Τον Ιούνιο του 2026, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είχε δώσει την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη όταν και εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του Alpha όπου μίλησε στους «Πρωταγωνιστές».
Η οικογένεια του Παναθηναϊκού πενθεί για τον άλλοτε της πρόεδρο, Γιώργο Βαρδινογιάννη ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή (16/10) σε ηλικία 90 ετών. Λίγους μήνες, είχε δώσει την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, με αφορμή αφιέρωμα του δημοσιογράφου στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Το τελευταίο παιχνίδι του Παναθηναϊκού που παρακολούθησε ο «Καπετάνιος» δια ζώσης ήταν και ιστορικό μιας και ήταν το τελευταίο επίσημα ματς του «τριφυλλιού» στην Λεωφόρο και συγκεκριμένα ήταν στις 17 Μαΐου στο ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ στα playoffs της Super League.
Τι είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη ο Γιώργος Βαρδινογιάννης
Στο ντοκιμαντέρ του Alpha, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είχε μιλήσει για τον Παναθηναϊκό, την σχέση του με τους οπαδούς της ομάδας, αλλά και το περιστατικό στον τελικό του Κυπέλλου με την ΑΕΚ, όταν είχε γίνει το σκηνικό με το όπλο. «Πάντα Παναθηναϊκός, από το γυμνάσιο, λόγω Λινοξυλάκη. Τότε οι ήρωες ήταν ο Λινοξυλάκης, ο Βουτσαράς, Κρητικοί υποτίθεται. Δεν είχα κανένα φανατισμό.
Μετά το 70′, ξεκίνησα να παίρνω 10 διαρκή, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή, που ήθελε να πηγαίνει και έτσι ξεκίνησα να έχω 10 διαρκή. Μαζί μου καθότανε ο Νανάς ο Τσαλδάρης και ο Γιώργος Κατσαρός. Και σιγά-σιγά έγινα, δεν θα έλεγα φανατικός, αλλά φίλαθλος του Παναθηναϊκού», ήταν τα λόγια του.
Για την προεδρία του στον Παναθηναϊκό και τον άνθρωπο που είχε στήσει το τσαρδί του έξω από τη Λεωφόρο είχε δηλώσει πως: «Ζούσε εκεί μέρα-νύχτα. Το πού έτρωγε και πώς έτρωγε δεν το ξέρω, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι κοιμόταν στο γήπεδο, δίπλα στα αποδυτήρια είχε ένα δωμάτιο που κοιμόταν και ασχολιόταν από το ξημέρωμα ως το βράδυ να φτιάξει μια λακκούβα και να το κρατά σε άριστη κατάσταση».
Για την κόντρα του με τους οργανωμένους οπαδούς του Παναθηναϊκού είχε αναφέρει ότι: «Ήμουν παθιασμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχασα τη φίλαθλη ιδιότητα. Δηλαδή όταν υπήρχαν φωνές να τα παίρνει όλα τα εισιτήρια η γηπεδούχος ομάδα αρνήθηκα. Διότι το ποσοστό που έπαιρναν οι μικρές ομάδες στα μεγάλα παιχνίδια, δεν είχαν σχέση με το ποσοστό που έπαιρναν στο γήπεδό τους. Τότε είχαμε μεικτές κερκίδες και είχαμε ένα μικρό γήπεδο και απέξω ήταν οι μαυραγορίτες, που εγώ τους κυνηγούσα.
Στην αρχή είπα “από που τα προμηθεύονται τα εισιτήρια” και ανακαλύπτω ότι από τους συνδέσμους γίνεται όλη η μαύρη αγορά. Τα έπαιρναν από τους συνδέσμους με κανονική τιμή. Και όταν το ανακάλυψα σε ένα βράδυ και λόγω κάποιων επεισοδίων στην εξέδρα, είπα ότι καταργούνται όλοι οι σύνδεσμοι, πλην της Θύρας 13, που γίνεται Πανελλήνια Λέσχη Φιλάθλων Παναθηναϊκού και με υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη και αλλού.
Ουδέποτε κατήργησα εγώ τη Θύρα 13 απεναντίας την ανέβασα ως Πανελλήνια ΠΑΛΕΦΙΠ Νέας Υόρκης τη Θύρα 13. Τότε δεν αντέδρασε κανείς, διότι ο φίλαθλος κόσμος του Παναθηναϊκού είδε με τι μεράκι είχα αναμορφώσει την ομάδα».
Όσον αφορά το περιστατικό που μπήκε στο γήπεδο με το «κουμπούρι», όπως είπε ο κ. Θεοδωράκης: «Οπλοφορούσα, αλλά όχι λόγω γηπέδου. Με δεν το επιδείκνυα. Δεν έκανα ποτέ χειρονομία να βγάλω το κουμπούρι ή να κάνω να το βγάλω μέσα στο γήπεδο. Όλα τα άλλα είναι μυθολογία”.
Για το ότι στον Παναθηναϊκό δεν ήταν απλώς Πρόεδρος, αλλά είχε άποψη: “Βεβαίως είχα άποψη. Το '95 ο Ρότσα νόμιζε ότι είχε γίνει πρωταθλητής. Ξεχαρβαλώθηκε η ομάδα, ενώ ήταν υπό την καθοδήγηση τη δικιά μου προπονητής. Δηλαδή κάθε Παρασκευή ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματά του, της ομάδας, και κουβεντιάζαμε πώς θα παίξουμε την Κυριακή, τη σύνθεση. Αν ήταν κάτι που δεν το έβλεπα σωστό, ρωτούσα γιατί; Και έδινα μια άλλη γωνία να το δει. Όχι απαραίτητα σε άλλες λύσεις, αλλά τον προβλημάτιζα».
Για το ότι αποφάσιζε για τις μεταγραφές: «100%. Δεν ήθελα μάνατζερ. Εγώ, κατευθείαν. Διαμαρτύρονται οι φίλαθλοι πολλές φορές γιατί δεν κάνω μεταγραφές. Δεν έκανα μεταγραφές γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ομάδα. Όταν το ’95, που πήραμε το πρωτάθλημα, πήγα στα αποδυτήρια και τους είπα “συγχαρητήρια, με αναγκάζετε να μην κάνω μεταγραφές”. Και πήραμε νταμπλ το ’96 και ευρωπαϊκή διάκριση μέχρι τους τέσσερις και δεν είχα κάνει μια μεταγραφή.
Με τους ίδιους παίκτες. Διότι δεν είναι ζημιά μόνο οικονομική, αλλά ανατρέπεις τον τρόπο της ομάδας, που έχεις χτίσει. Αυτό ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στο ποδόσφαιρο. Και χαρακτηριστικό παράδειγμα, καμία μεγάλη ομάδα δεν κάνει τέσσερις-πέντε μεταγραφές κάθε χρόνο. Κάνει μια-δύο και για συγκεκριμένες θέσεις που έχει πρόβλημα. Το να κάνω δέκα μεταγραφές εκ των οποίων οι πέντε είναι σε θέσεις που είναι καλυμμένες».
Για όσα τον στεναχωρούσαν με τις άλλες ομάδες και αν μιλούσε με τους Προέδρους των μεγάλων ομάδων, αν ξαναέπαιξε τάβλι με τον Νταϊφά: «Πολύ αργότερα. Όταν πλέον είχε φύγει. Ο Νταϊφάς μου ζήτησε χίλια συγγνώμη, ότι δεν μου είχε φερθεί καλά.
Με τον Δημήτρη τον Κωνσταντινίδη, τον αντιπρόεδρο και συνέταιρο, ήμουν πάντοτε φίλος και κρατούσαμε το ποδοσφαιρικό έξω από τη σχέση μας. Δεν συμμετείχε και σε κάποια φάση έφυγε από τον Ολυμπιακό γιατί έβλεπε τα λάθη που γίνονταν κόντρα σε μένα. Εγώ τα μάθαινα, αλλά δεν αντιδρούσα. Εγώ κοίταζα την ομάδα, να φτιάχνω ομάδα».