Ο εκλιπών Μίλτον Βιέρα ήρθε στα μέρη μας σπουδαίος, έγινε γίγαντας και πρόσθεσε ελληνικό DNA σε μια σπουδαία οικογένεια του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης.
O Μίλτον Βιέρα ήταν τεσσάρων χρονών όταν η εθνική Ουρουγουάης προκαλούσε ένα εθνικό τραύμα που ίσως κρατά μέχρι σήμερα στον λαό της Βραζιλίας, κατακτώντας το Μουντιάλ, απέναντί στη Σελεσάο, μέσα στον ιερό ναό του Ρίο Ντε Τζανέιρο: το Μαρακανά των 200 χιλιάδων ανθρώπων.
Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ήταν ήδη βασικός της Σελέστε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, μια εξαετία πριν ταξιδέψει τον Ατλαντικό για να ντυθεί στα ερυθρόλευκα. Είχε μάθει να παίζει μόνο σε γίγαντες: στη Νασιονάλ, στη Μπόκα Τζούνιορς και στην Πενιαρόλ. Για τον γίγαντα Ολυμπιακό ήρθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη το 1972...
Ο Μίλτον Βιέρα έγινε «Έλληνας» στον Ολυμπιακό
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η ανάγκη για ψεύτικες ελληνοποιήσεις είχε περίπου σταματήσει να υφίσταται. Ο Βιέρα δεν απέκτησε νέο όνομα, αλλά αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεταγραφές ελληνικής ομάδας από τη Λατινική Αμερική .
Παρότι στο βιογραφικό του είχε σημαντική συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο (ο πρώτος Μουντιαλικός που έπαιξε στη χώρα μας) καθώς και ομάδες που αποτελούν κεφάλαια για τις ποδοσφαιρομάνες χώρες τους, η εκτόξευση ήρθε στην Ελλάδα, στην οποία κατέληξε σχεδόν τυχαία, καθώς στόχευε ένα από τα μεγάλα πρωταθλήματα, τα οποία όμως δεν βρίσκονταν σε περίοδο μεταγραφών.
Έτσι, από μία προτροπή του Νίκου Σκλαβούνου, κατέληξε στον Ολυμπιακό του Νίκου Γουλανδρή. Στον Πειραιά έμεινε ως το 1977 και κατέκτησε τα δύο πρωταθλήματα του Λάκη Πετρόπουλου, καθώς και εκείνο που μοιράστηκε με τον Γιώργο Δαρίβα.
Το 1975, η επιτυχία του με τα ερυθρόλευκα τον οδήγησε στην κορυφαία στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Στην κλήση του στη μικτή κόσμου, μαζί με τον Γιώργο Δεληκάρη, και πλαί στους Πελέ, Κρόιφ και Εουσέμπιο. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, μιλούσε για εκείνο το φιλικό με την Άντερλεχτ με μάτια που έλαμπαν.
Με περηφάνια για τον πατέρα του μιλά σε κάθε ευκαιρία ο Μαξιμιλιάνο Βιέρα. Σε άπταιστα ελληνικά, με βαθύτατη αγάπη για τη χώρα στην οποία μετακόμισε όταν ήταν τεσσάρων χρόνων και δεν έφυγε πριν το 1979. Έγινε, μάλιστα, προπονητής, και πέρασε από τα μέρη μας -και μέρη του- για χάρη της Κοζάνης.
Η σχέση του Βιέρα με τον Ολυμπιακό δε του απαγόρευσε να αγαπήσει την ΑΕΚ
Ο Μαξιμιλιάνο δεν είναι ο μόνος γιος του Μίλτον που κουβαλά σε ολόκληρη τη ζωή του την Ελλάδα. Ο μικρότερος, Λούκας, που γεννήθηκε επί των ημερών του πατέρα του στην ΑΕΚ, λένε πως πήρε το όνομά του από τον Λουκά Μπάρλο.
Ο ιστορικός ηγέτης της Ένωσης είχε δώσει στον Βιέρα την ευκαιρία να παραμείνει στην Ελλάδα όταν κάποιοι Ρουμάνοι γιατροί, με τους οποίους συνεργάζονταν οι Πειριαώτες, τον είχαν διαγνώσει ως καμένο χαρτί. Ο δημοσιογράφος Νικήτας Γαβαλάς (πατέρας του Νίκου και πολύ στενός φίλος του Μίλτον), τον έστειλε για μία επέμβαση στην Αυστρία, η οποία κράτησε ζωντανή την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Φάντροκ και Μπάρλος δεν έχασαν την ευκαιρία, τον έντυσαν στα κιτρινόμαυρα και μαζί του κατέκτησσαν δύο πρωταθλήματα. Ο Βιέρα αγάπησε την ΑΕΚ και αγαπήθηκε από τους ανθρώπους της, όπως είχε αγαπηθεί και από εκείνους του Ολυμπιακού. Μισό αιώνα μετά τα γεγονότα, η μνήμη του μένει ζωντανή, και όποιος τον πρόλαβε να μεγαλουργεί, έχει σίγουρα να πει μια όμορφη κουβέντα στις νεότερες γενιές.
Ο Μίλτον Βιέρα έφυγε από τη ζωή ήσυχα, στον ύπνο του, ενώ βρισκόταν στο αγαπημένο του Μοντεβιδέο στις 21 Σεπτεμβρίου του 2026. Ήταν 80 ετών.