Ο Άλεκ Πίτερς αποχαιρέτησε τον Ολυμπιακό, υπηρετώντας τον πιο δύσκολο ρόλο σε όλη την ομάδα αυτά τα χρόνια.
Ο κάθε κύκλος έχει το δικό του τέλος. Αυτός του Άλεκ Πίτερς θα μπορούσε να έχει εντελώς διαφορετικά. Για την ακρίβεια, αν ήταν στο χέρι του Ολυμπιακού, δε θα είχε κλείσει.
Ο Πίτερς ήρθε στον Ολυμπιακό το 2022, για να γίνει γρανάζι μιας καλοδουλεμένης μηχανής, την οποία θα απογείωνε με το δικό του σουτ. Έφτασε από το «ζερό» του τελικού στο Κάουνας, να γίνεται MVP, όταν ο MVP της ομάδας μετέφερε τα ταλέντα του στο Σακραμέντο.
Σε μία καριέρα της οποίας η «ερυθρόλευκη» περιβολή του ήταν πάντοτε συνδεδεμένη με αυτήν του Σάσα Βεζένκοφ. Πιστός στρατιώτης και τέλειο φιτ στο μπάσκετ που πρεσβεύει ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ζώντας στη σκιά του σούπερ σταρ.
Ένας ρόλος δύσκολος, πρώτα να αποδεχτείς και μετέπειτα να υπηρετήσεις. Πολλώ δε μάλλον, όταν στο ενδιάμεσο, ο Πίτερς έγινε πρωταγωνιστής για έναν ολόκληρο χρόνο το 2024.
Όταν ο Βεζένκοφ επέστρεψε, τα δικά του «παρών» στο παρκέ μειώθηκαν δραματικά, αλλά ο… δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο ήταν πάντα εκεί. Όταν ο μπροστάρης Βεζένκοφ δε βρισκόταν σε καλό βράδυ, όπως στο Μιλάνο, ο Πίτερς προέταξε τα δικά του στήθη.
Ο Πίτερς υπηρέτησε τον πιο δύσκολο ρόλο στον Ολυμπιακό
Σε όλη αυτήν τη διαδρομή, ο Ολυμπιακός έχτισε πάνω σε έναν κορμό. Του οποίου ο Πίτερς έγινε μέρος στη σεζόν μετά το Βελιγράδι. Περνώντας από όλες τις λύπες, μαζί με τον οργανισμό, για να φτάσει στο… Έβερεστ μέσα στο T-Center.
Σε μία χρονιά που ο Ολυμπιακός δημιούργησε την πληρέστερη ομάδα της ιστορίας του, ίσως την πληρέστερη που έχει πατήσει στα ευρωπαϊκά παρκέ. Μία ομάδα της οποίας το ταβάνι ήταν σε πλήρη εξάρτηση με αυτό του Φουρνιέ, τον MVP Βεζένκοφ, τον Ντόρσεϊ και τον Μιλουτίνοφ.
Άπαντες έπαιξαν τον ρόλο τους, αλλά ο Πίτερς είχε τον πιο δύσκολο εξ αυτών. Ηγέτης στο supporting cast, ο απόλυτος δευτεραγωνιστής που έπρεπε πάντα να είναι έτοιμος για να γίνει ήρωας της μιας βραδιάς.
Μία καλή ομάδα ξεπερνά το ταβάνι της όταν παραμένει πάντα έτοιμος ο 12ος, ο 13ος, ο 14ος παίκτης του rotation. Ή διαφορετικά, όταν το second unit μπορεί να υπηρετήσει ρόλο πρωταγωνιστή και να κρίνει παιχνίδια Final Four, όπως αυτά στην Αθήνα.
Στον Αμερικανό είχε ανατεθεί ο πιο δύσκολος ρόλος. Να ζει στη σκιά ενός παίκτη που έχει βασιστεί πάνω του το «Bartzokas Ball», να αποτελεί το απόλυτο ταίριασμα όταν εκείνος δε βρίσκεται στο παρκέ, αλλά ό,τι και να κάνει τελικά, να μην αρκεί για να του κερδίσει λίγη περισσότερη… ζωή στο παρκέ.
Κάτι άλλο από αυτό που χρειάζεται
Ο Μπαρτζώκας το έψαξε, τον χρησιμοποίησε στον «3», αλλά ο Πίτερς έφυγε σαν κύριος, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Τα έζησε όλα, τα κατέκτησε όλα, έγινε πρωταγωνιστής αλλά ένιωσε πως έδωσε ό,τι είχε.
Στα 31 του, ένιωσε ότι πρέπει να αφήσει το… λιμάνι της καρδιάς του για λίγους περισσότερους προβολείς στο παρκέ, με τη φανέλα της Αρμάνι. Με την καρδιά του να παραμένει… ερυθρόλευκη και το δέσιμο με τον κόσμο να φτάνει στον απόλυτο βαθμό, ζητώντας επιτακτικά την παραμονή του.
Ο ίδιος επιθυμούσε, πλέον, κάτι διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός ίσως να χρειαζόταν κάτι διαφορετικό. Ο κύκλος τους έκλεισε με σεβασμό, αλληλοεκτίμηση και ένα ντουλάπι γεμάτο τίτλους.
Ο… δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο συστήθηκε ως ψυχρός επαγγελματίας, ο Αμερικανός που ήρθε να κάνει τη δουλειά και φεύγει ως «Αλέκος».