Ο Ρούλης Αγραπιδάκης δεν χρειάζεται συστάσεις στον κόσμο του βόλεϊ και κυρίως σε αυτόν του Παναθηναϊκού, τον οποίο υπηρετεί για μισό και πλέον αιώνα.
Μορφή ταυτισμένη με το βόλεϊ και τον Παναθηναϊκό. Αυτός ο ξερακιανός ασπρομάλλης που ακούει στο όνομα Ρούλης -από το Ροδόλφος- είναι ένα και το αυτό με το τριφύλλι. Αιώνια πιστός και «στρατιώτης» του αθλητισμού, ο Ρούλης Αγραπιδάκης, σε ηλικία 80 ετών παρά κάτι, αποθεώθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στο κλειστό «Παύλος Γιαννακόπουλος», όπου το βράδυ της Πέμπτης (14/5/2026) πραγματοποιήθηκε η απονομή του πρωταθλήματος της ομάδας βόλεϊ ανδρών.
Ζακυνθινός, γεννημένος στον Κολωνό στις 11 Μαρτίου 1947, Παναθηναϊκός από κούνια όπως οι περισσότεροι στη συγκεκριμένη γωνιά της Αθήνας. Κάθε Κυριακή πήγαινε με τα πόδια στη Λεωφόρο για να δει το «τριφύλλι», συνήθως από τη Θύρα 13.
Από κούνια Παναθηναϊκός, από κούνια και βολεϊμπολίστας. Καταπιάστηκε από μικρός με το βόλεϊ που για κάποιο λόγο λάτρευε πάντα. Του άρεσε και το ποδόσφαιρο. Κάποιο φεγγάρι έπαιζε σέντερ φορ στην ακαδημία του Αττικού. Κι εκεί όμως πράσινη φανέλα φορούσε, με μικρή διαφοροποίηση σε σχέση με τον Παναθηναϊκό. Το σήμα της ομάδας ήταν πράσινο τετράφυλλο.
Ο Ρούλης Αγραπιδάκης, το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ και ο Παναθηναϊκός
Ο έρωτας με το ποδόσφαιρο δεν κράτησε πολύ, αυτός με το βόλεϊ κρατά ακόμα. Από το 1962 που πήγε στον Νηρέα Κολωνού ξεκίνησε το παραμύθι του. Στα 22 του, ο Αντώνης Μαντζαβελάκης, τότε μέλος της διοίκησης των «πράσινων» του χτύπησε τον πόρτα. Ο Ρούλης τον ρώτησε αν κάποιος έχει τη φανέλα με το νούμερο 13, την πήρε και στην πραγματικότητα δεν την άφησε ποτέ. Έτσι έβλεπε τα ματς από τη Θύρα 13 και έπαιζε στον Παναθηναϊκό με το ίδιο νούμερο.
Πήρε έξι πρωταθλήματα, έφτασε στη μια ανάσα από την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων και έκανε μεγάλη καριέρα με την Εθνική ομάδα. «Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω ζήσει στον Παναθηναϊκό και εγώ χρωστάω σε αυτόν και όχι αυτός σε μένα», έχει πει με τον ρομαντισμό μιας άλλης εποχής που τον διακρίνει σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο Panathinaikos1908.gr.
Ο Ρούλης Αγραπιδάκης αγωνίστηκε στο τέλος της καριέρας του σε Κηφισιά και Παπάγου, έγινε προπονητής στον ΖΑΟΝ, αλλά γύρισε από άλλο πόστο στον Παναθηναϊκό, από τον οποίο στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ. Διατέλεσε τιμ μάνατζερ στο «τριφύλλι», αλλά και στην Εθνική ομάδα.