Η δεξαμενή του ελληνικού ποδοσφαίρου έχει στερέψει από «εξάρια» και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς καλείται να βρει ένα... σκυλί του πολέμου που θα θωρακίσει την αμυντική λειτουργία της εθνικής Ελλάδος.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η νέα εκδοχή της εθνικής Ελλάδος σφύζει από ταλέντο στα... δύο άκρα της ενδεκάδας της, αλλά υποφέρει από έλλειψη ποιότητας στη μεσαία της γραμμή, κυρίως σε ότι αφορά την παρουσία αμυντικών μέσων πρώτης ταχύτητας.
Την ώρα, δηλαδή, που παρατηρείται... μποτιλιάρισμα ταλέντου στη θέση του τερματοφύλακα (με Τζολάκη, Μανδά, Βλαχοδήμο) αλλά και σε αυτές τις επιθετικής γραμμής (με Τζόλη, Καρέτσα, Παυλίδη, Κωνσταντέλια, Δουβίκα, Κωστούλα, Τεττέη, Ιωαννίδη) με παιδιά που διαπρέπουν στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και σε συλλόγους με τεράστιο βάρος φανέλας, στην καρδιά των χαφ εντοπίζεται... μια εξαιρετικά επικίνδυνη τρύπα.
Η Εθνική Ελλάδος ψάχνει ισορροπία και αμυντική θωράκιση
Με δεδομένο, λοιπόν, ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα επιβάλλεται να επενδύσει στο συσσωρευμένο και σπάνιο ταλέντο των μεσοεπιθετικών μας, η πιο κομβική απόφαση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς (που ενδεχομένως να κρίνει και την επιστροφή της «γαλανόλευκης» σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης) αφορά το δίδυμο των χαφ που θα κληθεί να φέρει ισορροπία στο χορτάρι και κυρίως να ενισχύσει την αμυντική αποτελεσματικότητα μιας ομάδας που παραδοσιακά βολευόταν να δίνει την μπάλα στον αντίπαλο.
Ποιά είναι, όμως, η δεξαμενή των επιλογών από την οποία μπορεί να αντλήσει την ιδανική επιλογή ο ομοσπονδιακός τεχνικός; Δεν αναφερόμαστε στη θέση «8» (όπου υπάρχει ούτως ή άλλως ο πολλά υποσχόμενος Χρήστος Ζαφείρης, ο ιδιαίτερα φορμαρισμένος Θανάσης Ανδρούτσος, αλλά και εκπρόσωποι της νέας γενιάς - όπως ο Χρήστος Μουζακίτης - με μεγάλα περιθώρια βελτίωσης στο παιχνίδι τους), αλλά σε αυτήν του αμυντικού χαφ. Ενός παίκτη, δηλαδή, που θα είναι σε θέση να ενισχύει τα κεντρικά μπακ λειτουργώντας ουσιαστικά ως... έξτρα στόπερ μπροστά από τα στόπερ, αλλά και να διαθέτει την ικανότητα να ξεκινάει ορθόδοξα από τα δικά του πόδια τις επιθέσεις της ομάδας.
Στο μυαλό του Γιοβάνοβιτς η λύση λέγεται Κουρμπέλης
Στο μυαλό του Γιοβάνοβιτς η πρώτη επιλογή για την κάλυψη της συγκεκριμένης θέσης λέγεται Δημήτρης Κουρμπέλης. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γι' αυτό! Όπως επίσης, όμως, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι πρόκειται για μια επιλογή με συγκεκριμένο ταβάνι απαιτήσεων.
Υπάρχουν βραδιές που ο άσος του Astera AKTOR βγάζει μάτια με την απόδοσή του, αλλά και πάρα πολλά παιχνίδια που είναι... αυτοκαταστροφικός για τις ομάδες που αγωνίζονται. Μην κοροϊδευόμαστε! Αν ο Κουρμπέλης ήταν ένα ταλέντο πρώτης γραμμής θα ήταν περιζήτητος στην αγορά. Αντίθετα η πορεία της καριέρας του παρουσιάζει σταθερά πτωτικές τάσεις, ενώ στις 2 Νοεμβρίου μπήκε στο 34ο έτος της ηλικίας του. Αν, δηλαδή, η εθνική μας ομάδα προκριθεί στα τελικά του Euro, ο Κουρμπέλης θα κοντεύει 35! Το δε 2030 στο Μουντιάλ θα φτάνει 37!
Στα δικά μας μάτια δεν μπορεί να βασιστεί το χτίσιμο μιας νέας εθνικής ομάδας υψηλών απαιτήσεων για την επόμενη τετραετία σε ένα εξάρι με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους δεν μπορεί να θεωρηθεί μακροπρόθεση επιλογή ο επίσης 33χρονος Ανδρέας Μπουχαλάκης, παρά τις εξαιρετικές εμφανίσεις που πραγματοποιεί με τη φανέλα του ΟΦΗ.
Υπάρχουν μέσοι της νέας γενιάς που μπορούν να δώσουν λύσεις στο αδιέξοδο; Αν εκπαιδευτούν ή αν αρχίσουν να γράφουν σταθερά χρόνο συμμετοχής στους συλλόγους που αγωνίζονται, υπάρχουν παιδιά όπως ο 21χρονος Χρήστος Αλμύρας τους Τζουργκάρντεν, ή ο συνομήλικός του, Σωτήρης Κοντούρης του Παναθηναϊκού που θα μπορούσαν να εξελιχτούν σε πολύτιμα εργαλεία για την επόμενη μέρα της εθνικής.
Μήπως μας βολεύει ένα... ποδόσφαιρο Μεντιλίμπαρ;
Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες επιλογές. Να καταφύγει η εθνική ομάδα σε ένα πιο άμεσο στιλ ποδοσφαίρου τύπου Μεντιλίμπαρ που δεν θα περνά η μπάλα πολύ από τη μεσαία γραμμή. Να δοκιμαστεί σχήμα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς! Να πραγματοποιηθεί μετατόπιση θέσης σε κάποιον κεντρικό ή ακραίο αμυντικό και να δούμε ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται στην εθνική σε διαφορετικό ρόλο από αυτόν που αγωνίζονται στους συλλόγους τους. Το έχουμε δει στο παρελθόν να συμβαίνει με ουκ ολίγα σπουδαία ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Τον Λαμ, τον Αλάμπα... Τα παραδείγματα αμέτρητα!
Μόνο που αν θέλαμε να καταφύγουμε σε τέτοιου είδους «ευρεσιτεχνίες» οφείλαμε να έχουμε αξιοποιήσει τα παιχνίδια του Nations League για να δοκιμαστούν πριν τα παιχνίδια των προκριματικών του Euro.
Αν ρίξουμε, βέβαια, μια ματιά σε ορισμένα από τα πιο εκκωφαντικά αποτελέσματα της μέχρι στιγμής παρουσίας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον πάγκο της «γαλανόλευκης» θα διαπιστώσουμε ότι διπλά όπως το παλαιότερο στη Σκωτία, ή το φετινό επί της Γερμανίας βασίστηκαν στην αρμονική συνύπαρξη δύο «οκταριών» και την αποτελεσματική αμυντική λειτουργία του συνόλου. Στο Άιμπροξ οι δύο μας μέσοι ήταν ο Ζαφείρης με τον Μουζακίτη (σε μια ενδεκάδα που έσφυζε από νιάτα και ταλέντο, αλλά που - άγνωστο για πιο λόγο - δεν είδαμε ποτέ ξανά μαζί σε παιχνίδι της εθνικής), ενώ στο Άουγκσμπουργκ το δίδυμο ήταν Ανδρούτσος - Ζαφείρης.
Η εξίσωση, πάντως, μοιάζει εξαιρετικά δύσκολη καθώς εμφανής λύση δεν υπάρχει! Κι αν ο Γιοβάνοβιτς δεν βρει την κατάλληλη φόρμουλα για να μπαλωθεί η εμφανής τρύπα, ενδεχομένως τα προκριματικά του Euro να μην είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τους διεθνείς μας.