Η Καβάλα έχει το δικό της Μαντάμ Τισό -Από τον Ωνάση και την Κάλλας στον Ρονάλντο, εκπληκτικά κέρινα ομοιώματα

Τα Κηπιά Καβάλας, στη σκιά του Παγγαίου, είναι ένα καταπράσινο χωριό με ένα μοναδικό αξιοθέατο, ένα μουσείο εκπληκτικών κέρινων ομοιωμάτων.

Ο επισκέπτης φτάνει στο χωριό διασχίζοντας έναν κατάφυτο δρόμο, ο οποίος περισσότερο θυμίζει εκδρομή στη φύση παρά διαδρομή προς ένα μουσείο. Κι όμως, στο τέλος αυτής της διαδρομής τον περιμένει ένας διαφορετικός κόσμος, τον οποίο έφτιαξε ο Θοδωρής Κοκκινίδης.

Εκεί, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει και ταυτόχρονα να κινείται διαρκώς. Η Μαρία Κάλλας βρίσκεται δίπλα στον Αριστοτέλη Ωνάση. ​

​​ Η Αντζελίνα Τζολί, που φιλοτεχνήθηκε με αφορμή την ταινία «The Tourist», στέκεται δίπλα στην Μελίνα Μερκούρη και το ομοίωμα του Μίκη Θεοδωράκη.

Το κέρινο ομοίωμα του Τομ Κρουζ, ο Μάικλ Τζάκσον και η Μαντόνα συναντούν τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Κωνσταντίνο Καβάφη και δημοφιλείς προσωπικότητες της πολιτικής και της ιστορίας.

Ο Ρονάλντο σταρ του καλοκαιριού

Ανάμεσα στα εκθέματα, βρίσκονται άνθρωποι του ελληνικού κινηματογράφου, της μουσικής και του αθλητισμού. Ωστόσο φέτος, με αφορμή και το Μουντιάλ, το κερινο ομοίωμα που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο, με τη φανέλα της Εθνικής Πορτογαλίας και τον αριθμό «7» στην πλάτη,

Ο σταρ του ποδοσφαίρου «χαμογελούσε» στην μεγάλη αίθουσα του Μουσείου Κέρινων Ομοιωμάτων, ενθουσιάζοντας τους επισκέπτες. Μικροί και μεγάλοι φωτογραφίζονταν μαζί του ξανά και ξανά, ψάχνοντας την καλύτερη πόζα.

Πώς φτιάχνονται τα ομοιώματα

Για τον Θοδωρή Κοκκινίδη, ο Ρονάλντο δεν είναι απλώς το τελευταίο δημοφιλές πρόσωπο που προστέθηκε στην συλλογή του. Είναι ακόμη ένα κεφάλαιο σε μια διαδρομή που ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια και συνεχίζεται πεισματικά, με υπομονή και επιμονή, σ' ένα μικρό χωριό της Καβάλας.

Η πραγματικότητα είναι πως το κέρινο ομοίωμα δεν είναι φωτογραφία. Είναι γλυπτό. Έχει τις ατέλειές του, όπως κάθε έργο τέχνης. «Ο στόχος δεν είναι μια μηχανική, απολύτως τέλεια αντιγραφή ενός ανθρώπου, αλλά η προσπάθεια να αποτυπωθούν η έκφραση, ο χαρακτήρας, η στάση, η προσωπικότητα και εκείνο το στοιχείο που κάνει ένα πρόσωπο αναγνωρίσιμο ακόμη και όταν δεν μιλά», δήλωσε ο κ. Κοκκινίδης στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Στα ομοιώματα, τα ρούχα ραμμένα στο χέρι από τον καλλιτέχνη. Μαλλιά, φυτεμένα τρίχα - τρίχα που στο τέλος τα χτενίζει η κομμώτρια. Δόντια, που κατασκευάζονται σε οδοντοτεχνίτη με τις ακριβείς οδηγίες του δημιουργού. Είναι όλες αυτές οι μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που κάνουν ένα κέρινο ομοίωμα να μαγνητίζει τα βλέμματα των επισκεπτών.

Όταν οι πρωταγωνιστές ποζάρουν για τον εαυτό τους

Σε αρκετές περιπτώσεις ο Θοδωρής Κοκκινίδης είχε την τύχη να συναντήσει από κοντά τα πρόσωπα που αργότερα θα δημιουργούσε σε κερί. Η Βούλα Πατουλίδου και ο Θοδωρής Ζαγοράκης πόζαραν για τα ομοιώματά τους και, μάλιστα, δώρισαν τις πραγματικές αθλητικές στολές τους. Είναι οι ίδιες στολές που φορούν σήμερα τα κέρινα ομοιώματά τους, προσθέτοντας στην αναπαράσταση ένα στοιχείο αυθεντικότητας.

Από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του μουσείου ήταν η επίσημη παρουσίαση του κέρινου ομοιώματος του Μίμη Πλέσσα, να κάθεται πίσω από το παλιό πιάνο των Olympians. Ο σπουδαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης βρέθηκε στην εκδήλωση και κάθισε δίπλα στο κέρινο ομοίωμά του και δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για το αποτέλεσμα.

«Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που δίνουν σε ένα κέρινο ομοίωμα μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Δεν ήταν πλέον απλώς ένα έκθεμα. Ήταν ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας απέναντι σε μια καλλιτεχνική αναπαράσταση του εαυτού του. Θα θυμάμαι πάντα με γλυκιά ανάμνηση την μεγάλη ευγένεια αυτού του ανθρώπου, πόσο χαμηλών τόνων ήταν, το μεγαλείο και την μοναδικότητα που τον χαρακτήριζε ως άνθρωπο και καλλιτέχνη», θυμάται ο κ. Κοκκινίδης.

Το ίδιο επιχείρησε και με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη. Η ίδια πόζαρε για το ομοίωμά της και, όπως θυμάται χαμογελώντας ο καλλιτέχνης, «δικαιολογημένα την χαρακτήριζαν βασίλισσα της νύχτας».

Έξι, οκτώ, δέκα μήνες για μία στιγμή

Πίσω από την τελική εικόνα που βλέπει ο επισκέπτης κρύβονται μήνες δουλειάς. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο χρειάστηκε περισσότερους από έξι μήνες. Ο Τομ Κρουζ περίπου πέντε. Ο Κώστας Βουτσάς σχεδόν έξι. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης περίπου δέκα μήνες.

Η διαδικασία ξεκινά από τον πηλό και συνεχίζεται στο κερί. Έπειτα έρχονται οι λεπτομέρειες: το πρόσωπο, η έκφραση, τα μαλλιά, τα δόντια, η ενδυμασία. Για τον Θοδωρή Κοκκινίδη, το έργο δεν είναι ποτέ αποκλειστικά ατομικό. Οδοντοτεχνίτες, κομμωτές και άλλοι επαγγελματίες συνδράμουν, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να πλησιάσει όσο γίνεται περισσότερο την εικόνα που έχει στο μυαλό του. «Πέραν της γλυπτικής, χρειάζεται συνεργασία με ειδικούς για να ολοκληρωθεί το έργο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο», εξηγεί.

Το ίδιο ισχύει και για τα ιστορικά πρόσωπα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Καραϊσκάκης και η Μαντώ Μαυρογένους δεν είναι απλώς μορφές μιας άλλης εποχής. Η προσπάθεια του καλλιτέχνη είναι να μεταφέρει στο σήμερα κάτι από την προσωπικότητα και την εποχή τους. Μάλιστα, η φορεσιά της Μαντώς Μαυρογένους, κόπηκε, ράφτηκε και κεντήθηκε εξ ολοκλήρου στο χέρι, με τη βοήθεια της μητέρας του καλλιτέχνη.

Ένα μουσείο που γεννήθηκε από επιμονή

Η ιστορία του Μουσείου Κέρινων Ομοιωμάτων είναι η ιστορία ενός προσωπικού ονείρου που χρειάστηκε χρόνια για να πάρει μορφή. Ο Θοδωρής Κοκκινίδης δεν δημιούργησε το μουσείο σε μια μεγάλη πόλη, όπου θα υπήρχε αυτονόητη καθημερινή επισκεψιμότητα. Το δημιούργησε στα Κηπιά. Και χρειάστηκε να το στηρίξει με πολλή προσωπική δουλειά, υπομονή και επιμονή.

Ακόμη και μετά το ιδιαίτερα σοβαρό τροχαίο ατύχημα που τον απομάκρυνε για μεγάλο διάστημα από το εργαστήριό του, η ανάγκη της δημιουργίας παρέμεινε ζωντανή. Επτά μήνες μετά το ατύχημα επέστρεψε για λίγο στο εργαστήριό του και ολοκλήρωσε το νέο ομοίωμα της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να δουλεύει με αγάπη, θέληση, μελετώντας, παρατηρώντας και επιμένοντας για να κυνηγήσει την τελειότητα όσο εφικτό μπορεί να είναι αυτό. Και μπορεί κάθε μορφή που δημιουργεί να είναι φτιαγμένη από κερί, αλλά πίσω της βρίσκεται κάτι πολύ πιο δύσκολο να αποτυπωθεί. Είναι το όνειρο ενός ταλαντούχου καλλιτέχνη και χαμογελαστού ανθρώπου που έγινε πράξη.