Μια σπάνια ιστορία φιλίας που αντέχει στον χρόνο εκτυλίσσεται στην Λόμας δε Σαμόρα, στην Αργεντινή, όπου 15 γυναίκες συνεχίζουν να συναντιούνται τακτικά, περισσότερα από 60 χρόνια.
Η ιστορία τους ξεκινά το 1960, στα θρανία του Instituto Santa Inés de Turdera, στο νηπιαγωγείο όπου γνωρίστηκαν και που δημιούργησαν δεσμούς που έμελλε να διαρκέσουν μια ζωή. Από τότε, πέρασαν μαζί από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και την ενηλικίωση, μοιράστηκαν όνειρα, έρωτες, οικογένειες και δυσκολίες.
Οι πρωταγωνίστριες είναι: Mimi Tramontano, Mónica Delle Sedie, Estela Maris Almirón, Vilma Romano, Mónica Brussolo, Nelda Infiesta, Liliana González Serena, Nélida Jager, Rosalba Mucciolo, María Silvia “Bibi” Leal, Marta Lobo, Mirta Mosquera, Mónica Leonardis, Norma Vázquez και Liliana Bellani. Παρά τις αποστάσεις και τις διαφορετικές πορείες της ζωής τους, η φιλία τους παραμένει αδιάσπαστη, όπως περιγράφει δημοσίευμα του infobae.
Σήμερα, εξακολουθούν να συναντιούνται κάθε δύο μήνες, κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που έχει γίνει τρόπος ζωής. «Αυτό που βλέπετε δεν είναι μόνο για σήμερα, είναι ό,τι φέρνει η καθεμία από εμάς όλα αυτά τα χρόνια», λέει μία από τις φίλες, περιγράφοντας τη δυναμική της κοινής πορείας.
Πώς άντεξε η φιλία τους
Παρά τις αλλαγές που έφερε η ζωή -μετακομίσεις, οικογένειες, επαγγελματικές υποχρεώσεις- η σχέση τους δεν χάθηκε ποτέ. Ακόμη και όταν η απόσταση τις χώρισε, η επικοινωνία συνεχίστηκε μέσα από γράμματα και, αργότερα, μέσω των κοινωνικών δικτύων, που συνέβαλαν σε συγκινητικές επανενώσεις.
Η φιλία τους, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε ευχάριστες αναμνήσεις. Στάθηκαν η μία δίπλα στην άλλη σε δύσκολες στιγμές, προσφέροντας στήριξη τόσο συναισθηματική όσο και πρακτική. Όπως λένε, «δεν είμαστε απλώς φίλες, είμαστε οικογένεια».
Οι κοινές τους εμπειρίες, από τις παιδικές σκανδαλιές μέχρι τις μεγάλες στιγμές της ζωής τους, αποτελούν τον συνδετικό κρίκο που τις κρατά ενωμένες. Οι αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια είναι ακόμη ζωντανές. Θυμούνται τα παιχνίδια στην αυλή του σχολείου, τις «κλοπές» μανταρινιών και τις σκανταλιές που έκαναν μαζί: «Γελάμε κάθε φορά σαν να συνέβη για πρώτη φορά», λέει η Liliana Bellani, που ταξιδεύει από το Tigre για να μην χάνει καμία συνάντηση.
Μαζί και στο...γηροκομείο
Σήμερα, διατηρούν καθημερινή επικοινωνία μέσω μιας ομαδικής συνομιλίας, που λειτουργεί ως «αόρατο νήμα» που τις ενώνει, ενώ δεν λείπει και το χιούμορ γύρω από το μέλλον τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, συζητούν ακόμη και το ενδεχόμενο να πάνε μαζί σε οίκο ευγηρίας στα γηρατειά τους, αλλά όπως λένε: «πρέπει να σκεφτούμε κάτι άλλο, έναν κοινό χώρο ίσως, επειδή είμαστε ακόμα νέοι».
Η Μίμι προτείνει ότι ένα επίσημο συμβόλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει μια πρακτική λύση: «Πρέπει να συντάξουμε ένα συμβόλαιο ώστε τα παιδιά μας να μας κρατήσουν όλους μαζί. Ή τουλάχιστον να οργανώνουν τις συναντήσεις για εμάς».
Όταν ρωτήθηκε για το μυστικό της διατήρησης τόσων χρόνων φιλίας, η Nélida Jager απαντά: ανοχή.
Το «μυστικό» της μακροχρόνιας σχέσης τους, όπως λένε, είναι η Ανεκτικότητα προσαρμοστικότητα. Παρά τις διαφορετικές πορείες ζωής, κατάφεραν να διατηρήσουν έναν κοινό πυρήνα: τη βαθιά σύνδεση που γεννήθηκε στην παιδική ηλικία.
Και ενώ το σούρουπο πέφτει στη Λόμας δε Σαμόρα, οι φωνές της Mimi, της Nelda, της Liliana και των υπολοίπων γεμίζουν το σπίτι με γέλια και αναμνήσεις. Αυτές οι 15 γυναίκες είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι η αληθινή φιλία, χτισμένη με σεβασμό, αφοσίωση και αγάπη, μπορεί να αντέξει στον χρόνο. Στην αυλή του σχολείου ή στο σαλόνι της Nelda, ό,τι κι αν αλλάξει γύρω τους, εκείνες παραμένουν αχώριστες για πάνω από μισό αιώνα.