Ο γιος της, μέσα από τη βιογραφία «Intimate Audrey», επιχειρεί να δει τον άνθρωπο και τη γυναίκα πίσω από τον σινεφίλ μύθο.
- Ο γιος της, Σον, εξηγεί τον σκοπό της βιογραφίας του: να αποκαλύψει την αληθινή γυναίκα πίσω από τον μύθο της σταρ. Περιγράφει μια φυσιολογική παιδική ηλικία, μακριά από τη λάμψη του Χόλιγουντ, τονίζοντας την πρόθεση της μητέρας του.
- Αναλύεται η δημόσια εικόνα της Χέπμπορν ως σύμβολο κομψότητας, διαμορφωμένη από τις ταινίες της και τη σχέση της με τον Ζιβανσί. Ο γιος της τονίζει την αυθεντικότητα και την απλότητά της, στοιχεία που την έκαναν πρότυπο.
- Αποκαλύπτονται τα τραύματα που τη σημάδεψαν, από την πείνα και τη βία του πολέμου μέχρι τις δύσκολες σχέσεις και την απιστία που την οδήγησε σε ψυχική κατάρρευση, σκιαγραφώντας μια πιο σκοτεινή, ανθρώπινη πλευρά της.
- Περιγράφεται το ανθρωπιστικό της έργο με τη UNICEF ως ο τρίτος πυλώνας της κληρονομιάς της. Ο γιος της μιλά για την ευθύνη διαχείρισης της εικόνας της και την προσπάθειά του να την επαναφέρει στην ανθρώπινη διάστασή της.
Η Όντρεϊ Χέπμπορν υπήρξε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του 20ού αιώνα, μια αιθέρια γυναικεία φιγούρα που κινείται ακόμη μέσα στην ποπ κουλτούρα με σχεδόν μυθική ευκολία. Ωστόσο, για τον γιο της, Σον Χέπμπορν Φέρερ, η αστραφτερή αυτή εικόνα δεν ήταν ποτέ αυτονόητη. «Δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι το παιδί μιας σταρ», λέει, περιγράφοντας μια παιδική ηλικία που εκτυλίχθηκε μακριά από τα στούντιο του Χόλιγουντ, στην Ελβετία και τη Ρώμη, μέσα σε ένα περιβάλλον που η ίδια η μητέρα του φρόντισε να κρατήσει όσο το δυνατόν πιο «κανονικό» για ένα παιδί της ηλικίας του.
Κι όμως, η παγκόσμια κινηματογραφική παρουσία της Χέπμπορν ήταν τόσο διάχυτη ώστε μετατράπηκε, όπως παραδέχεται στην εφημερίδα «Guardian», μέχρι και σε οικογενειακό παιχνίδι. Ο ίδιος θυμάται να προκαλεί τα παιδιά του να εντοπίσουν τη γιαγιά τους σε αφίσες, εξώφυλλα ή βιτρίνες μέσα σε λίγα λεπτά. «Έχετε τρία λεπτά για να βρείτε τη γιαγιά», έλεγε, και το παιχνίδι συνεχίστηκε ακόμη κι όταν τα παιδιά μεγάλωσαν.
Να δει τον άνθρωπο και τη γυναίκα πίσω από τον σινεφίλ μύθο
Ο Σον, μέσα από τη βιογραφία «Intimate Audrey», που συνυπογράφει με τη δημοσιογράφο Γουέντι Χόλντεν, επιχειρεί να δει τον άνθρωπο και τη γυναίκα πίσω από τον σινεφίλ μύθο. «Ήθελα να δείξω τι συνέβαινε πίσω από τη σκηνή», εξηγεί, δίνοντας έμφαση όχι στις εμφανίσεις υψηλής ραπτικής αλλά στα οικογενειακά δείπνα και τις καθημερινές στιγμές. Για τον ίδιο, η ζωή της μητέρας του δεν μπορεί να αποκοπεί από δύο καθοριστικούς άξονες: τον πόλεμο και την προσωπική της ανθεκτικότητα. «Η ζωή της αρχίζει με πόλεμο και τελειώνει με πόλεμο», σημειώνει χαρακτηριστικά.
«Ήταν το αυθεντικό αναλογικό πρότυπο»
Η εικόνα της λαμπερής σταρ διαμορφώθηκε κυρίως μέσα από ταινίες όπως το «Διακοπές στη Ρώμη», το «Πρόγευμα στο Τίφανις» και το «Ωραία μου Κυρία», που την καθιέρωσαν ως σύμβολο κομψότητας. Ο Σον επιμένει ιδιαίτερα σε αυτό το τελευταίο στοιχείο: «Σε έναν κόσμο Τεχνητής Νοημοσύνης, εκείνη ήταν το αυθεντικό αναλογικό πρότυπο. Τίποτα δεν ήταν κατασκευασμένο ή μελετημένο».
Η δημόσια εικόνα της ενισχύθηκε από τη στενή της σχέση με τον σχεδιαστή Ουμπέρ ντε Ζιβανσί, με τον οποίο, όπως λέει ο γιος της, «ήταν σαν αδέλφια». Η αισθητική της, λιτή αλλά εκλεπτυσμένη, επηρέασε βαθιά τη μόδα του 20ού αιώνα, ενώ η ίδια φρόντιζε συχνά να αφαιρεί στοιχεία από τα ήδη περίτεχνα σχέδια, επιδιώκοντας μια σχεδόν απόλυτη καθαρότητα στη γραμμή.
Μια ζωή σημαδεμένη από ποικίλα τραύματα
Πίσω από αυτή τη δημόσια εικόνα, ωστόσο, υπήρχε μια ζωή σημαδεμένη από τραύματα. Γεννημένη το 1929 στο Βέλγιο, μεγάλωσε σε μια οικογένεια που βρέθηκε αντιμέτωπη με τις συνέπειες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Ολλανδία της κατοχής, η Χέπμπορν βίωσε πείνα, βομβαρδισμούς και τη βία του ναζιστικού καθεστώτος.
Επιβίωνε με ψωμί από αλεύρι βολβών τουλίπας και σάπια λαχανικά, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε παραστάσεις χορού για την ενίσχυση της αντίστασης και μετέφερε μηνύματα για λογαριασμό της. Η εμπειρία αυτή άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη ζωή της, ακόμη και στο σώμα της, καθώς ένα θραύσμα από έκρηξη επηρέασε μόνιμα τη στάση της.
Η μεταπολεμική της πορεία προς τη δόξα μοιάζει με κινηματογραφικό σενάριο. Από μικρούς ρόλους στη Βρετανία, βρέθηκε στο Μπρόντγουεϊ μετά από μια τυχαία συνάντηση με τη συγγραφέα Κολέτ, που την επέλεξε για την παράσταση Gigi. Λίγο αργότερα, η επιτυχία του Διακοπές στη Ρώμη την εκτόξευσε στην κορυφή.
Παρά τη φήμη της, η Χέπμπορν επέλεξε να απομακρυνθεί από το Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1960, δίνοντας προτεραιότητα στην οικογένεια. Οι σχέσεις της, ωστόσο, υπήρξαν περίπλοκες. Ο Σον δεν διστάζει να μιλήσει για τις δυσκολίες των γάμων της, χαρακτηρίζοντας τον πατέρα του, Μελ Φερέρ, ως «τον πιο σημαντικό αλλά και πιο δύσκολο σύντροφό της», ενώ για τον δεύτερο σύζυγό της, Αντρέα Ντότι, σημειώνει πως ήταν «ευχάριστος αλλά άπιστος». Η απιστία, όπως αποκαλύπτει, την οδήγησε σε βαθιά ψυχική κατάρρευση. «Αν η Όντρεϊ Χέπμπορν μπορεί να υποφέρει από απιστία, τότε μπορεί ο καθένας», λέει.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα αφιέρωσε στο ανθρωπιστικό έργο ως πρέσβειρα καλής θέλησης της UNICEF, συμμετέχοντας σε αποστολές σε χώρες όπως η Αιθιοπία και το Βιετνάμ. «Έδωσε τη ζωή της για το όνειρο μιας συμπεριληπτικής κοινωνίας», τονίζει ο γιος της, εντάσσοντας τη φιλανθρωπική της δράση ως τρίτο πυλώνα της κληρονομιάς της, μαζί με τον κινηματογράφο και το στυλ.
Μετά τον θάνατό της το 1993, ο Σον ανέλαβε τη διαχείριση αυτής της κληρονομιάς, προστατεύοντας την εικόνα της και κατευθύνοντας τα έσοδα προς φιλανθρωπικούς σκοπούς. «Η Όντρεϊ Χέπμπορν είναι σαν μια Ferrari που χρειάζεται εκπαίδευση πριν την οδηγήσεις», λέει, περιγράφοντας την ευθύνη που συνεπάγεται η διατήρηση ενός τόσο ισχυρού συμβόλου.
Η ίδια, πάντως, αντιμετώπιζε τη ζωή της με απροσδόκητη σεμνότητα. «Η ζωή μου ήταν τρομερά βαρετή», έλεγε συχνά, αρνούμενη να γράψει απομνημονεύματα. Ο Σον διαφωνεί σιωπηρά, επιχειρώντας να επαναφέρει τη μητέρα του από τον μύθο στην ανθρώπινη διάσταση. «Μια κληρονομιά που γίνεται θρύλος σε ανυψώνει συνεχώς, σαν μπαλόνι», σημειώνει. «Προσπαθώ να τη φέρω πίσω στη γη».