Η αστρονομική άνοδος της αξίας του Βασίλη Σπανούλη και του Άρη μέσα σε μια διετία είναι ισάξια του μεγαλείου τους, που θα συνδυαστεί για πρώτη φορά και έχει πάρα πολλά να προσφέρει στο ελληνικό μπάσκετ.
Δεν πάει όσος καιρός μπορεί να νομίζουμε από την ημέρα που ο Βασίλης Σπανούλης μάζεψε τα μπογαλάκια του και αποχώρησε για πρώτη φορά από τη χώρα. Ήταν 2024 και ο «Kill Bill» είχε μόλις τερματίσει την πίστα του τότε «ελληνικού μπάσκετ πλην των αιωνίων».
Δύο καλοκαίρια έχουν περάσει και το μόνο που παρέμεινε ίδιο για τον Βασίλη Σπανούλη και τον Άρη, είναι το μεγαλείο τους στον χώρο του μπάσκετ. Αυτό που τους επέτρεψε να απογειώσουν την αξία τους στην αγορά μέσα σε μια διετία. Ο μεν Βασίλης γίνεται δεκτός στη Θεσσαλονίκη με τιμές... Ομπράντοβιτς, ο δε Άρης αποτελεί πλέον προορισμό που μπορεί να πείσει έναν τεχνικό με προτάσεις από τη Euroleague.
Άρης και Σπανούλης: Δύο κεφάλαια του ελληνικού μπάσκετ
Είναι σπουδαίο όταν δύο διαφορετικές γενιές ανταμώνουν... σε μια τρίτη. Όταν ο Άρης έκλεινε όλη την Ελλάδα μέσα για να τον θαυμάσει, ο Βασίλης Σπανούλης χτυπούσε τη μπάλα στο 15ο Δημοτικό της Λάρισας, άντε και στο 7ο Γυμνάσιο. Όταν, από την άλλη, ο μεγάλος αναμορφωτής του Ολυμπιακού γεννούσε νέες γενιές φιλάθλων του αθλήματος, ο σύλλογος του Γκάλη και του Γιαννάκη είχε βυθιστεί στη βαρετή, εξουθενωτική για τους φιλάθλους μετριότητα και αργότερα στην οικονομική αβεβαιότητα.
Όταν ο θρυλικός «Βασίλης με το 7» έγινε «κόουτς Σπανούλης» και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία από το Περιστέρι, διαφημιζόταν ήδη ως ένα «άλογο» στο οποίο αξίζει να ποντάρεις. Συχνά, όμως, το μπασκετικό μεγαλείο με τη μπάλα δε μεταφέρεται και στο πινακάκι. Κι ας υπήρχαν ενθαρρυντικές ενδείξεις, όπως η εμμονή του με το μπάσκετ ή η ευφυία που πάντα τον διέκρινε, υπήρχαν και φωνές που ζητούσαν... λίγο κράτει.
Η Μονακό τον εμπιστεύτηκε. Και μέσα σε λίγους μήνες έφτασε ως τον τελικό της Euroleague για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κι αυτή η επιτυχία, σε συνδυασμό με το μεγαλείο και την... αύρα που εκπέμπει κάθε κίνηση του Βασίλη Σπανούλη μέσα σε ένα παρκέ, τον μετέτρεψαν μέσα σε δύο χρόνια από «ταλαντούχο προπονητή του Περιστεριού» σε «τεχνικό της ελίτ». Η επιτυχία του χάλκινου με την Εθνική στο Ευρωπαϊκό λειτούργησε ως... κερασάκι στην τούρτα και ανάγκασε όσους είχαν ακόμα αμφιβολίες, εκ των... εντός συνόρων, να του βγάλουν το καπέλο.
Ομάδες της Euroleague τον προσέγγισαν, ο Άρης τον έβλεπε αρχικά ως... άπιαστο όνειρο και τελικά κατάφερε να τον πείσει να πάει στο Αλεξάνδρειο παρουσιάζοντας ένα πολύ συγκεκριμένο πλάνο. Μεγαλόπνοο και προσαρμοσμένο στα «θέλω» του ιδίου. Πλέον, απομένουν μονάχα οι ανακοινώσεις, για ένα deal που μπορεί να αποτελέσει σταθμό για τη νέα εποχή του ελληνικού μπάσκετ.