Είτε τον αγάπησες είτε τον αμφισβήτησες, στο τέλος της ημέρας δεν μπορεί κανένας να αρνηθεί πως το συνολικό πρόσημο του Αταμάν στον Παναθηναϊκό AKTOR είναι θετικό.
Ο Παναθηναϊκός AKTOR του 2023 ήταν μια ομάδα... κουρασμένη. Μακριά από τα Final Four, χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα, με τον κόσμο απογοητευμένο και το όνομα του συλλόγου να μην προκαλεί πλέον τον φόβο των προηγούμενων δεκαετιών στην Ευρώπη.
Δύο χρόνια αργότερα, οι «πράσινοι» έχουν ξαναγίνει πρωταγωνιστές. Και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της μεταμόρφωσης φέρει την υπογραφή του Εργκίν Αταμάν.
Ο Τούρκος προπονητής δεν ήρθε απλώς για να προπονήσει. Ήρθε για να αλλάξει νοοτροπία. Να πείσει παίκτες, διοίκηση και κόσμο πως ο Παναθηναϊκός AKTOR δεν γεννήθηκε για να συμμετέχει, αλλά για να διεκδικεί τίτλους. Και το απέδειξε άμεσα, κάνοντας τον σύλλογο... μαγαζί γωνία.
Από την απόλυτη αμφισβήτηση στην κορυφή
Η κατάκτηση της Euroleague στην πρώτη του σεζόν αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα προπονητή στην ιστορία του σύγχρονου Παναθηναϊκού. Και δεν ήταν καθόλου εύκολο το έργο του Τούρκου προπονητή.
Μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα που έπαιζε με αυτοπεποίθηση, προσωπικότητα και ξεκάθαρο στόχο. Ο Σλούκας μετατράπηκε σε ηγέτη, ο Ναν σε σούπερ σταρ, παίκτες όπως ο Γκραντ, ο Λεσόρ και ο Χουάντσο βρήκαν τον καλύτερό τους εαυτό και το ΟΑΚΑ ξαναζωντάνεψε.
Το μεγαλύτερο κέρδος, όμως, ήταν ότι ο Παναθηναϊκός AKTOR έγινε ξανά μέγεθος στην Ευρώπη. Παίκτες τεράστιας κλάσης ήθελαν να έρθουν στον σύλλογο. Ακόμη και η υπόθεση Βαλανσιούνας (άσχετα από την κατάληξη που είχε) έδειξε πως το «τριφύλλι» βγήκε ξανά στον αφρό.
Οι ρωγμές, οι αποβολές και το... θολωμένο μυαλό
Όσο σπουδαία ήταν τα επιτεύγματά του, άλλο τόσο έντονη υπήρξε πολλές φορές και η κριτική προς το πρόσωπό του. Και όχι άδικα.
Ο Αταμάν κατηγορήθηκε επανειλημμένα ότι «κρέμασε» παίκτες δημόσια. Οι δηλώσεις μετά από ήττες, οι ευθείες αναφορές σε συγκεκριμένους αθλητές και η επιλογή να μεταφέρει μέρος της ευθύνης προς το ρόστερ μπροστά στις κάμερες δημιούργησαν αρκετές φορές εσωτερικές εντάσεις.
Για αρκετούς αυτό ήταν μέρος της ψυχολογικής του τακτικής. Για άλλους, ένα στοιχείο που έφθειρε σχέσεις μέσα στα αποδυτήρια. Η αλήθεια είναι πως πράγματι, υπήρξαν παίκτες που... ξύπνησε ο εγωισμός τους. Υπήρξαν και παίκτες που μετά από τη δημόσια κατακραυγή ένιωσαν να υπάρχει ρωγμή στη σχέση τους με τον Τούρκο προπονητή.
Ακόμη, ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα που ακούστηκαν τη φετινή χρονιά αφορούσε τη συμπεριφορά του στους πάγκους. Και όχι μόνο από αντίπαλα... στρατόπεδα, αλλά και από τους ίδιους τους φίλους του Παναθηναϊκού AKTOR.
Οι συχνές τεχνικές ποινές, οι αποβολές και οι διαρκείς συγκρούσεις με διαιτητές έδωσαν αρκετές φορές την αίσθηση πως η ομάδα έχανε τον βασικό της καθοδηγητή σε κρίσιμα σημεία. Κάπως έτσι ο Χρήστος Σερέλης βρέθηκε πολλές φορές να διαχειρίζεται μόνος του μεγάλα κομμάτια αγώνων, να παίρνει αποφάσεις σε δύσκολες συνθήκες και να σηκώνει βάρος που κανονικά ανήκει στον πρώτο προπονητή.
Και για να μην παρεξηγηθούμε, εννοείται πως ο Σερέλης μπορεί να σηκώσει το βάρος και να ηγηθεί σε προσπάθειες μεγάλων ομάδων. Το έχει αποδείξει. Όμως το επαναλαμβανόμενο μοτίβο συχνά μετατρεπόταν από πλεονέκτημα σε μειονέκτημα.
Η τρίτη χρονιά που κόστισε και το αγωνιστικό ερωτηματικό
Ο Αταμάν ήταν, είναι και θα είναι ξεκάθαρα πετυχημένος, σε αυτή την τριετία στον Παναθηναϊκό AKTOR. Η τρίτη χρονιά ήταν αυτή που του κόστισε. Και όχι τόσο για εξωαγωνιστικούς παράγοντες, αλλά για το μπάσκετ που έπαιξε η ομάδα του.
Ο Παναθηναϊκός παρέμεινε ανταγωνιστικός, αλλά σε αρκετά διαστήματα έδειξε να μην εξελίσσεται όσο περίμεναν οι φίλοι του συλλόγου. Η εξάρτηση από τις ατομικές εμπνεύσεις του Ναν, τα προβλήματα δημιουργίας όταν εκείνος πιεζόταν, οι αμυντικές αστάθειες και η αδυναμία σταθερής αγωνιστικής ταυτότητας αποτέλεσαν ζητήματα που εμφανίστηκαν αρκετές φορές μέσα στη σεζόν.
Υπήρχαν πολλές στιγμές σε κρίσιμα παιχνίδια, τόσο στη Euroleague όσο και στην Basket League που δεν καταλάβαιναν οι ίδιοι οι παίκτες τον ρόλο που έχουν. Ο Τολιόπουλος που είχε εξαφανιστεί για παράδειγμα, κλήθηκε να κάνει τον ηγέτη σε παιχνίδι με τη Βαλένθια. Πολλές φορές συνέβη το ίδιο με τον Σορτς.
Δίκαια, σε αυτό το σημείο κλείνει ο κύκλος του. Απλώς επειδή και οι προπονητές, οι παίκτες και όσοι βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας είναι και άνθρωποι, θα πρέπει να ΜΗΝ ξεχνάμε πως ο Αταμάν μέσα σε αυτή τη σεζόν έχασε το πιο ιερό πρόσωπο, την μητέρα του. Καλή η κριτική (όταν είναι καλοπροέραιτη), αλλά θα πρέπει να βάζουμε πάντα μέσα και τον παράγοντα της ψυχολογίας, όταν μιλάμε για ανθρώπους.
Η επόμενη μέρα και το what if
Αν ο Παναθηναϊκός μπει σε διαδικασία αναζήτησης προπονητή, το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να ψάξει απλώς έναν μεγάλο προπονητή. Πρέπει να βρει προπονητή που να γνωρίζει τη φιλοσοφία και το μέγεθος του συλλόγου. Με λίγα λόγια να «νιώθει» πού βρίσκεται.
Έναν άνθρωπο που θα διατηρήσει τη νοοτροπία νικητή που επέστρεψε ο Αταμάν. Που θα μπορεί να διαχειριστεί προσωπικότητες όπως ο Ναν και ο Σλούκας. Που θα εξελίξει το παιχνίδι της ομάδας χωρίς να γκρεμίσει όσα χτίστηκαν τα τελευταία χρόνια.
Το πιο σημαντικό; Ο επόμενος προπονητής θα πρέπει να αποδείξει ένα μεγάλο what if που προκύπτει από την απομάκρυνση του Αταμάν. Με δεδομένο το γεγονός πως δεν κυκλοφορούν ελεύθεροι πολλοί προπονητές της κλάσης του, θα πρέπει ο επόμενος, όποιος και αν είναι, να κουβαλήσει το βάρος και την παρακαταθήκη που άφησε πίσω του. Γιατί αν δε το κάνει, οι περισσότεροι φίλοι της ομάδας θα αρχίσουν να νοσταλγούν τον Τούρκο τεχνικό και να αναρωτιούνται τι θα γινόταν εάν συνέχιζε στην ομάδα...