Μπορεί στις μέρες μας ο χλοοτάπητας να είναι κάτι αυτονόητο στα γήπεδα της Super League όμως το 1958 ήταν θέμα συζήτησης και αξιοθέατο για τους Αθηναίους.
Μέχρι τότε οι ποδοσφαιρικοί αγώνες στην Ελλάδα διεξάγονταν σε ξερά γήπεδα. Είτε επρόκειτο για άργιλο, είτε για νταμαρόχωμα -συμπιεσμένο χώμα-χαλίκι-, είτε για οποιασδήποτε μορφής χώμα, επρόκειτο για μια σκληρή επιφάνεια που ταλαιπωρούσε τους ποδοσφαιριστές.
Χαρακτηριστική και μάλλον συνηθισμένη για την εποχή ήταν η εικόνα ποδοσφαιριστές να αποχωρούν από το γήπεδο, μετά από αγώνα καταματωμένοι.
Οι υπεύθυνοι των γηπέδων, στα οποία παιζόταν ποδόσφαιρο προσπαθούσαν πολλές φορές να μαλακώσουν την επιφάνεια καταβρέχοντας των αγωνιστικό χώρο και να γλιτώσουν τους θεατές από το χώμα που σήκωνε ο άνεμος.
Τα εγκαίνια του νέου χλοοτάπητα
Η Ελλάδα απέκτησε γήπεδο με χλοοτάπητα το 1958 και αυτό ήταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ιστορική σύγχυση υπάρχει για τα εγκαίνια του νέο χλοοτάπητα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτά έγιναν στις 19 Νοεμβρίου 1958, με φιλικό αγώνα Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός, στον οποίο οι ερυθρόλευκοι νίκησαν με 1-0 με γκολ του Υφαντή.
Κατά άλλους τα εγκαίνια του νέου χλοοτάπητα έγιναν την ίδια χρονιά, αλλά σε αγώνα μπαράζ της Εθνική Ενόπλων με το αντίστοιχο συγκρότημα του Βελγίου, για το 13ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) με την τελική φάση να διεξάγεται στην Πορτογαλία, συγκεκριμένα στη Λισαβόνα, από τις 23 ως τις 27 Νοεμβρίου 1958.
Το πρόβλημα και η λύση που ήρθε από την Καλιφόρνια
Τον Ιανουάριο 1959 προέκυψε πρόβλημα με τον χλοοτάπητα. Άρχισε να ξεραίνεται και αλλάζει χρώμα. Σε έ να φιλικό αγώνα και πάλι με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, στον οποίο και πάλι νικητές ήταν οι «ερυθρόλευκοι» με 1-0, αυτή τη φορά με γκολ του Γκαβέτσου, οι σχεδόν 20 χιλιάδες φίλαθλοι που βρέθηκαν στο γήπεδο είδαν έναν ξερό χλοοτάπητα.
Σύμφωνα με το SportsHistory, την ιστοσελίδα που εστιάζει στην αθλητική ιστορία, μετά το συγκεκριμένο φιλικό, η λύση βρέθηκε.
Στην αθλητική εφημερίδα της εποχής «Ομάδα», ο γεωπόνος, Άρης Μιχαλόπουλος , υπεύθυνος για τον χλοοτάπητα, είχε αναφέρει ότι επρόκειτο για χλοοτάπητα τύπου «βερμούντα γκρας», που χρησιμοποιείτο στα γήπεδα των Ινδιών, της Περσίας, της Αυστραλίας και της Αμερικής με ένα μικρό πρόβλημα. Έπεφτε σε «χειμερία νάρκη» τον χειμώνα και ειδικά το δίμηνο Ιανουάριος-Φεβρουάριος. Οι υπεύθυνοι, με τη συμβουλή του συγκεκριμένου γεωπόνου, παράγγειλαν από την Καλιφόρνια, ένα ειδικό χρώμα σε υγρή κατάσταση, το «γκρην στοφ» και το πρόβλημα λύθηκε.