Από τον φόβο για το νερό και τις παιδικές θυσίες μέχρι την ευρωπαϊκή κορυφή. Η ξεχωριστή διαδρομή του Απόστολου Χρήστου και το παιχνίδι της μοίρας με το... 0.01.
Υπάρχουν φορές στον αθλητισμό που ένα εκατοστό του δευτερολέπτου μπορεί να μοιάζει ατελείωτο. Και για να είμαστε ακριβείς... πολύ (μα πολύ) κρίσιμο. Μπορεί να χωρέσει μέσα του απογοήτευση, χαμένες ευκαιρίες, χρόνια προπόνησης, αλλά και την απόλυτη δικαίωση. Ο Απόστολος Χρήστου το γνωρίζει ίσως καλύτερα από τον καθένα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης του Παρισιού, ο Έλληνας πρωταθλητής βρέθηκε μέσα σε λίγες ημέρες και στις δύο πλευρές αυτής της απειροελάχιστης διαφοράς. Στα 50μ. ύπτιο σταμάτησε το χρονόμετρο στα 24.15, κατέρριψε το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ και παρ' όλα αυτά έμεινε τέταρτος. Το χάλκινο χάθηκε για μόλις ένα εκατοστό του δευτερολέπτου!
Λίγο αργότερα, όμως, η ιστορία τού επέστρεψε ακριβώς αυτό που του είχε πάρει. Στον τελικό των 100μ. ύπτιο, ο Χρήστου άγγιξε πρώτος τον τοίχο σε 52.27, αφήνοντας τον παγκόσμιο ρέκορντμαν Τόμας Τσεκόν πίσω του με 52.28. Αυτή τη φορά το ένα εκατοστό δεν σήμαινε τέταρτη θέση. Σήμαινε χρυσό μετάλλιο και ευρωπαϊκή κορυφή!
Το παιδί που... φοβόταν το νερό
Αν κάποιος έλεγε στον επτάχρονο Απόστολο Χρήστου ότι κάποτε το νερό θα γινόταν το μέρος όπου θα έγραφε ιστορία, πιθανότατα δεν θα τον πίστευε κανένας.
Ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι όταν μπήκε για πρώτη φορά σε πισίνα, σε ηλικία επτά ετών, φοβόταν το νερό και δεν ήξερε να κολυμπά. Οι γονείς του ήθελαν να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και έτσι ξεκίνησε μία σχέση με την πισίνα που αρχικά μόνο εύκολη δεν ήταν.
Μαζί άρχισαν και οι θυσίες. Σε ηλικία που οι φίλοι του έπαιζαν, εκείνος φορούσε μαγιό και σκουφάκι και πήγαινε για προπόνηση. Όπως έχει αφηγηθεί ο ίδιος, ως παιδί δεν πήγε ποτέ σχολική εκδρομή, καθώς χειμώνα και καλοκαίρι έπρεπε να βρίσκεται στην πισίνα.
Από τον Αίολο Πετρούπολης στον ΓΣ Περιστερίου και στη συνέχεια στον Ολυμπιακό, το παιδί που κάποτε φοβόταν το νερό άρχισε σταδιακά να το μετατρέπει στο φυσικό του περιβάλλον. Και να φέρνει επιτυχίες.
Η χαμένη χεριά που τον έστειλε στην «κόλαση»
Η πορεία του, βέβαια, δεν ήταν μία ευθεία γραμμή γεμάτη μετάλλια.
Το μεγαλύτερο ίσως παράδειγμα ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024. Ο Χρήστου είχε ταξιδέψει στο Παρίσι με μεγάλες προσδοκίες για τα 100μ. ύπτιο. Στον τελικό έκανε 52.41 και βρέθηκε μία ανάσα από το βάθρο. Ο Ράιαν Μέρφι πήρε το χάλκινο με 52.39.
Δύο εκατοστά.Τόσο χώριζαν τον Χρήστου από το ολυμπιακό μετάλλιο που κυνηγούσε για χρόνια. Τερμάτισε τέταρτος και η απογοήτευση ήταν τεράστια. Θα μπορούσε να έχει τελειώσει ψυχολογικά εκεί η διοργάνωση για εκείνον. Δεν συνέβη. Το αντίθετο μάλιστα.
Μόλις τρεις ημέρες αργότερα επέστρεψε για τον τελικό των 200μ. ύπτιο, ένα αγώνισμα που ούτε ο ίδιος θεωρούσε τον βασικό του στόχο. Τα έπαιξε όλα για όλα και αυτή τη φορά η ιστορία γράφτηκε διαφορετικά.
Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο και έγινε ο πρώτος Έλληνας κολυμβητής που ανέβηκε σε ολυμπιακό βάθρο σε αγώνισμα πισίνας.
Η φράση του μετά τον θρίαμβο τα είπε... όλα:
«Σε λίγες μέρες από την κόλαση πήγα στον παράδεισο»
Δεν ήταν απλώς μία ατάκα της στιγμής. Ήταν μία μικρή περίληψη της νοοτροπίας που χαρακτηρίζει την καριέρα του.
Και πάλι ένα εκατοστό! Και πάλι γράφτηκε ιστορία...
Δύο χρόνια μετά, στο ίδιο Παρίσι, η ιστορία έμοιαζε να επαναλαμβάνεται.
Στα 50μ. ύπτιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ο Χρήστου έκανε πανελλήνιο ρεκόρ, αλλά ο ηλεκτρονικός πίνακας τον άφησε ξανά τέταρτο. Αυτή τη φορά όχι για δύο εκατοστά, αλλά για ένα. Το 24.15 του Έλληνα πρωταθλητή δεν ήταν αρκετό για το βάθρο, καθώς το χάλκινο κρίθηκε στο 24.14.
Για έναν αθλητή που είχε ζήσει τη χαμένη χεριά των Ολυμπιακών Αγώνων, το σενάριο ήταν οδυνηρά γνώριμο.
Μόνο που ο Χρήστου είχε αποδείξει ήδη πως ξέρει να επιστρέφει.
Στα 100μ. ύπτιο βρέθηκε δίπλα σε έναν από τους σπουδαιότερους αθλητές του αγωνίσματος, τον Τόμας Τσεκόν. Οι δυο τους έφτασαν μαζί στα τελευταία μέτρα και όλα κρίθηκαν ξανά στο άγγιγμα του τοίχου.
52.27 ο Χρήστου, 52.28 ο Τσεκόν.Το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα που λίγο νωρίτερα είχε αφήσει τον Έλληνα εκτός βάθρου, τώρα ήταν αρκετό για να τον κρατήσει στην κορυφή της Ευρώπης και να του επιτρέψει να υπερασπιστεί τον τίτλο του στα 100μ. ύπτιο.
Στον πρωταθλητισμό η απόσταση ανάμεσα στην απογοήτευση και την αποθέωση μπορεί τελικά να είναι σχεδόν αόρατη.
Στην περίπτωση του Απόστολου Χρήστου, είναι ακριβώς 0.01 δευτερόλεπτο...