Για την Anne Carson που πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, η πυγμαχία δεν είναι απλή αναφορά στα κείμενά της. Είναι αντίδοτο στο Πάρκινσον από το οποία πάσχει.
Τον Αύγουστο του 2024, η κάτοχος πλέον του Νόμπελ, Κάρσον μέσω ενός άρθρου της στο London Review of Books, ένα βρετανικό λογοτεχνικό περιοδικό που θεωρείται από τα κορυφαία στην Ευρώπη, μοιράστηκε δημόσια ότι είχε διαγνωστεί με τη νόσο του Πάρκινσον.
Η πάθηση είχε επηρεάσει βαθιά τη ζωή της Κάρσον, προκαλώντας τρόμο και σταδιακή κατάρρευση της γραφής της. Πρόκειται για ένα θέμα που ανέδειξε στα κείμενα της, αλλά το κυριότερο είναι ότι πλέον η πυγμαχία έχει μετατραπεί από μεταφορά στα λογοτεχνικά της έργα σε απαραίτητη φυσικοθεραπεία για τη διαχείριση της νόσου του Πάρκινσον.
Μαθήματα πυγμαχίας για την Αν Κάρσον
Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, παρακολουθεί μαθήματα πυγμαχίας τρεις φορές την εβδομάδα. Η πυγμαχία χρησιμεύει ως μια ιδιαίτερα συνιστώμενη θεραπεία νευροπλαστικότητας για τη νόσο του Πάρκινσον, επειδή απαιτεί έντονη καρδιαγγειακή προσπάθεια σε συνδυασμό με σκόπιμη νοητική εστίαση. Η Κάρσον έχει αναφέρει ότι η πυγμαχία εκπαιδεύει τον εγκέφαλο να επικεντρώνεται αποκλειστικά στον συντονισμό χεριού-ματιού και σε σύνθετες ακολουθίες κίνησης. Η Κάρσον έχει συγκρίνει τις έξι βασικές κινήσεις της πυγμαχίας με την αυστηρή, χορογραφημένη μετρική δομή ενός λυρικού ποιήματος.
Η χρήση γαντιών την υποχρεώνει σε μια κατάσταση απόλυτης, συνειδητής προσοχής. Έχει παρατηρήσει ότι είναι αδύνατο να σκέφτεται τον θάνατο ή τη σωματική παρακμή ενώ προσπαθείς να διαχειριστείς τις δράσεις του αθλήματος.
Πώς τα μαθήματα έσπασαν τις δικές της ακαδημαϊκές προκαταλήψεις
Η Κάρσον μίλησε με χιούμορ και ειλικρίνεια για το πώς τα μαθήματα έσπασαν τις δικές της ακαδημαϊκές προκαταλήψεις. Η εκπαίδευση δίπλα σε μη διανοούμενους που «δεν διαβάζουν καθόλου» την έμαθε να σταματήσει να απορρίπτει ανθρώπους που δεν ήταν σαν αυτήν, βρίσκοντας αλληλεγγύη σε μια κοινή σωματική μάχη.
Τα τελευταία χρόνια, η Carson έχει γράψει και μιλήσει ανοιχτά για τη χρήση της πυγμαχίας ως μιας εντατικής θεραπευτικής παρέμβασης για τη διαχείριση της διάγνωσής της με τη νόσο του Πάρκινσον.
Στα βαθιά συγκινητικά δοκίμιά της, όπως τα «Gloves on!» και «Beware the man whose handwriting sways like a reed in the wind», που δημοσιεύτηκαν στο London Review of Books, εξηγεί πώς το άθλημα λειτουργεί ως αντίμετρο στη γνωστική κατάρρευση και τους τρόμους που προκαλούνται από τη νόσο.