Πίσω από τις μεγάλες επιτυχίες του Απόστολου Σίσκου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης, βρίσκεται η οικογένεια που άλλαξε τη ζωή της για εκείνον, οι αμέτρητες θυσίες του και ένας σοβαρός τραυματισμός που τον έκανε να κλαίει τα βράδια από τον πόνο.
Στα 21 του χρόνια, ο Απόστολος Σίσκος έχει καταφέρει ήδη να τοποθετήσει το όνομά του ανάμεσα στους κορυφαίους εκπροσώπους της ελληνικής κολύμβησης.
Οι διακρίσεις, τα πανελλήνια ρεκόρ και οι εμφανίσεις του στις μεγαλύτερες διεθνείς διοργανώσεις αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητάς του.
Πίσω από τα μετάλλια, όμως, υπάρχει μία διαδρομή που άρχισε πολλά χρόνια νωρίτερα, όταν μία ολόκληρη οικογένεια χρειάστηκε να πάρει μία απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή της για να επιτρέψει σε ένα παιδί από τις Σέρρες να κυνηγήσει το όνειρό του.
Το καθημερινό Σέρρες - Θεσσαλονίκη και η απόφαση που άλλαξε τα πάντα
Ο Σίσκος μεγάλωσε στις Σέρρες και από μικρή ηλικία έδειξε ότι διέθετε ιδιαίτερο ταλέντο στην κολύμβηση. Όσο, όμως, ανέβαινε επίπεδο, τόσο μεγαλύτερες γίνονταν και οι απαιτήσεις. Κάποια στιγμή έγινε ξεκάθαρο ότι, για να μπορέσει να συνεχίσει την εξέλιξή του με τις κατάλληλες συνθήκες, θα έπρεπε να προπονείται στη Θεσσαλονίκη.
Και κάπου εκεί άρχισε μία εξαντλητική καθημερινότητα για ολόκληρη την οικογένεια. Για περίπου έξι μήνες οι γονείς του τον μετέφεραν καθημερινά από τις Σέρρες στη Θεσσαλονίκη για την προπόνησή του και στη συνέχεια επέστρεφαν.
Περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο για να φτάσουν και άλλη τόση για να γυρίσουν πίσω. Μία διαδικασία που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά, με το κόστος σε χρόνο, χρήματα και κούραση να μεγαλώνει διαρκώς.
Μέχρι που ο πατέρας του έβαλε στο οικογενειακό τραπέζι ένα ξεκάθαρο δίλημμα. Με αυτή τη μορφή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Είτε ο Απόστολος θα σταματούσε αυτή την προσπάθεια είτε η οικογένεια θα έπρεπε να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη για να του δώσει τη δυνατότητα να κυνηγήσει πραγματικά αυτό που ονειρευόταν. Επέλεξαν το δεύτερο.
Η οικογένεια άλλαξε τη ζωή της για την κολύμβηση του μικρού Απόστολου. Ο ίδιος έχει θυμηθεί ότι μετά την τελευταία προπόνησή του στις Σέρρες πήγε στους φίλους του και τους ανακοίνωσε ότι έφευγε.
Από τη μία στιγμή στην άλλη, η καθημερινότητα που γνώριζε άλλαζε. Οι φίλοι, η πόλη του και όσα θεωρούσε μέχρι τότε δεδομένα έμεναν πίσω, επειδή υπήρχε μία πισίνα στη Θεσσαλονίκη και ένα όνειρο που άρχιζε να μεγαλώνει.
Η μητέρα του άφησε τη δουλειά της, ο πατέρας του έμεινε στον δρόμο
Η μετακόμιση, όμως, δεν εξαφάνισε τις δυσκολίες. Αντίθετα, δημιούργησε μία νέα πραγματικότητα για τους γονείς του. Η μητέρα του άφησε τη δουλειά της προκειμένου να βρίσκεται μαζί του στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο πατέρας του συνέχισε να εργάζεται στις Σέρρες και για χρόνια έκανε καθημερινά τη διαδρομή ανάμεσα στις δύο πόλεις.
Το οικονομικό βάρος ήταν μεγάλο. Καύσιμα, μετακινήσεις, προπονήσεις και όλα όσα απαιτεί ο πρωταθλητισμός αποτελούσαν μία διαρκή επιβάρυνση για μία οικογένεια που είχε αποφασίσει να επενδύσει πάνω από όλα στο όνειρο του παιδιού της. Ο Σίσκος δεν ξέχασε ποτέ τι χρειάστηκε να κάνουν οι δικοί του για να του προσφέρουν αυτή την ευκαιρία.
Χρόνια αργότερα, όταν πλέον είχε αρχίσει να κατακτά διακρίσεις και να γίνεται γνωστός στο ελληνικό κοινό, το περιέγραψε με μία χαρακτηριστική φράση: «Οι μεγάλοι μου χορηγοί όλα αυτά τα χρόνια είναι οι γονείς μου».
Έχει μιλήσει ανοιχτά για την οικονομική, ψυχολογική και ηθική υποστήριξη που δέχθηκε από την οικογένειά του, γνωρίζοντας ότι πίσω από κάθε δική του επιτυχία υπάρχουν άνθρωποι που χρειάστηκε να κάνουν τις δικές τους θυσίες.
Όταν τα άλλα παιδιά έπαιζαν, εκείνος πήγαινε στην πισίνα
Η ζωή ενός παιδιού που μπαίνει τόσο νωρίς στον πρωταθλητισμό έχει και ένα τίμημα που δεν αποτυπώνεται σε χρόνους και μετάλλια. Ο Σίσκος έχει μιλήσει και γι' αυτό. Από περίπου εννέα ετών άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η δική του καθημερινότητα ήταν διαφορετική από εκείνη των συνομηλίκων του.
Όταν τελείωνε το σχολείο, οι φίλοι του μπορούσαν να βγουν έξω και να παίξουν. Εκείνος είχε προπόνηση. Όταν ένα άλλο παιδί είχε ελεύθερο χρόνο, εκείνος είχε πισίνα και γυμναστήριο. Όσο μεγάλωνε, οι απαιτήσεις αυξάνονταν και η κολύμβηση καταλάμβανε όλο και μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι αυτές οι ηλικίες δεν επιστρέφουν. Δεν αντιμετωπίζει, όμως, όσα έχασε ως μία θυσία χωρίς αντίκρισμα. Για εκείνον, οι στιγμές που δεν έζησε όπως τα περισσότερα παιδιά επέστρεψαν αργότερα με έναν διαφορετικό τρόπο, μέσα από τις εμπειρίες, τα ταξίδια, τους αγώνες και τις επιτυχίες που του χάρισε η κολύμβηση.
Ο τραυματισμός που τον έκανε να κλαίει τα βράδια
Το 2023 ήρθε μία από τις δυσκολότερες δοκιμασίες της μέχρι τότε καριέρας του. Ο Σίσκος είχε ξεκινήσει πολύ καλά τη σεζόν, όμως μετά από μία απαιτητική περίοδο προετοιμασίας τον Απρίλιο άρχισε να αισθάνεται ενοχλήσεις στους ώμους. Στην αρχή πίστεψε ότι επρόκειτο απλώς για τη φυσιολογική κόπωση από τις προπονήσεις. Ο πόνος, όμως, δεν υποχωρούσε.
Οι εξετάσεις αποκάλυψαν σοβαρό πρόβλημα και στους δύο ώμους και ξαφνικά η συμμετοχή του στις διοργανώσεις που ακολουθούσαν τέθηκε υπό αμφισβήτηση.
Χρειάστηκε να σταματήσει ουσιαστικά τις κανονικές προπονήσεις του και κατάφερε να επιστρέψει στο νερό στις αρχές Ιουνίου, έχοντας χάσει πολύτιμο χρόνο προετοιμασίας.
Η κατάσταση έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε, μία εβδομάδα πριν αναχωρήσει για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων στο Βελιγράδι, ο Σίσκος να κλαίει τα βράδια από τον πόνο.
Παρ' όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Ταξίδεψε στη Σερβία γνωρίζοντας ότι το σώμα του δεν βρισκόταν στην κατάσταση που θα ήθελε και μπήκε στην πισίνα.
Το «για την Ελλάδα» που έκανε τον πόνο... κομμάτια!
Στο Βελιγράδι κατάφερε να προκριθεί στους τελικούς και των τριών αγωνισμάτων στα οποία συμμετείχε. Στα 200μ. ύπτιο, όμως, γράφτηκε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της νεαρής καριέρας του.
Στα τελευταία 50 μέτρα ο πόνος στους ώμους ήταν έντονος. Το σώμα του τού έστελνε το μήνυμα να σταματήσει, όμως εκείνος συνέχισε. Ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι μέσα του επαναλάμβανε μία φράση για να φτάσει μέχρι το τέλος.
«Για την Ελλάδα».
Τερμάτισε και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Ένα μετάλλιο που, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη θέση στο βάθρο. Λίγες ημέρες νωρίτερα έκλαιγε από τον πόνο και δεν γνώριζε καν αν θα μπορούσε να αγωνιστεί όπως ήθελε. Στο Βελιγράδι κατάφερε τελικά να φύγει με ένα ευρωπαϊκό μετάλλιο.
Το Χάρβαρντ και η μεγάλη απόφαση
Στη διαδρομή του παρουσιάστηκε και ένα εντελώς διαφορετικό σταυροδρόμι. Στα 17 του χρόνια είχε εξασφαλίσει υποτροφία στο Χάρβαρντ και το αρχικό πλάνο προέβλεπε να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Για έναν νέο άνθρωπο, η δυνατότητα σπουδών σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου αποτελούσε μία τεράστια ευκαιρία. Την ίδια περίοδο, όμως, ο Σίσκος έβλεπε την αγωνιστική του εξέλιξη να επιταχύνεται. Οι χρόνοι έπεφταν, οι διεθνείς διακρίσεις έρχονταν και η προοπτική να φτάσει στην κορυφή της παγκόσμιας κολύμβησης έμοιαζε πλέον πολύ περισσότερο με ρεαλιστικό στόχο παρά με παιδικό όνειρο.
Έτσι, αποφάσισε να επενδύσει στην κολύμβηση και να αφήσει πίσω του, τουλάχιστον σε εκείνη τη φάση της ζωής του, την προοπτική του Χάρβαρντ. Ακόμη μία επιλογή που έδειχνε πόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής του είχε γίνει πλέον ο πρωταθλητισμός.
- Όλες οι ειδήσεις
- Σερίφ Εντιαγέ: Το παιδί που έπαιζε μπάλα κόντρα στα «θέλω» των γονιών του και το ματς που του άλλαξε τη ζωή πριν τον ΠΑΟΚ
- Κριστιάνο Ρονάλντο: Ο μυστικός γάμος με την Χεορχίνα και τα «30 δευτερόλεπτα» που προκάλεσαν σάλο στην Πορτογαλία
- Ολυμπιακός, μεταγραφές: O Φρόιλερ στην κορυφή της λίστας για την ενίσχυση στα χαφ