Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συγγραφείς και δημοσιογράφους αγαπούσε τον αθλητισμό με έναν τρόπο σχετικό με τον θάνατο.
Γεννημένος στις 21 Ιουλίου 1899, ο Έρνεστ Μίλερ Χέμινγουεϊ έγραψε περισσότερα από 100 διηγήματα, 88 ποιήματα και ορισμένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα, όπως «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» και «Αποχαιρετισμός στα όπλα». Έχει τιμηθεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά και με το βραβείο Πούλιτζερ, σαν σήμερα (4 Μαΐου), το 1953, για το έργο του «Ο Γέρος και η Θάλασσα».
Ανάμεσα στις πολλές αρετές του Έρνεστ Χέμινγουεϊ ξεχωρίζει η λατρεία του για τον αθλητισμό. Βέβαια όπως συμβαίνει με σχεδόν τα πάντα για τον Χέμινγουεϊ και στην περίπτωση του αθλητισμού πρόκειται για μια ιδιαίτερη λατρεία. Είτε συμμετείχε με σθένος σε κάποιο άθλημα, είτε ήταν απλό παρατηρητής.
«Υπάρχουν μόνο τρία αθλήματα: οι ταυρομαχίες, οι αγώνες αυτοκινήτου και η ορειβασία. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς παιχνίδια», είναι η φράση που του αποδίδεται με την αναφορά στις ταυρομαχίες να έχει προκαλέσει συζητήσεις εδώ και πολλά χρόνια.
Έρνεστ Χέμινγουέι, αθλητισμός και η σχέση με τον θάνατο
«Αν εξετάσουμε το θέμα από την ηθική πλευρά, τότε σίγουρα κανείς δεν μπορεί να υπερασπιστεί την ταυρομαχία. Υπάρχει πάντα σε αυτήν σκληρότητα, κίνδυνος και θάνατος», έχει γράψει κάποτε ο αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Ο Χέμινγουεϊ, υπήρξε λάτρης πολλών αθλημάτων, από το μπέιζμπολ και το ποδόσφαιρο μέχρι τους ιππικούς αγώνες, το ποδήλατο και την πυγμαχία. Σύμφωνα με τους αναλυτές, δύο είναι τα μέρη που θεωρούσε γοητευτικά ο Χέμινγουεϊ: τις αρένες ταυρομαχίας και το ρινγκ πυγμαχίας. Για τον αμερικανό, ο λόγος είναι ότι σε αυτά έβρισκε τον θανάσιμο κίνδυνο.
Ο θάνατος είναι κάτι με το οποίο ο Χέμινγουεϊ, εξοικειώθηκε σε νεαρή ηλικία. Στα 18 του απορρίφθηκε λόγω προβλήματος στο αριστερό του μάτι από τον αμερικανικό στρατό όταν προσπάθησε να καταταγεί για να λάβει μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Κατάφερε όμως να γίνει εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου του Ερυθρού Σταυρού και το 1918 βρέθηκε στο ιταλικό μέτωπο με αποστολή την περισυλλογή πτωμάτων.
Έρνεστ Χέμινγουέι μετά τον αθλητισμό και ο θάνατος
Το τέλος της ζωής του ήταν τραγικό. Αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό, την κατάθλιψη και την παράνοια -έκανε θεραπείες με ηλεκτροσόκ- αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει την άνοιξη του 1961 χωρίς να τα καταφέρει, κάτι που έκανε στις 2 Ιουλίου 1961 οπότε αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι. Αυτοκτόνησε δηλαδή, όπως είχαν κάνει ο παππούς του, ο πατέρας του, ο αδελφός του και η αδελφή του και έκανε αργότερα και η εγγονή του.
Κάποιοι λένε ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο για τον άνθρωπο που είχε πει «η γραφή μου δεν είναι τίποτα, η πυγμαχία είναι τα πάντα». Είχε γλιτώσει μεταξύ άλλων από την ελονοσία, τη δυσεντερία, τον καρκίνο του δέρματος, τα εγκεφαλικά που είχε υποστεί. Είχε σωθεί από δύο αεροπορικά δυστυχήματα μέσα σε δύο ημέρες. Έπασχε από αιμοχρωμάτωση, μια κληρονομική διαταραχή που προκαλεί υπερβολική απορρόφηση και συσσώρευση σιδήρου στα όργανα, οδηγώντας σε σοβαρές βλάβες, μεταξύ άλλων και στον εγκέφαλο.