Σε μια χρονιά που εξελίσσεται σαν παραμύθι, ο Ολυμπιακός βρίσκει αντίπαλο στον τελικό της Euroleague την αντίπαλο που θα δώσει θρυλικές διαστάσεις σε μια ιστορική βραδιά.
Καμιά φορά επιχειρείς να βρεις αθλητικά επιχειρήματα για να αναλύσεις την πλοκή μιας διαδρομής σαν αυτή που διανύει ο Ολυμπιακός στην Euroleague μετά το 2020 και είναι εξαιρετικά δύσκολο να το πράξεις. Βλέπετε, κάποια γεγονότα αγγίζουν το όριο του... μεταφυσικού!
Στην περίπτωση των «ερυθρόλευκων» των αδελφών Αγγελόπουλων και του Γιώργου Μπαρτζώκα, θαρρείς και οι «θεοί του μπάσκετ» επέλεξαν πρώτα να δοκιμάσουν τις αντοχές τους, να παίξουν με τα συναισθήματά τους, να τους φτάσουν πολλές φορές να πιέσουν τα όρια της ανθρώπινης υπομονής και τελικά να τους οδηγήσουν σε μια σεζόν, που από το βράδυ της Κυριακής ενδεχομένως να συγκαταλέγεται μαζί με την κατάκτηση του Conference League από την ποδοσφαιρική ομάδα, ως η πιο θρυλική στιγμή στην ιστορία του Ολυμπιακού.
Ολυμπιακός - Ρεάλ: Ο... εξορκισμός της Κάουνας, έπρεπε να έρθει με αντίπαλο τον Γιουλ
Να γυρίσουμε λίγο το χρόνο πίσω και να θυμηθούμε τι γράφαμε το πρωί της Παρασκευής λίγες ώρες πριν από την έναρξη του ημιτελικού Ολυμπιακού - Φενερμπαχτσέ που ολοκληρώθηκε με θρίαμβο της «ερυθρόλευκης αγέλης»;
Το Final Four της Αθήνας, το Final Four μέσα στο «σπίτι» του «αιώνιου» αντιπάλου αποτελεί μια ευκαιρία δικαίωσης και λύτρωσης ενός οργανισμού που παρουσιάζει εδώ και μια πενταετία ένα από τα πιο πετυχημένα και απολαυστικά projects στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μια ομάδα-ύμνος στη σταθερότητα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια που όμως έμοιαζε θαρρείς... καταραμένη κάθε φορά που προσπαθούσε να καθίσει στο θρόνο της Euroleague.
Κι αν στο Βελιγράδι το 2022 το buzzer του Μίτσιτς πόνεσε, αν τα ταξίδια σε Βερολίνο και Άμπου Ντάμπι το 2024 και το 2025 συνοδεύτηκαν από απογοητευτικές εμφανίσεις, εκείνο το... άτιμο τρίποντο του «άποντου» Σέρχιο Γιουλ στον τελικό του Κάουνας έμοιαζε σκηνοθετημένο από κάποια ανώτερη δύναμη που... μισούσε τον Ολυμπιακό.
Ήρθε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου για να βρει το... βάλσαμό της, εκείνη η βαθιά πληγή που άνοιξε στο παρκέ της Zalgirio Arena ανήμερα του εορτασμού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στις 21 Μαϊου 2023.
Θαρρείς και το φετινό... θρυλικό κάρμα του Ολυμπιακού καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής προς το «Άγιο Δισκοπότηρο» του ΟΑΚΑ, αισθάνθηκε την υποχρέωση να αποκαταστήσει την αδικία εκείνης της βραδιάς και να δώσει τη δυνατότητα στον Μπαρτζώκα, τον Παπανικολάου, τον Μιλουτίνοφ, τον Βεζένκοφ να... ξορκίσουν τους δαίμονές τους απέναντι στον άνθρωπο που - κακά τα ψέματα - δοκίμασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τις αντοχές του «ερυθρόλευκου» project.
Όλοι καταλαβαίνουν σήμερα γιατί το Final Four στο ΟΑΚΑ ήταν... ευλογία για τον Ολυμπιακό
Δεν είναι, όμως, μόνο η παρουσία της «βασίλισσας» Ρεάλ και του Σέρχιο Γιουλ στον τελικό της Κυριακής που προσδίδει επικές διαστάσεις στη μοναδικότητα της στιγμής. Είναι και ο τόπος τέλεσης της συγκεκριμένης αναμέτρησης.
Θυμάμαι, ήταν μέσα Ιουλίου (στο περιθώριο της παρουσίασης της πολύπλευρης συνεργασίας με τον Νίκο Τσάκο) όταν συναντηθήκαμε με τον Γιώργο και τον Παναγιώτη Αγγελόπουλο, λίγες εβδομάδες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Basket League από τους «ερυθρόλευκους».
Σε μια περίοδο αδιανόητης έξαρσης της αντιπαλότητας με τον Παναθηναϊκό - αλλά και προσωπικά με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο - ουδείς στον Πειραιά ήθελε να σκέφτεται την πιθανότητα να διεξαχθεί το Final Four της Euroleague στην έδρα «του υβριστή τους». Θυμάμαι σε ένα πηγαδάκι με τους ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού που έμοιαζα... σαν την καλαμιά στον κάμπο, υποστηρίζοντας ότι για τους πρωταθλητές Ελλάδος η διεξαγωγή της μεγάλης γιορτής στο ΟΑΚΑ έμοιαζε με ευλογία για τον «ερυθρόλευκο» οργανισμό.
Στα δικά μου μάτια, τουλάχιστον, φάνταζε με ιστορική πρόκληση ανάλογη με εκείνη της... Νέας Φιλαδέλφειας το 2024. Όταν οι σεναριογράφοι των πιο απίθανων ιστορικών στον αθλητισμό σου δίνουν τη δυνατότητα να κατακτήσεις ευρωπαϊκά τρόπαια στις έδρες των πιο παραδοσιακών σου εγχώριων αντιπάλων (σε μια αλληλουχία γεγονότων που δύσκολα θα υπάρξει στα επόμενα... εκατό χρόνια) όχι μόνο δεν την αρνείσαι, όχι μόνο την αποδέχεσαι, αλλά την... αγκαλιάζεις!
Βλέποντας την περηφάνια και τη χαρά στα μάτια του Γιώργου και του Παναγιώτη Αγγελόπουλου το βράδυ της Παρασκευής, χαζεύοντάς τους να ζουν μια ατμόσφαιρα από 14.000 φίλους του Ολυμπιακού που προκάλεσε... ανατριχίλα ακόμη και στους ξένους ουδέτερους παρατηρητές του Final Four, υποθέτω ότι ακόμη και οι ίδιοι συνειδητοποίησαν ότι η διεξαγωγή του event στο συγκεκριμένο γήπεδο έπρεπε να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι και της δικής τους δικαίωσης.
Τη Ρεάλ δεν την υποτιμάς ποτέ! ΠΟΤΕ!
Βέβαια, μην προτρέχουμε! Όπως υπογράμμισαν όλα τα μέλη της οικογένειας του Ολυμπιακού μετά το τέλος του ημιτελικού με τη Φενερμπαχτσέ, έγινε μόνο το πρώτο βήμα.
Και η παρουσία της Ρεάλ στον τελικό αρκεί για να μην εφησυχάσει κανείς. Ακόμη κι αν οι Ισπανοί έμειναν πρακτικά χωρίς σέντερ μετά και το σοβαρό τραυματισμό του Γκαρούμπα. Την πιο βαριά φανέλα του παγκόσμιου αθλητισμού οφείλεις πάντα να τη σέβεσαι και να την υπολογίζεις! Μοιάζει αυτονόητο ότι το ίδιο θα πράξει το βράδυ της Κυριακής και ο πιο... σοφός Ολυμπιακός που έχουμε δει ποτέ σε Final Four της Euroleague.