Ο Χάρτμουτ Σέρτσερ πηγαίνει στα Μουντιάλ από το 1962, ξεχωρίζει τον Πελέ και την κούρσα του Μαραντόνα το 1986...
Κι όμως, υπάρχει ένας αθλητικός συντάκτης που ξεπερνά και τον Νίκο Κατσαρό σε εμπειρίες... Μουντιάλ. Το όνομα αυτού; Χάρτμουτ Σέρτσερ. Είναι ο Γερμανός δημοσιογράφος που πήγε στο 17ο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του και βραβεύτηκε από τη FIFA για τη συνέπεια και την επιμονή του.
Στα 88 του χρόνια, έχει ιστορίες από το Μουντιάλ του 1962, το οποίο ήταν και το πρώτο που παρακολούθησε από κοντά. Αυτές συνεχίζονται μέχρι σήμερα, μόνο που πλέον είναι και ο ίδιος... είδηση, με τους συναδέλφους του, αλλά και τον Γιούλιαν Νάγκελσμαν, να τον χειροκροτούν στην αίθουσα Τύπου.
Σέρτσερ: Βραβεύτηκε από τη FIFA για το 17ο Μουντιάλ του
Η Παγκόσμια Ομοσπονδία έκανε ένα συμβολικό δώρο στον Γερμανό. Ένα μικρό κύπελλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ως ένδειξη σεβασμού στη μεγάλη του πορεία.
Από το 2018, του λένε πριν από κάθε διοργάνωση ότι θα είναι η τελευταία του, τον τιμούν για την πορεία του, όμως εκείνος συνεχίζει να ταξιδεύει.
Ο Χάρτμουτ έχει ζήσει από κοντά τρεις κατακτήσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη Γερμανία. Γεννημένος το 1938, ήταν 16 ετών όταν οι Γερμανοί κατέκτησαν το τρόπαιο το 1954, όμως ο ίδιος έζησε προσωπικά τις επιτυχίες του 1974, του 1990 και του 2014.
Μετά τη συνέντευξη Τύπου της πρεμιέρας της Γερμανίας με το Κουρασάο, αρκετοί ξένοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να τον χαιρετήσουν. Στη Γερμανία αποτελεί μια εμβληματική μορφή της δημοσιογραφίας. Παράλληλα, εκτιμάται ότι έχει καλύψει 21 Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1964 και 33 διοργανώσεις του Γύρου της Γαλλίας.
Όταν τον ρώτησαν τι τον ωθεί να κάνει ένα ταξίδι 12 ωρών μέχρι το Χιούστον, χαμογέλασε και απάντησε: «Το πάθος. Μόνο και αποκλειστικά το πάθος».
Και φυσικά ακολούθησαν οι κλασικές ερωτήσεις. Ποιο είναι το καλύτερο Μουντιάλ που έχει παρακολουθήσει από κοντά; «Θα έλεγα το 1974 στη Γερμανία και το 1986 στο Μεξικό. Η ντρίμπλα-σλάλομ του Ντιέγκο ήταν τέχνη».
Το χειρότερο; «Η διοργάνωση της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας το 2002. Ένας εφιάλτης από πλευράς οργάνωσης».Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής; «Ο Πελέ».
Και ο καλύτερος Ιταλός; Ζήτησε από τους συναδέλφους να του αναφέρουν μερικά ονόματα: Μαλντίνι, Τότι, Ριβέρα, Πάολο Ρόσι, Ντελ Πιέρο, Καναβάρο, Ταρντέλι, Μπάτζιο. «Σταματήστε… ο Ρόμπι είναι ο Ρόμπι. Αυτόν διαλέγω».