Η υπόθεση του Δήμου Στασινόπουλου φέρνει στο προσκήνιο σημαντικά θεσμικά ερωτήματα καθώς από την καταγγελία για τον Προμηθέα, η συζήτηση περνά πλέον στην ΕΦΙΠΗΔ.
Μια υπόθεση που ξεκίνησε από ένα ζήτημα διοίκησης και ελέγχου στον χώρο του μπάσκετ έχει πλέον αποκτήσει μια διαφορετική διάσταση. Ο Δήμος Στασινόπουλος, ο άνθρωπος που είχε θέσει δημόσια ερωτήματα για την παρουσία και τον ρόλο του Βαγγέλη Λιόλιου στον Προμηθέα Πάτρας, βρίσκεται σήμερα ο ίδιος στο επίκεντρο μιας πειθαρχικής διαδικασίας.
Η κλήση του ιδιοκτήτη του Αμαρουσίου από την ΕΦΙΠΗΔ, μετά την καταγγελία του προέδρου της ΕΟΚ, φέρνει ξανά την υπόθεση στο προσκήνιο. Όχι μόνο για όσα αποδίδονται στον Στασινόπουλο, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται παράλληλα οι διαφορετικές θεσμικές διαδικασίες που έχουν προκύψει από την ίδια αντιπαράθεση.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η αρχική καταγγελία δεν έμεινε χωρίς θεσμική συνέχεια. Η ΕΕΑ εξέτασε την υπόθεση του Προμηθέα και έλαβε συγκεκριμένη απόφαση, η οποία στη συνέχεια αποτέλεσε αντικείμενο δικαστικών ενεργειών. Την ίδια ώρα, όμως, ο καταγγέλλων καλείται να δώσει εξηγήσεις για τη δική του συμπεριφορά.
Στο προσκήνιο μια υπόθεση με εύλογιες απορίες
Η ΕΦΙΠΗΔ εξετάζει πλέον την καταγγελία του Βαγγέλη Λιόλιου εις βάρος του Δήμου Στασινόπουλου. Πρόκειται για ξεχωριστή διαδικασία, η οποία αφορά τη συμπεριφορά του τελευταίου και ειδικότερα όσα του αποδίδονται σε επίπεδο μηνυμάτων και δημοσιευμάτων.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια ιδιόμορφη παράλληλη εξέλιξη: από τη μία βρίσκεται σε εξέλιξη η θεσμική διαδρομή της αρχικής καταγγελίας για την υπόθεση του Προμηθέα και από την άλλη εξετάζεται ο ίδιος ο άνθρωπος που είχε θέσει το συγκεκριμένο ζήτημα.
Δεν πρόκειται κατ’ ανάγκη για διαδικασίες που αλληλοαναιρούνται. Είναι, όμως, διαφορετικές υποθέσεις με διαφορετικό αντικείμενο. Και αυτή ακριβώς η διάκριση είναι που χρειάζεται να γίνει απολύτως σαφής.
Το κρίσιμο ερώτημα για την ΕΦΙΠΗΔ
Η διαδικασία ενώπιον της ΕΦΙΠΗΔ δεν έχει ως αντικείμενο να κρίνει εάν ήταν βάσιμη ή όχι η αρχική καταγγελία του Στασινόπουλου. Εξετάζει συγκεκριμένες συμπεριφορές που του αποδίδονται.
Αυτό σημαίνει ότι η μία διαδικασία δεν αποτελεί απάντηση στην άλλη. Η ουσία της υπόθεσης του Προμηθέα θα κριθεί μέσα από τη δική της θεσμική και δικαστική διαδρομή. Αντίστοιχα, η ΕΦΙΠΗΔ καλείται να εξετάσει αποκλειστικά τα στοιχεία που αφορούν τη συμπεριφορά του Στασινόπουλου.
Αυτός ο διαχωρισμός έχει σημασία, ιδιαίτερα επειδή μια ενδεχόμενη πειθαρχική συνέπεια για έναν ιδιοκτήτη ΚΑΕ δεν θα ήταν αδιάφορη ως προς τη διοικητική του παρουσία στον σύλλογο.
Και η σύνθεση της Επιτροπής;
Ένα ακόμη ζήτημα που εύλογα τίθεται αφορά τη σύνθεση του οργάνου που καλείται να εξετάσει την καταγγελία. Η ΕΦΙΠΗΔ λειτουργεί στο πλαίσιο της αθλητικής διοίκησης και η σύνθεσή της δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε τακτικούς δικαστικούς λειτουργούς. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο αποκτά ενδιαφέρον και η θεσμική ιδιότητα του Βαγγέλη Λιόλιου, ο οποίος είναι πρόεδρος της ΕΟΚ και εκπρόσωπος του μπάσκετ στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί από μόνο του ένδειξη για την έκβαση της διαδικασίας. Δημιουργεί, ωστόσο, ένα εύλογο ερώτημα ως προς τις εγγυήσεις ανεξαρτησίας και αμεροληψίας που πρέπει να συνοδεύουν κάθε πειθαρχική διαδικασία, ιδιαίτερα όταν οι εμπλεκόμενοι προέρχονται από τον ίδιο αθλητικό χώρο. Είναι ένα ερώτημα που μπορεί και πρέπει να απαντηθεί θεσμικά, με σαφήνεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Η υπόθεση δεν έχει τελειώσει
Στην πραγματικότητα, η ιστορία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Η απόφαση της ΕΕΑ αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στην υπόθεση του Προμηθέα, αλλά δεν σημαίνει ότι έχουν κλείσει όλες οι εκκρεμότητες. Από την άλλη πλευρά, η διαδικασία ενώπιον της ΕΦΙΠΗΔ για τον Δήμο Στασινόπουλο βρίσκεται σε διαφορετικό επίπεδο και θα κριθεί με βάση τα δικά της δεδομένα.
Αυτό που έχει σημασία είναι να μη συγχέονται οι δύο διαδικασίες. Ο Δήμος Στασινόπουλος βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με έναν θεσμικό έλεγχο για τη δική του συμπεριφορά, την ώρα που η καταγγελία που είχε κάνει εξακολουθεί να παράγει εξελίξεις. Η εξέλιξη αυτή δεν ακυρώνει την αρχική καταγγελία, όπως και η αρχική καταγγελία δεν απαλλάσσει αυτομάτως κανέναν από τον έλεγχο της δικής του συμπεριφοράς.
Το πραγματικό ενδιαφέρον της υπόθεσης βρίσκεται, τελικά, στο κατά πόσο όλοι οι εμπλεκόμενοι θεσμοί θα λειτουργήσουν με καθαρούς κανόνες, διακριτούς ρόλους και διαδικασίες που θα αφήνουν όσο το δυνατόν λιγότερα περιθώρια για αμφισβήτηση.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο ζητούμενο της συγκεκριμένης υπόθεσης. Όχι μόνο να υπάρξουν αποφάσεις, αλλά να είναι απολύτως σαφές με ποια διαδικασία, από ποιο όργανο και με ποιες εγγυήσεις λαμβάνονται.