Το 1954, στον τελικό του Roland Garros, ο Αμερικανός Άρθουρ Λάρσεν, με ένα πακέτο τσιγάρα στην τσέπη, ηττήθηκε από τον Τόνι Τράμπερτ με 6-4, 7-5, 6-1.
Ο Άρθουρ Λάρσεν, κάποτε Νο 3 στον κόσμο, ήταν ένας εξαιρετικός και απρόβλεπτος παίκτης του τένις, καθώς και ένας μποέμ και εκκεντρικός χαρακτήρας. Συχνά συγκρινόμενος με τον Τζέιμς Ντιν για τη λαχτάρα του για ζωή, ο Αμερικανός Άρθουρ Λάρσεν, είχε την επανάσταση στο αίμα του. Ωστόσο, αυτός ο επαναστάτης σίγουρα είχε έναν σημαντικό λόγο να παίζει τένις. Να ξεφύγει από τους δαίμονες που τον στοίχειωναν.
Ο Άρθουρ «Τάπι» Ντέιβιντ Λάρσεν γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1925 στο Σαν Λέαντρο, στην κομητεία Αλαμίντα της Καλιφόρνιας. Ο πατέρας του ήταν πυγμάχος και ο παππούς του παίκτης του μπέιζμπολ. Άρχισε να παίζει τένις στην ηλικία των 11 ετών έχοντας μια επιτυχημένη σχολική καριέρα. Υπηρέτησε στον στρατό και συμμετείχε σε μάχη στην απόβαση της Νορμανδίας στην παραλία Ομάχα. «Παραλία Ομάχα» είναι και η κωδική ονομασία για έναν από τους πέντε τομείς του σχεδίου των συμμάχων, για την απόβαση της Νορμανδίας την 6η Ιουνίου 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Γαλλία.
Το Roland Garros, ο πόλεμος, το τένις και η μαρτυρία του Άρθουρ Λάρσεν
Το 2012, ο Λάρσεν, δήλωσε στο Tennis Magazine: «Ξαφνικά, από το πουθενά, ένας στόλος βομβαρδιστικών άρχισε να μας πυροβολεί και να μας βομβαρδίζει. Η δική μας Πολεμική Αεροπορία μας είχε μπερδέψει με Ναζί. Οι μισοί στρατιώτες σκοτώθηκαν, τα ασθενοφόρα ήταν παραταγμένα για μίλια. Εγώ βγήκα αλώβητος. Εκείνη τη στιγμή ανέπτυξα τα συμπλέγματα που προσπαθώ ακόμα να ξεπεράσω».
Ο Λάρσεν ξεγέλασε τον θάνατο σε αρκετές περιπτώσεις, στη διάρκεια του πολέμου. Όταν ξεκίνησε και πάλι το τένις το 1947, ήταν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. «Μπορεί να μοιάζω με κανονικό άνθρωπο, αλλά δεν είμαι», συνήθιζε να λέει.
Ένας εκκεντρικός τύπος με παιδικό, σχεδόν αναρχικό πνεύμα και μια αδυναμία στις γυναίκες, προσπαθούσε να απολαμβάνει τη ζωή στο έπακρο. Μανιακός καπνιστής, πάντα έπινε ή κάπνιζε. «Αλλιώς δεν ξέρω τι να κάνω με τα χέρια μου», του άρεσε να αστειεύεται.
Το Roland Garros, ο πόλεμος και το παρατσούκλι στο τένις
Το παρατσούκλι «Τάπι» το κληρονόμησε από τη συνήθεια που απέκτησε μετά τον πόλεμο να αγγίζει τα πάντα για καλή τύχη. Τον φιλέ, τη σκάλα του διαιτητή, ακόμη και τον αντίπαλό του. Προέρχεται από το tapping, κάτι σαν το δικό μας «χτύπα ξύλο».
Ήταν πάντα ο τελευταίος που έφευγε από το γήπεδο, δεν προπονούνταν ποτέ στη διάρκεια του τουρνουά, δεν άλλαζε ποτέ μετά από έναν αγώνα και περνούσε ώρες στα αποδυτήρια, με τα εσώρουχά του και καπνίζοντας, χαμένος στις σκέψεις του.
Δεν πήγαινε ποτέ για ύπνο πριν από τις 3 ή 4 το πρωί. Ο θρύλος λέει ότι κάποτε εμφανίστηκε για να παίξει έναν σημαντικό αγώνα στο Ρολάν Γκαρός έχοντας αφήσει τις ρακέτες του στο ξενοδοχείο.
Το Roland Garros, το τένις και ο αετός στον ώμο του
Συχνά συζητούσε της στρατηγική του με έναν φανταστικό αετό που υποτίθεται ότι καθόταν στον ώμο του. Συχνά τον έπιαναν να μιλάει με αυτό το φανταστικό κατοικίδιο.
Στο Γουίμπλεντον, άφησε έναν φύλακα ασφαλείας άφωνο όταν τον ρώτησε αν ο αετός του μπορούσε να μπει στο γήπεδο. Στο Φόρεστ Χιλς, απαίτησε να καλυφθούν οι τέσσερις μαρμάρινοι αετοί που κοσμούν τον χώρο, για να μην αναστατώσει τον φτερωτό σύντροφό του.
Η καριέρα του έφτασε σε τραγικό τέλος το 1956, όταν μετά από ένα σοβαρό ατύχημα με σκούτερ παρέλυσε η δεξιά πλευρά του σώματός του, ενώ έχασε την όρασή του από το ένα μάτι.
Το τένις ήταν για τον Λάρσεν η θεραπεία που χρειαζόταν για να νικήσει τους δαίμονες ενός οδυνηρού πολέμου. Πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 2012, σε ηλικία 87 ετών.