Ο Παναθηναϊκός AKTOR θα δει το «δικό του» Final Four από την τηλεόραση, γιατί καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν αρνήθηκε να αντικρίσει τον εαυτό του στον καθρέφτη.
Να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς! Μετά το αρχικό 2-0 του Παναθηναϊκού στη «Roig Arena», ακόμη και ο πιο απαισιόδοξος οπαδός του «τριφυλλιού» δεν μπορούσε να φανταστεί ότι οι «πράσινοι» θα έχαναν τρία διαδοχικά παιχνίδια και θα έβλεπαν από την τηλεόραση το Final Four που περίμεναν να ζήσουν εδώ και χρόνια, μέσα στο δικό τους σπίτι.
Ούτε εμείς το πιστεύαμε! Όχι τόσο γιατί βλέπαμε έναν Παναθηναϊκό να... πετάει ξαφνικά στο παρκέ, όσο γιατί θεωρούσαμε ότι η άπειρη Βαλένθια θα παρέδιδε πνεύμα μετά το σοκ των δύο εντός έδρας ηττών και θα λύγιζε υπό το βάρος της φανέλας με τα επτά χρυσά αστέρια. Οι «νυχτερίδες» του Μαρτίνεθ και του Μοντέρο, όμως, μας εξέθεσαν. Μαγκιά τους! Πλέον μετά από μια τέτοια επική πρόκριση απέναντι σε έναν σύλλογο με το «ειδικό βάρος» του Παναθηναϊκού AKTOR ουδείς μπορεί να υποτιμά τις πιθανότητες κατάκτησης του τροπαίου στην Αθήνα.
Όταν προσπαθείς να σταματήσεις τον ρυθμό της Βαλένθια... πετώντας νερό στο παρκέ
Το ζητούμενο, όμως, σήμερα δεν είναι η Σταχτοπούτα της φετινής Euroleague και το παραμύθι που θα ζήσουν οι φίλοι της στις εξέδρες του Telekom Center. Όλοι οι προβολείς είναι στραμμένοι στο ιστορικό κάζο μιας ομάδας που δαπάνησε περισσότερα από 30 εκατομμύρια ευρώ για να «χτίσει» το κορυφαίο ρόστερ της ιστορίας της και στο Game 5 των playoffs εμφανίστηκε στο παρκέ... με αυτόματο πιλότο.
Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό είναι ότι το παιχνίδι της Τετάρτης αποτέλεσε ουσιαστικά τον καθρέφτη των προβλημάτων που συνόδευσε ολόκληρη την αγωνιστική του διαδρομή εδώ και οκτώ μήνες.
Τι βλέπαμε καθ' όλη τη διάρκεια της regular season; Ουσιαστικά έναν Παναθηναϊκό να στηρίζεται αποκλειστικά στο ατομικό ταλέντο των παικτών και να μην διαθέτει το παραμικρό στοιχειώδες αγωνιστικό πλάνο για να βελτιώσει την εικόνα του. Όποτε ο Εργκίν Αταμάν έβλεπε να ζορίζει το σενάριο ενός αγώνα, είτε... μπούκαρε στο παρκέ για να δεχτεί εσκεμμένα τεχνική ποινή, μπας και περιορίσει τη ζημιά, είτε έβριζε τους διαιτητές προκαλώντας την αποβολή του για να αποφύγει... εκνευριστικά τετ α τετ με τους εκπροσώπους του Τύπου μετά το τέλος των αγώνων.
Μια συμπεριφορά πρωτόγνωρη και άκρως προσβλητική, κυρίως απέναντι στο σύλλογο που τον εμπιστεύτηκε. Πώς αντέδρασε, λοιπόν, ο Τούρκος προπονητής στο πρώτο ημίχρονο του πέμπτου αγώνα με τη Βαλένθια, βλέποντας την ομάδα του να παθαίνει... θάλασσα; Προσπάθησε να κόψει το ρυθμό των Ισπανών πετώντας ένα μπουκάλι νερό στο παρκέ για να προκαλέσει τη διακοπή του αγώνα!
Γιατί να μην το κάνει; Του τράβηξε κανείς τ' αφτί τους προηγούμενους μήνες για την απαράδεκτη συμπεριφορά του; Είναι πραγματικά τραγικό να βλέπεις έναν τόσο πετυχημένο προπονητή να καταφεύγει σε... κουτοπονηριές που συναντάμε μόνο σε ερασιτεχνικές κατηγορίες, για να βοηθήσει την ομάδα του και να μην έχει καταστρώσει ένα αγωνιστικό σχέδιο αντάξιο του ρόλου του.
Τα χαμόγελα του Χολμς και η εκδίκηση των... απαξιωμένων
Συνολικά οι καταστάσεις που ζήσαμε φέτος με πρωταγωνιστή τον Εργκίν Αταμάν μόνο πρωτόγνωρες μπορούν να χαρακτηριστούν. Όσο κι αν ο Τούρκος έχει εδώ και χρόνια το... χούι να κριτικάρει δημόσια αθλητές με τους οποίους συνεργάζεται, φέτος η δημόσια απαξίωση των παικτών του Παναθηναϊκού από τον ίδιο τους τον προπονητή ξεπέρασε κάθε αποδεκτό όριο.
Αποκορύφωμα το πρωτοφανές «άδειασμα» του Τι Τζέι Σορτς στο ημίχρονο του Game 5 με τη Βαλένθια, με τον Τούρκο να υποστηρίζει on camera ότι «όσο βρισκόταν στο παρκέ παίζαμε με τέσσερις».
Λίγη ώρα μετά την επισημοποίηση του αποκλεισμού από το Final Four της Euroleague ένας άλλος παίκτης που ούτε λίγο, ούτε πολύ είχε... αποδομηθεί (για να μην γράψουμε ξεφτιλιστεί και θεωρηθεί βαρύ) από τον προπονητή του, αντέδρασε με... γελάκια στα social media αδιαφορώντας ακόμη και για τους συμπαίκτες με τους οποίους μοιραζόταν επί μήνες τα ίδια αποδυτήρια.
Εννοείται ότι τα emoji του Ρισόν Χολμς είχαν αποδέκτη αποκλειστικά τον Εργκίν Αταμάν. Ενδεχομένως να υπήρχαν και άλλοι παίκτες του Παναθηναϊκού που ήθελαν να πατήσουν... like στο σχόλιο του πρώην «πράσινου», αλλά δεν το έπραξαν για ευνόητους λόγους.
Ξέρετε, το μεγαλύτερο προτέρημα ενός προπονητή είναι να «υποχρεώνει» με τη συμπεριφορά του τους παίκτες του να παίζουν και γι' αυτόν. Ή να παίζουν... πρώτα γι' αυτόν! Υπήρχε ποτέ περίπτωση παιδιά όπως ο Σορτς να παίξουν για τον Αταμάν έχοντας ακούσει τον ίδιο όχι απλά να τους ισοπεδώνει με την κριτική του, αλλά να απαξιώνει ακόμη και την προσωπικότητά τους;