Το 2021 η ζωή της Άπλγκεϊτ άλλαξε ριζικά όταν διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, μια νευρολογική ασθένεια που επηρεάζει σταδιακά το νευρικό σύστημα και τις βασικές λειτουργίες του σώματος.
Η Κριστίνα Άπλγκεϊτ υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της αμερικανικής τηλεόρασης. Από τη νεαρή πρωταγωνίστρια της σειράς «Παντρεμένοι με Παιδιά» μέχρι τις κινηματογραφικές κωμωδίες και την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Νεκρή για Μένα», η καριέρα της εξελίχθηκε με ρυθμούς που έμοιαζαν ασταμάτητοι. Ωστόσο, το 2021 η ζωή της άλλαξε ριζικά όταν διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας, μια νευρολογική ασθένεια που επηρεάζει σταδιακά το νευρικό σύστημα και τις βασικές λειτουργίες του σώματος.
Η ίδια περιγράφει την εμπειρία της με σπάνια και γενναία ειλικρίνεια στην αυτοβιογραφία της «You With the Sad Eyes: A Memoir by Christina Applegate», αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν πρόσφατα από την Guardian.
Η αφήγησή της δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποίηση. «Το 2021 διαγνώστηκα με σκλήρυνση κατά πλάκας», γράφει. «Η ασθένεια επιτίθεται στο νευρικό σου σύστημα και επιβραδύνει τις λειτουργίες σου - την αναπνοή, τα όργανα, τα πάντα. Η ασθένεια "τρώει" όλα όσα θεωρούμε δεδομένα».
Η καθημερινότητά της άλλαξε δραματικά
Η καθημερινότητα της ηθοποιού άλλαξε δραματικά. Οι απλές κινήσεις, που κάποτε δεν απαιτούσαν σκέψη, έγιναν πλέον δύσκολες ή ακόμη και αδύνατες.
«Όταν ξυπνάω», σημειώνει, «συχνά δεν μπορώ να μετακινήσω το χέρι μου αρκετά ώστε να πιάσω το ποτήρι με το νερό δίπλα στο κρεβάτι ή το τηλέφωνό μου». Οι θεραπείες που λαμβάνει κάθε έξι μήνες επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου, αλλά έχουν σοβαρές παρενέργειες. «Οι εγχύσεις αυτές καταστρέφουν όλα τα Β κύτταρα του οργανισμού, κάνοντάς με ευάλωτη σε λοιμώξεις», εξηγεί.
Ένα από τα πιο βασανιστικά συμπτώματα είναι η εξάντληση. «Είναι σαν να έχω μείνει ξύπνια τρεις μέρες συνεχόμενα», γράφει. «Και έτσι νιώθω ακόμη κι όταν έχω κοιμηθεί καλά». Για τον λόγο αυτό περνά μεγάλο μέρος της ημέρας στο κρεβάτι, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τον πόνο και την κόπωση.
Η ασθένεια, όμως, δεν άλλαξε μόνο το σώμα της αλλά και τη στάση της απέναντι στη ζωή. «Δεν με νοιάζει πια τι λέω ή πώς ακούγομαι», γράφει. «Δεν έχω πια υπομονή για ανοησίες». Σε άλλο σημείο της αυτοβιογραφίας σημειώνει ότι η εμπειρία αυτή την έκανε να αντιμετωπίζει την αλήθεια πιο άμεσα: «Έχω γίνει ένας πύραυλος ειλικρίνειας».
Πριν από τη διάγνωση, η Άπλγκεϊτ ήταν ιδιαίτερα δραστήρια. Έτρεχε, έπαιζε τένις, έκανε ποδήλατο γυμναστικής και αγαπούσε τον χορό. «Ήμουν ανίκητη», γράφει. «Μου άρεσε να τρέχω, να παίζω τένις, να χορεύω». Σήμερα όμως ακόμη και το να διασχίσει ένα δωμάτιο μπορεί να μοιάζει με άθλο. «Τις περισσότερες μέρες το να περπατήσω από τη μία άκρη του δωματίου στην άλλη μοιάζει σαν να ανεβαίνω ένα βουνό».
Η μεγαλύτερη απώλεια για την ίδια
Η μεγαλύτερη απώλεια για την ίδια είναι ίσως η ανεξαρτησία της, αλλά και οι καθημερινές στιγμές με την κόρη της. «Μου άρεσε να λέω στη Σέιντι: φυσικά θα σε πάω όπου θέλεις με το αυτοκίνητο», γράφει. «Τώρα συχνά δεν μπορώ να την πάω πουθενά».
Η διάγνωση έγινε ενώ η ηθοποιός βρισκόταν στα γυρίσματα της τρίτης σεζόν της σειράς «Νεκρή για Μένα». Η στιγμή που άκουσε την είδηση παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της. «Ο νευρολόγος μου εμφανίστηκε στην οθόνη», θυμάται. «Μου είπε: ''λυπάμαι''». Στη συνέχεια της έδειξε τις εξετάσεις του εγκεφάλου της. «Εδώ είναι οι βλάβες», της είπε. «Υπάρχουν περίπου τριάντα».
Παρά την κατάσταση της υγείας της, αποφάσισε να ολοκληρώσει τα γυρίσματα της σειράς. Στο τέλος της παραγωγής η κινητικότητά της είχε περιοριστεί δραματικά. «Χρειαζόμουν τρεις ανθρώπους για να με βοηθήσουν να κατέβω τα σκαλιά του τροχόσπιτου και να φτάσω στο αναπηρικό καροτσάκι», γράφει. Παρ’ όλα αυτά επέμεινε. «Ήμουν αποφασισμένη. Όχι, θα το τελειώσω αυτό».
Η καριέρα της όμως ουσιαστικά σταμάτησε. «Δεν μου αρέσει να αφήνω πράγματα στη μέση», γράφει. «Όταν αρρώστησα κατάλαβα γρήγορα ότι η καριέρα μου είχε τελειώσει, και μάλιστα πολύ νωρίς». Η ίδια εξηγεί ότι δεν πρόκειται μόνο για την ασθένεια, αλλά και για τις απαιτήσεις της δουλειάς. «Δεν μπορώ να ξυπνάω στις 5.30 το πρωί, δεν μπορώ να κάθομαι πολλή ώρα στο αυτοκίνητο για να πάω στα γυρίσματα, δεν μπορώ να αντέξω να αγγίζουν το πρόσωπό μου».
«Σκεφτόμουν ότι σηκώθηκαν επειδή είμαι άρρωστη»
Μια από τις πιο έντονες δημόσιες εμφανίσεις της μετά τη διάγνωση ήταν στην τελετή των βραβείων Έμι το 2024. Εκεί περπάτησε στη σκηνή με μπαστούνι, ενώ ολόκληρη η αίθουσα σηκώθηκε όρθια για να τη χειροκροτήσει. «Ήταν κάτι που πάντα ονειρευόμουν», γράφει. «Να περπατήσω στη σκηνή και να σηκωθούν όλοι όρθιοι και να με χειροκροτήσουν». Ωστόσο, η ίδια δεν μπορούσε να αποδεχθεί πλήρως αυτή τη στιγμή. «Σκεφτόμουν ότι σηκώθηκαν επειδή είμαι άρρωστη».
Η ίδια προσπάθησε να αντιμετωπίσει την αμηχανία με χιούμορ. Όπως γράφει, όταν η αίθουσα σηκώθηκε όρθια και για άλλους παρουσιαστές, γύρισε γελώντας προς το κοινό και είπε: «Νόμιζα ότι ήταν μόνο για μένα! Έλα τώρα, παιδιά».
Η σκλήρυνση κατά πλάκας επηρέασε επίσης δραματικά το σώμα της. Οι θεραπείες με στεροειδή προκάλεσαν σημαντικές αλλαγές στην εμφάνισή της. «Δεν έμοιαζα πια με την Κριστίνα Άπλγκεϊτ», γράφει. Όταν το 2022 τιμήθηκε με αστέρι στη λεωφόρο της δόξας του Χόλιγουντ, ήταν η πρώτη φορά που πολλοί την έβλεπαν μετά τη διάγνωση. «Ένιωθα ταπεινωμένη», γράφει. «Σκεφτόμουν ότι όλοι κοιτούν».
Η σχέση της με το σώμα της υπήρξε πάντοτε περίπλοκη. Στα νεανικά της χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα με την εικόνα της. «Ήμουν κόκαλο, κόκαλο, κόκαλο», γράφει. «Κι όμως, δεν ήμουν ποτέ ικανοποιημένη».
Σήμερα, παρά την απώλεια μυϊκής μάζας, εξακολουθεί να παλεύει με αυτές τις σκέψεις. «Υπάρχει μια φωνή στο κεφάλι μου που λέει: είσαι πολύ αδύνατη, έχεις τα πόδια που πάντα ήθελες. Αυτή είναι η αρρώστια».
Η ψυχολογική διάσταση της ασθένειας
Πέρα από τις σωματικές δυσκολίες, η Άπλγκεϊτ μιλά και για την ψυχολογική διάσταση της ασθένειας. Η κόρη της δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί την κατάσταση. «Δεν είναι εντάξει», γράφει. «Η ασθένεια αυτή έχει καταστρέψει τη ζωή της». Οι καθημερινές τους συνήθειες, όπως το βραδινό τους «πάρτι χορού», σταμάτησαν.
Παρά τα πάντα, η ηθοποιός επιμένει ότι το χιούμορ παραμένει το βασικό της όπλο. «Η κωμωδία ήταν πάντα η πανοπλία μου», γράφει. «Πώς αλλιώς θα σταματήσω τα δάκρυα;».
Στο τέλος της αφήγησής της απορρίπτει την ιδέα ότι η ασθένεια αυτή αποτελεί κάποιο είδος «ευλογίας». «Δεν θα πω ψέματα και δεν θα πω ότι όλα αυτά είναι μια ευλογία», γράφει. «Τα πάντα σε αυτό είναι απαίσια». Και όμως, μέσα από αυτή τη σκληρή εμπειρία, αναζητά έναν τρόπο να κατανοήσει τη ζωή της. «Θέλω να μιλήσω σε εκείνο το μικρό κορίτσι που πίστευε ότι έπρεπε να είναι τέλειο».
Η σκλήρυνση κατά πλάκας παραμένει, όπως λέει η ίδια, ένας μόνιμος σύντροφος. «Με τον καρκίνο, τον αφαίρεσαν από το σώμα μου», γράφει. «Με τη σκλήρυνση κατά πλάκας όμως ζεις μαζί της. Είναι ο μόνιμος σύντροφός μου». Και η μάχη συνεχίζεται, μέρα με τη μέρα.