Αν κάπου στον κόσμο υπάρχουν θεοί του ποδοσφαίρου, είναι σίγουρο ότι προστάτευσαν την εθνική Ελλάδος από αδιανόητη αυτοχειρία στην πρεμιέρα του Nations League με τη Σερβία.
Βράδυ Πέμπτης λίγα λεπτά πριν την ολοκλήρωση της εναρκτήριας αναμέτρησης της εθνικής Ελλάδος στο Βελιγράδι με τη Σερβία για την πρώτη κατηγορία του UEFA Nations League. Οι υποψήφιοι τίτλοι που είχαμε στο μυαλό μας για το άρθρο που θα συνόδευε το άρθρο της αναμέτρησης στο iefimerida ήταν δύο: «Συνεχίζει να πυροβολεί μόνη της τα πόδια της», ο ένας, «έπαιζε μόνη της και ήρθε ισοπαλία», ο δεύτερος.
Βλέπετε το σενάριο που βιώναμε επί ενενήντα λεπτά ήταν βγαλμένο από τα πιο τρελά μας όνειρα και παράλληλα από τους... χειρότερους εφιάλτες μας!
Ουδέποτε στο παρελθόν (ακόμη και στα χρόνια που οδήγησαν στο έπος του 2004) δεν υπήρχε τόσο κυριαρχικό εκτός έδρας παιχνίδι από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, ιδιαίτερα σε μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου, όπως είναι η πρώτη κατηγορία του Nations League. Προφανώς και η Σερβία κουβαλά τα δικά της τεράστια προβλήματα (με τον κόσμο να της γυρνά επιδεικτικά την πλάτη στο χθεσινό παιχνίδι και να την αφήνει να υποδεχτεί τους Έλληνες σε άδειες εξέδρες), υπήρξαν όμως ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν που η εθνική μας ομάδα έβρισκε... μπόσικους αντιπάλους και κατάφερνε να τους αναστήσει.
Η κυριαρχική εθνική Ελλάδος, η ευλογία του Τζολάκη και η... θεϊκή προστασία
Αυτό που ζήσαμε, όμως, στο Βελιγράδι ήταν πρωτόγνωρο! Μια εθνική Ελλάδος να έχει πιάσει επί ενενήντα λεπτά τον αντίπαλό της από το λαιμό, να τον στραγγαλίζει ποδοσφαιρικά «πνίγοντάς» τον στην περιοχή του και παρά την απόλυτη κυριαρχία της στο τέλος της βραδιάς να... ευχαριστεί τους θεούς του ποδοσφαίρου που την προστάτευσαν στη φάση του δοκαριού του Γιόβελιτς, δευτερόλεπτα πριν το λυτρωτικό νικητήριο γκολ του Δουβίκα.
Όχι, στην απίθανη απόκρουση του Τζολάκη που ακολούθησε ο παράγοντας τύχη δεν έπαιξε τον παραμικρό ρόλο. Αυτά είναι τα οφέλη που καρπώνεται μια ομάδα όταν διαθέτει μια εξαιρετική τριάδα τερματοφυλάκων στο ρόστερ της και έναν από τους κορυφαίους πορτιέρο της Premier League να υπερασπίζεται την εστία της. Ας τον χαρούν όσο προλαβαίνουν οι φίλαθλοι της Χαλ τον Κωνσταντή, γιατί μάλλον δεν θα μείνει για πολύ στη δική τους πόλη!
Θαρρείς, πάντως, και στη συγκεκριμένη αλληλουχία φάσεων (που εν τέλει διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα) κάποια ανώτερη δύναμη έβαλε το χέρι της για να προστατεύσει την εθνική μας ομάδα, αλλά και τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Φαντάζεστε μετά από τέτοια κυριαρχική εμφάνιση να μην παίρναμε ούτε καν το βαθμό της ισοπαλίας, αλλά να επιστρέφαμε από το γειτονικό Βελιγράδι με... άδειο σακούλι;
Ήταν τόσο ελπιδοφόρα η εικόνα της εθνικής μας στο «Μαρακανά» που πιθανότατα έκανε και τους θεούς του ποδοσφαίρου να θέλουν να δουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το συγκεκριμένο σύνολο παικτών να ξεδιπλώνει το... θεόσταλτο ταλέντο του σε κάποια μεγάλη διοργάνωση. Γιατί, κακά τα ψέματα, η νίκη επί της Σερβίας στρώνει με... ροδοπέταλα το μονοπάτι της εθνικής προς την πρόκριση που θα την οδηγήσει στα τελικά του Euro 2028, 14 ολόκληρα χρόνια μετά από την παρουσία της σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης.
O... δύσκολος μονόδρομος του Γιοβάνοβιτς για τα δύσκολα
Να γράψουμε και δυο λέξεις για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς; Μόλις πριν από δύο 24ωρα δημοσιεύσαμε ένα άρθρο για τις εξετάσεις που θα υποβληθεί και ο Σερβοέλληνας τεχνικός στη διάρκεια του Nations League, κυρίως σε ότι αφορά την προπονητική του συμβατότητα με το υλικό που διαθέτει η εθνική μας ομάδα.
Στο πρώτο τεστ ο ομοσπονδιακός μας τεχνικός αρίστευσε. Όχι μόνο επειδή παρέταξε μια... αυτονόητη ενδεκάδα με επιθετική τετράδα αποτελούμενη από Τζόλη, Καρέτσα, Παυλίδη, Κωστούλα, αλλά γιατί όταν το παιχνίδι στράβωσε κόντρα στη ροή του, επένδυσε στο περίσσιο επιθετικό ταλέντο που διαθέτει στη φαρέτρα του και δεν κατέφυγε σε άλλες πιο συντηρητικές τακτικές.
Η επιλογή του να διατηρήσει μέχρι τέλους (ανεξαρτήτως σκορ) το σχήμα με τέσσερις επιθετικογενείς άσσους και κυρίως να διεκδικήσει τη νίκη στο φινάλε παρατάσσοντας ενδεκάδα με Ιωαννίδη, Δουβίκα, Τζόλη, Τεττέη δείχνει το δρόμο στον οποίο πρέπει να βασιστεί η επόμενη μέρα της εθνικής μας.
Η Ελλάδα πρέπει να μάθει να αγωνίζεται με ανάλογα σχήματα σε όλα τα παιχνίδια της. Επενδύοντας στις πρωτόγνωρες δυνατότητες της μεσοεπιθετικής της γραμμής. Όχι μόνο απέναντι στη Σερβία, αλλά και κόντρα σε μεγαθήρια όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Θα είναι δεδομένα μια δύσκολη διαδικασία που δεδομένα θα εγκυμονεί και κινδύνους συντριβών σε ορισμένα παιχνίδια.
Είναι όμως τόσο εξόφθαλμο το ποιοτικό έλλειμμα στη μεσαία γραμμή που οποιαδήποτε άλλη πιο συντηρητική ή φοβική συνταγή ενδεχομένως να φέρει μεμονωμένα βραχυπρόθεσμα οφέλη σε συγκεκριμένα παιχνίδια, αλλά σε βάθος χρόνου θα αποδειχτεί καταστροφική. Η εθνική μας ομάδα πρέπει να πιστέψει στο επιθετικό της ταλέντο και στα δύσκολα. Οφείλει να βασιστεί σ' αυτή την αδιανόητη φουρνιά μεσοεπιθετικών που διαθέτει. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στα πολύ πιο δύσκολα παιχνίδια που ακολουθούν.