, όμως, επέλεξε να στηρίξει μαζί με τον αδελφό της την οικογενειακή επιχείρηση.
Η αγάπη της για την τέχνη αποτυπώθηκε στον τρόπο με τον οποίο αξιοποίησε τα παραδοσιακά ελληνικά υφαντά, ανακαλύπτοντας χρήσεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τον αρχικό τους προορισμό. Όπως είχε εξηγήσει στην ίδια συνέντευξη, ένας αλατζάς μπορούσε να μετατραπεί σε φόρεμα, ένα απλό ύφασμα που χρησιμοποιούνταν στην τυροκομία σε στόρια παραθύρων και ένα παραδοσιακό στρωσίδι σε κομψό κάλυμμα.
Για τη Μαίρη Τσαντίλη, η δημιουργία ήταν στενά συνδεδεμένη με την τέχνη και την καθημερινότητα. «Δημιουργούσα με γνώμονα την ανάγκη και το ωραίο», είχε πει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι ο κόσμος της ήταν περισσότερο εκείνος των καλλιτεχνών, των συγγραφέων και των ανθρώπων του θεάτρου παρά του εμπορίου. Εξίσου χαρακτηριστικός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο οργανωνόταν η δουλειά της: σε χειρόγραφες σελίδες αποτυπώνονταν σχέδια, αριθμοί και διαστάσεις, σε μια εποχή πολύ πριν από τους υπολογιστές και το διαδίκτυο.
Η δημιουργική της δραστηριότητα επεκτάθηκε και στον χώρο της διακόσμησης, με τα ελληνικά υφαντά να βρίσκουν θέση ακόμη και στα ξενοδοχεία «Ξενία», σύμφωνα με το ίδιο αφιέρωμα.
Η σχέση της με τις τέχνες δεν περιοριζόταν στις προσωπικές γνωριμίες. Όπως αναφέρεται στο αφιέρωμα της Athens Voice, η Μαίρη Τσαντίλη είχε συνεργαστεί με σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, μεταξύ των οποίων ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Αντώνης Φωκάς και ο Διονύσης Φωτόπουλος, καθώς και με το θέατρο του Καρόλου Κουν.
Στον ευρύτερο φιλικό της κύκλο βρίσκονταν επίσης προσωπικότητες όπως η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η Άλκη Ζέη και ο Τίτος Πατρίκιος.
Σημαντικό κεφάλαιο στην προσωπική της ζωή υπήρξε και ο γάμος της με τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Παναγή Ψωμόπουλο, μαθητή του Μιχελή και του Δημήτρη Πικιώνη. Όπως είχε αφηγηθεί η ίδια στην Athens Voice, το σπίτι τους στην Επίδαυρο, που είχε σχεδιάσει ο Ψωμόπουλος, αποτέλεσε τόπο συνάντησης φίλων και ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Ο Παναγής Ψωμόπουλος έφυγε από τη ζωή το 2017.
Μέσα από αυτή τη διαδρομή, το όνομα Τσαντίλης συνδέθηκε με μια εποχή κατά την οποία η μόδα, η χειροτεχνία και η τέχνη συναντιούνταν συχνά γύρω από ένα κομμάτι ύφασμα.
Η επέκταση της επιχείρησης και η τέταρτη γενιά
Τη δεκαετία του 1970, τα υφάσματα ένδυσης απέκτησαν τη δική τους στέγη, σε νέο κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Καπνικαρέας.
Τη διαχείρισή του ανέλαβε ο Γιάννης Τσαντίλης, εγγονός του ιδρυτή, ο οποίος εμπλούτισε τις συλλογές με υφάσματα από ευρωπαϊκές χώρες αλλά και από την Ινδία.
Η ανάπτυξη συνεχίστηκε από το 1980 έως το 2000, όταν η επιχείρηση δημιούργησε έξι νέα καταστήματα και σημεία πώλησης, επεκτείνοντας την παρουσία της στη Σταδίου, την Ερμού, την Κηφισιά, τη Γλυφάδα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, την οικογενειακή παράδοση συνέχισαν ο Παναγιώτης και η Φανή Τσαντίλη, εκπροσωπώντας την τέταρτη γενιά.
Το κατάστημα στη στοά της Ερμού διατήρησε την έμφαση στα ποιοτικά υφάσματα, ανανεώνοντας κάθε σεζόν τις συλλογές του με νέα σχέδια, χρώματα και υλικά, κυρίως από την Ιταλία.
Παράλληλα, μέσα από την υπηρεσία «Consulting & Styling», προσέφερε εξατομικευμένες συμβουλές για την επιλογή υφασμάτων και τη δημιουργία ρούχων και αξεσουάρ στα μέτρα των πελατών.
Η Φανή Τσαντίλη και οι δημιουργίες πέρα από την ένδυση
Μια νέα δημιουργική διάσταση στην οικογενειακή ιστορία έδωσε τα τελευταία χρόνια η Φανή Τσαντίλη, παρουσιάζοντας το προσωπικό της brand «Fani Tsantili Designs».
Αντλώντας έμπνευση από τα υφάσματα της οικογενειακής επιχείρησης, δημιούργησε συλλογές με ελληνικές, χειροποίητες τσάντες και αξεσουάρ, αναδεικνύοντας διαφορετικούς τρόπους αξιοποίησής τους.
Όπως έχει εξηγήσει, πηγή έμπνευσής της αποτελούν η μόδα, οι άνθρωποι και οι εικόνες της καθημερινότητας, ενώ στα σχέδιά της περιλαμβανόταν και η δημιουργία δικών της υφασμάτων, καθώς και περιορισμένων συλλογών ρούχων και αξεσουάρ.
Το τελευταίο αντίο μετά από 107 χρόνια
Από τις φλοκάτες και τα υφάσματα επιπλώσεων του 1919 μέχρι τις σύγχρονες συλλογές και τα χειροποίητα αξεσουάρ, η ιστορία της Tsantilis Fabrics ακολούθησε τις αλλαγές της ελληνικής αγοράς και της μόδας.
Στις 31 Δεκεμβρίου, το ιστορικό κατάστημα θα κλείσει τις πόρτες του, βάζοντας τέλος σε μια διαδρομή 107 ετών και σε ένα ακόμη κεφάλαιο της ιστορίας του αθηναϊκού εμπορίου.