Ο Ομπράντοβιτς παραμένει ένας από τους κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη και το μπάσκετ του, διαφέρει σημαντικά από εκείνο που έκανε τον Παναθηναϊκό AKTOR κυρίαρχο.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Να εξελίσσεται μαζί με το ίδιο το άθλημα.
Πολλοί θυμούνται τον προπονητή που κατέκτησε πέντε EuroLeague με τον Παναθηναϊκό. Όμως όποιος περιμένει να δει σήμερα ακριβώς το ίδιο μπάσκετ που έπαιζαν οι «πράσινοι» με Διαμαντίδη, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ, Φώτση ή Σπανούλη, θα εκπλαγεί.
Ο σημερινός Ομπράντοβιτς είναι διαφορετικός. Όχι απαραίτητα καλύτερος ή χειρότερος. Απλώς προσαρμοσμένος σε ένα άθλημα που άλλαξε δραματικά.
Ο Παναθηναϊκός του... παλιού Ομπράντοβιτς: Το μπάσκετ της υπομονής
Στην εποχή του Παναθηναϊκού, το ευρωπαϊκό μπάσκετ ήταν πολύ πιο αργό. Ο Ομπράντοβιτς βασιζόταν σε επιθέσεις μισού γηπέδου, με τρομερή έμφαση στην εκτέλεση των συστημάτων.
Κάθε κατοχή είχε συγκεκριμένο σκοπό. Το διάσημο "thumb down", τα horns sets, τα stagger screens, οι διαδοχικές κινήσεις μακριά από την μπάλα και τα post-up του Μάικ Μπατίστ αποτελούσαν βασικά στοιχεία της επίθεσης.
Ο Παναθηναϊκός σπάνια έτρεχε χωρίς λόγο. Η λογική ήταν απλή, να βρεθεί το καλύτερο δυνατό σουτ και όχι το πρώτο διαθέσιμο.
Ο Διαμαντίδης λειτουργούσε ως ο απόλυτος εγκέφαλος του συστήματος και η ομάδα διάβαζε κάθε αδυναμία της αντίπαλης άμυνας μέχρι να την εκμεταλλευτεί.
Η άμυνα που έπνιγε τους αντιπάλους και έκανε τον Παναθηναϊκό... συλλέκτη αστεριών
Το μεγαλύτερο όπλο εκείνων των ομάδων του Ομπράντοβιτς δεν ήταν η επίθεση. Ήταν η άμυνα.
Ο Παναθηναϊκός έπαιζε εξαιρετικά επιθετικά hedge-outs στα pick and roll. Οι ψηλοί έβγαιναν πολύ ψηλά, καθυστερούσαν τον χειριστή και στη συνέχεια επέστρεφαν γρήγορα.Οι περιστροφές ήταν σχεδόν τέλειες.
Οι αντίπαλοι αναγκάζονταν να παίξουν πολλές φορές μακριά από τα δυνατά τους σημεία. Δεν ήταν τυχαίο ότι πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες του Παναθηναϊκού ήρθαν σε παιχνίδια που κρίθηκαν κάτω από τους 70 πόντους.
Ο νέος Ομπράντοβιτς: Τρίποντα, spacing και ταχύτητα
Το πρόβλημα είναι ότι το μπάσκετ του 2025 και του 2026 δεν έχει καμία σχέση με εκείνο του 2009 ή του 2011. Οι ομάδες εκτελούν πολύ περισσότερα τρίποντα. Τα pick and roll είναι αμέτρητα. Οι κατοχές είναι ταχύτερες.
Οι παίκτες είναι πιο αθλητικοί και οι αποστάσεις στο γήπεδο έχουν ανοίξει. Ο Ομπράντοβιτς κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να κερδίσει παίζοντας ακριβώς όπως πριν. Και προσαρμόστηκε.
Στην Παρτιζάν είδαμε έναν διαφορετικό Ομπράντοβιτς. Οι επιθέσεις έγιναν πιο γρήγορες. Τα κλασικά post-up μειώθηκαν σημαντικά. Η ομάδα άρχισε να ψάχνει πολύ περισσότερο το τρίποντο και το παιχνίδι σε ανοιχτούς χώρους.
Παίκτες όπως ο Πάντερ, ο Νάναλι και αργότερα ο Λούντμπεργκ πήραν μεγαλύτερη ελευθερία στο ένας εναντίον ενός από ό,τι θα έπαιρναν οι περιφερειακοί του παλιού Παναθηναϊκού. Ο Ομπράντοβιτς αποδέχθηκε ότι το ταλέντο πρέπει πλέον να έχει περισσότερο χώρο έκφρασης.
Οι αλλαγές στα σκριν, οι stretch ψηλοί και οι match-up προσαρμογές
Η μεγαλύτερη τακτική αλλαγή εμφανίστηκε στην αμυντική προσέγγιση. Ο παλιός Ομπράντοβιτς στηριζόταν πολύ στα hedge-outs. Ο σημερινός χρησιμοποιεί πολύ περισσότερες αλλαγές στα σκριν.
Ο λόγος είναι απλός. Το σύγχρονο μπάσκετ έχει γεμίσει stretch ψηλούς και περιφερειακούς που εκτελούν από τα οκτώ μέτρα. Οι διαρκείς αλλαγές επιτρέπουν στις ομάδες του να περιορίζουν τα κενά που δημιουργούνται. Παράλληλα χρησιμοποιεί περισσότερες match-up προσαρμογές ανάλογα με τον αντίπαλο από ό,τι στο παρελθόν.
Τι θα έφερνε σήμερα στον Παναθηναϊκό AKTOR ο Ομπράντοβιτς;
Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον ερώτημα. Ο Ομπράντοβιτς δεν θα ερχόταν για να δημιουργήσει έναν Παναθηναϊκό AKTOR του 2009. Θα ερχόταν για να δημιουργήσει έναν Παναθηναϊκό του 2026.
Με τον Ναν πιθανότατα θα έβλεπε κάτι ανάμεσα σε... Πάντερ και Μπόνγκα ως προς τη χρήση του. Θα του έδινε ελευθερία, αλλά μέσα σε σαφές πλαίσιο.
Με τον Σλούκα θα δημιουργούσε μια επίθεση γεμάτη reads, συνεχείς αποφάσεις και πολλαπλές επιλογές στην ίδια κατοχή. Ο Χουάντσο θα μετατρεπόταν σε κομβικό κομμάτι της κυκλοφορίας της μπάλας, ενώ οι ψηλοί θα συμμετείχαν πολύ περισσότερο ως δημιουργοί από το high post.
Πολλοί θεωρούν ότι η αξία του Ομπράντοβιτς βρίσκεται στα plays. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Το μεγαλύτερο προσόν του είναι ότι διαβάζει το μπάσκετ πριν από τους υπόλοιπους. Το έκανε στον Παναθηναϊκό. Το έκανε στη Φενέρμπαχτσε. Το έκανε και στην Παρτιζάν.
Γι' αυτό και ο Ομπράντοβιτς του 2026 δεν μοιάζει σχεδόν καθόλου με τον Ομπράντοβιτς του 2009. Αλλά ίσως αυτό να είναι ακριβώς το στοιχείο που τον κρατά ακόμη στην κορυφή. Δεν προσπαθεί να αναπαράγει το παρελθόν. Προσπαθεί πάντα να... προλάβει το μέλλον.