Η 22χρονη Αλεσάντρα Κόλπο, φοιτήτρια Κτηνιατρικής από τη Βερόνα, έγινε δότρια μυελού των οστών προσφέροντας ελπίδα σε έναν ασθενή στην Αμερική.
Η νεαρή, που σπουδάζει στην Πάντοβα, είχε εγγραφεί στο μητρώο δοτών όταν ήταν μόλις 18 ετών. Τον Μάρτιο του 2025 κλήθηκε να προχωρήσει σε δωρεά μυελού των οστών, μία διαδικασία που ενδείκνυται για τη θεραπεία σοβαρών αιματολογικών παθήσεων όπως η λευχαιμία. Η εύρεση συμβατού δότη εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος θεωρείται εξαιρετικά σπάνια, γεγονός που μετέτρεψε την Αλεσάντρα στη μοναδική ελπίδα για έναν άνθρωπο που δεν γνώριζε στην άλλη άκρη του κόσμου.
«Αν ήμουν σε μια τέτοια κατάσταση, θα ήθελα πολύ κάποιος να με βοηθήσει. Έτσι σκέφτηκα: γιατί να μην μπορώ να είμαι αυτό το άτομο;», είπε στην Corriere den Veneto εξηγώντας την απόφασή της να γίνει δότρια.
Η ευαισθητοποίησή της γύρω από τη δωρεά ξεκίνησε από νωρίς, καθώς μεγάλωσε σε οικογένεια όπου η προσφορά θεωρούνταν αυτονόητη. Ο πατέρας της, ο θείος της και ο παππούς της ήταν αιμοδότες, ενώ ιδιαίτερη επίδραση είχε πάνω της η ιστορία που της διηγούνταν ο παππούς της για έναν φίλο του, ο οποίος πέθανε από λευχαιμία το 1998 επειδή δεν βρέθηκε συμβατός δότης.
Αργότερα, ενώ σπούδαζε, συμμετείχε σε ενημερωτικές δράσεις και καμπάνιες ευαισθητοποίησης σχετικά με τη δωρεά μυελού των οστών, γεγονός που ενίσχυσε την απόφασή της να εγγραφεί στο σχετικό μητρώο μόλις ενηλικιώθηκε.
Το κάλεσμα για τη δωρεά μυελού των οστών και η προτοιμασία
Η ειδοποίηση για τη συμβατότητα έφτασε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2025. Παρότι αρχικά φοβήθηκε, ακολούθησε μια τρίμηνη διαδικασία ιατρικών εξετάσεων και σωματικής άσκησης, η οποία περιλάμβανε πέντε ημέρες κυτταρικής διέγερσης με δύο ενέσεις ημερησίως. «Προκάλεσαν πόνο στα οστά και κόπωση, με προειδοποίησαν, αλλά μετά την αιμοληψία, η ενέργεια που παίρνεις κάνοντας την είναι απίστευτη», περιέγραψε η νεαρή.
Η ιστορία της απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα στην Ιταλία, ενώ παράλληλα αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για την ενίσχυση της κουλτούρας δωρεάς, με στόχο να εγγραφούν περισσότεροι νέοι στα μητρώα δοτών.
Από την πλευρά της, η Αλεσάντρα τονίζει: «Μερικές φορές σκέφτομαι εκείνους που έλαβαν το μυελό μου στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν νομίζω ότι θα μάθω ποτέ αν αυτό το άτομο επέζησε ή όχι. Αλλά το να ξέρω ότι του έδωσα μια ευκαιρία είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να εξηγήσω».