Η Ελλάς Μελβούρνης που έγραψε ιστορία κατακτώντας το Κύπελλο Αυστραλίας οφείλει την ύπαρξή της σε έναν Λημνιό που κάποτε πουλούσε στρείδια στην Αυστραλία.
Ήταν το 1959, όταν ο Θίο Μαρμαράς, 39χρονος επιχειρηματίας στη Μελβούρνη, ως πρόεδρος της Hellenic FC, πρότεινε τη συγχώνευση του δικού του συλλόγου, με τους συλλόγους Yarra Park Ajax και South Melbourne United, προκειμένου να δημιουργηθεί μια ομάδα με ισχυρότερη βάση οπαδών.
Επρόκειτο για τρεις ομάδες των Ελλήνων στην Αυστραλία και από αυτές προέκυψε η «South Melbourne Hellas», η ομάδα που έγραψε ιστορία κατακτώντας το Κύπελλο Αυστραλίας (Australia Cup 2026). Επικράτησε της πανίσχυρης Melbourne Victory , ομάδα της πρώτης επαγγελματικής κατηγορίας A-League, με 4-3 στα πέναλτι (1-1 κ.α. και παράταση). Με αυτή την επιτυχία, έγινε η πρώτη ομάδα εκτός της A-League στην ιστορία του θεσμού που κατακτά το τρόπαιο.
Ο Θησέας Μαρμαράς στην Αυστραλία χωρίς να μιλάει αγγλικά και χωρίς χρήματα
Όλα αυτά χάρη στον Θησέα Μαρμαρά, ο οποίος γεννήθηκε στη Λήμνο, στο χωριό Ρεπανίδι, στις 10 Ιουλίου 1910. Το 1923 πήγε να βρει τον μεγαλύτερο αδελφό του Άρθουρ στην Αυστραλία, όπου έφτασε χωρίς να μιλάει αγγλικά -άλλωστε δεν είχε πάει στο σχολείο- και χωρίς να έχει χρήματα. Εργάστηκε αρχικά στο ζαχαροπλαστείο του αδερφού του, πλένοντας πιάτα και κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού. Σιγά, σιγά άρχισε να πουλάει στρείδια μετακινούμενος πότε με το ποδήλατό του και πότε με τραμ για να τα παραδίδει στους πελάτες του.
Κάπως έτσι έστησε την επιχείρηση του με την η κόρη του Όλγα να θυμάται ότι εκείνη και η μητέρα της έπρεπε να βάζουν πάγο στα ματωμένα χέρια του όταν επέστρεφε στο σπίτι από τη δουλειά.
Ο Θίο Μαρμαράς άνοιξε αργότερα το Melbourne Oyster Bar, φέρνοντας στρείδια από το Σίδνεϊ και διανέμοντάς τα σε όλη τη χώρα αεροπορικώς. Έγινε Αυστραλός πολίτης τον Μάρτιο του 1940, αλλά είχε ήδη αρχίσει να συνεισφέρει στην αυστραλιανή κοινωνία, η οποία πίστευε ότι του είχε δώσει τέτοιες ευκαιρίες.
Ο Θίο Μαρμαράς που δεν έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο
Ο Μαρμαράς δεν έπαιξε ποδόσφαιρο, αλλά στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν η ελληνική μετανάστευση αυξήθηκε θεαματικά, ασχολήθηκε με την Hellenic FC και ήταν ο πρωτεργάτης της συγχώνευσης με τη Yarra Park το 1959 και τη South Melbourne United το 1960, οι οποίες οδήγησαν στη δημιουργία της South Melbourne Hellas. Ο νέος σύλλογος έπαιξε την πρώτη του σεζόν το 1960 και γνώρισε ολοένα και μεγαλύτερη δυναμική στο αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου για πολλά χρόνια. Σχεδόν αμέσως ενεπλάκη στη μεγάλη διάσπαση του ποδοσφαίρου που ξεκίνησε στη Νέα Νότια Ουαλία και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη χώρα.
Όταν ιδρύθηκε η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου τον Νοέμβριο του 1961, ο Μαρμαράς εξελέγη πρόεδρος του νέου φορέα. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Βικτώριας, βοηθώντας στην ομαλή μετάβαση στο νέο φορέα και παίζοντας σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην επανένταξη της Αυστραλίας στη FIFA τον Ιούλιο του 1963. Βοήθησε επίσης να ξεπεραστεί η κρίση του 1962. Επρόκειτο για μια έντονη αντιπαλότητα και εν τέλει τη διάσπαση ανάμεσα στις τάξεις των Κροατών μεταναστών που είχαν ιδρύσει ποδοσφαιρικές ομάδες στη Βικτώρια της Αυστραλίας, όπως η Croatia Melbourne.
Του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο του Αγίου Όρους
Παρέμεινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Βικτώριας μέχρι το 1967 και αργότερα από το 1974 έως το 1978. Ήταν ένας ακούραστος εργάτης για το ποδόσφαιρο σε πολιτειακό και εθνικό επίπεδο.
Εκτός των άλλων έκανε πολλά για να διευκολύνει τους Έλληνες μετανάστες να βρουν τον δρόμο τους στην αυστραλιανή κοινωνία, πρωτοστάτησε σε ένα ευρύ φάσμα φιλανθρωπικών και κοινοτικών δραστηριοτήτων, του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο του Αγίου Όρους από την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία και διορίστηκε επίτιμος Επίτροπος Εμπορίου για τη Βικτώρια. Ήταν μέλος της πρώτης εισαγωγής στο Hall of Honor του Football Australia Hall of Fame. Το Μετάλλιο «Theo Marmaras» απονέμεται στον κορυφαίο άνδρα παίκτη της Νότιας Μελβούρνης κάθε σεζόν.
Τον Νοέμβριο του 1949, η εβδομαδιαία εφημερίδα Smith's Weekly που κυκλοφορούσε στο Σίδνεϊ έγραψε: «Το «κλειστός σαν στρείδι» είναι μια φράση που δεν ταιριάζει στον Θίο Μαρμαρά, ευχάριστο, με βαριά φρύδια Έλληνα, τον παγκοσμίως διάσημο βασιλιά των στρειδιών της Μελβούρνης. Τα μάτια του Θίο λάμπουν σχεδόν με μια λάμψη αγαλλίασης όταν μιλάει για στρείδια. Και δεν κουράζεται ποτέ να μιλάει για στρείδια. Το αυτοκαθορισμένο έργο του είναι να κάνει τους Αυστραλούς που αγαπούν τα στρείδια, να συνειδητοποιήσουν τον επικούρειο θησαυρό που έχουν στο στρείδι της Νέας Νότιας Ουαλίας, το πιο νόστιμο στρείδι στον κόσμο. Ο Θίο έχει σχεδόν πετύχει τη φιλοδοξία του στη Μελβούρνη, τώρα την μεγαλύτερη πόλη μας που τρώει στρείδια».
Είχε κορνιζάρει τα γράμματα ευγνωμοσύνης που έλαβε από τον Τσόρτσιλ
Το δημοσίευμα συνεχίζει: «Ξεκινώντας για τον εαυτό του, τα περιουσιακά του στοιχεία ήταν λίγα χρήματα, ένα μεταδοτικό χαμόγελο, ενέργεια, μια σακούλα στρείδια και πίστη στο εμπόρευμά του. Στις αρχές της δεκαετίας του τριάντα, όταν έκανε ποδήλατο, πουλούσε τα στρείδια του στα ξενοδοχεία και έγινε μια «γνωστή» φιγούρα στη γωνία της οδού Swanston, πουλώντας στρείδια απευθείας στο κοινό.
Μέχρι το 1936 άνοιξε ένα μικροσκοπικό μαγαζί στην οδό Flinders, απέναντι από τις αποβάθρες. Σήμερα, αυτό το μαγαζί έχει «εξελιχθεί» στο μεγαλύτερο μπαρ με στρείδια στον κόσμο…».
Το 2012, στην κορυφαία, ιστορική ελληνική ομογενειακή εφημερίδα της Αυστραλίας «Νέος Κόσμος», η οποία εκδίδεται στη Μελβούρνη, ο δημοσιογράφος Νίκος Κιτσάκης, είχε αναφέρει: «Στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Θησέας Μαρμαράς έστειλε πολλές φορές αστακούς και στρείδια στον τότε πρωθυπουργό της Αγγλίας, Ουίνστον Τσόρτσιλ, καθώς επίσης και στο παλάτι της Βρετανίας. Ακόμη σήμερα κρατά στο αρχείο του σε κορνίζα τα γράμματα ευγνωμοσύνης που έλαβε από τον Τσώρτσιλ. Στις αρχές του 1960, κουρασμένος από τη σκληρή δουλειά, εγκατέλειψε τους αστακούς και τα στρείδια αλλά δεν άντεξε και πολύ χωρίς ν’ ασχοληθεί με κάτι. Όπως μου είχε πει κάποτε σε μια παλιά συζήτηση «ο άνθρωπος όσο ζει πρέπει να κάνει κάτι». Αυτή τη φορά στράφηκε στον ταξιδιωτικό τομέα και ανέλαβε τη διεύθυνση του πρακτορείου «Ερμής» που για πολλά χρόνια ήταν το πρώτο ελληνικό πρακτορείο». Ο Θησέας Μαρμαράς έφυγε από τη ζωή το 1984.