Ποιος είναι ο Τάκης Ζαχαράτος χωρίς τα κοστούμια του κάθε ρόλου όταν σβήνουν οι προβολείς και μένει μόνος στο σπίτι; Ένας άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στον Θεό, ο καλύτερος φίλος του εαυτού του, όπως αποκαλύπτει στο iefimerida.
Αναμφίβολα, ένας μοναδικός περφόρμερ με αστείρευτο ταλέντο, ο Τάκης Ζαχαράτος συναντά αυτή τη σεζόν τον κόσμο της «Δεσποινίδος Μαργαρίτας» του Ρομπέρτο Ατάιντε, στο θέατρο Πτι Παλαί, σε έναν ρόλο που μας προσκαλεί να δούμε μια διαφορετική, ίσως πιο απρόσμενη, πλευρά του.
Ο Τάκης Ζαχαράτος στο iefimerida
Ένα έργο με βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις που μιλάει για την εξουσία, την εκπαίδευση και τις ανθρώπινες σχέσεις και που παραμένει επίκαιρο, θέτοντας ερωτήματα που μας αφορούν όλους.
Πώς προσεγγίζει ο Τάκης Ζαχαράτος αυτόν τον απαιτητικό ρόλο; Τι ανακαλύπτει μέσα από τη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» για τον εαυτό του και τι είναι αυτό που εξακολουθεί να τον προκαλεί, να τον συγκινεί και να τον εμπνέει;
Ο Τάκης Ζαχαράτος ανοίγει την καρδιά του στο iefimerida και μιλάει για τη σάτιρα, την ψυχανάλυση και την ανεξάντλητη σχέση του με τον Θεό.
«Αν υπάρχει το κίνητρο, αισθάνομαι πανέτοιμος να πηδήξω πάνω απ’ τα κύματα με οποιοδήποτε κόστος»
«Η δεσποινίς Μαργαρίτα εκπροσωπεί τον απόλυτο έλεγχο. Πιστεύω ότι όσο είμαστε νεότεροι πιστεύουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, ότι θέλουμε τα πράγματα να γίνονται όπως τα θέλουμε και νομίζουμε ότι είναι το σωστό. Όταν ήμουνα νεότερος πίστευα ότι μπορώ να ελέγξω τα πράγματα. Ωριμάζοντας, όμως, και μετά από πολλή ψυχανάλυση, κατάλαβα ότι τίποτα και κανέναν δεν μπορώ να ελέγξω, σχεδόν ούτε τον εαυτό μου. Μπορώ δηλαδή να οργανώσω, μπορώ να προστατέψω, μπορώ να να αγκαλιάσω τα πράγματα, όχι όμως να τα ελέγξω. Πιστεύω ότι πίσω από τον έλεγχο κρύβονται μεγάλος φόβος και ανασφάλεια. Ο φόβος τού να μην μπορείς να χαρείς τη ζωή, την έκπληξη που σου φέρνει, το διαφορετικό, γιατί αυτό απαιτεί εγρήγορση και ανταπόκριση σε διαφορετικά ερεθίσματα, οπότε απαιτεί πολύ καλή διαχείριση του ξαφνικού περιστατικού».
Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» και η πρόκληση του ρόλου
«Σκέπτομαι πως το πιο ουσιαστικό είναι να κάνεις κάτι το οποίο σε εκφράζει και σου δίνει την ασφάλεια να εκφραστείς όλο και βαθύτερα, οπότε δεν είναι θέμα δυσκολίας, δεν υπάρχει θέμα σύγκρισης εάν αποκαλύπτομαι εγώ ή ένας άλλος ρόλος. Θα έλεγα πως για μένα η δυσκολία είναι στην κατανόηση του τι κάνω, γιατί το κάνω, πώς το κάνω και πότε, δηλαδή δίνω σημασία περισσότερο στην ουσία, σε αυτό που με κεντρίζει, στο κίνητρο, και, φυσικά, στην πρόθεση. Αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον για μένα· αν υπάρχει το κίνητρο, δεν αισθάνομαι καμία δυσκολία, αισθάνομαι πανέτοιμος να πηδήξω πάνω απ’ τα κύματα, με οποιοδήποτε κόστος».
«Το να φεύγουμε από τη ''ζώνη ασφαλείας'' και να τολμούμε είναι το ωραιότερο βάλσαμο για την ψυχή και και τη ζωή»
Ποιος είναι ο Τάκης Ζαχαράτος όταν σβήνουν τα φώτα, φεύγει το κοινό και δεν υπάρχει χειροκρότημα;
«Ο Τάκης όταν κλείνουν τα φώτα είναι ένας πολύ καλός μου φίλος πια, που κάνουμε πολύ ωραία παρέα, ήσυχος, γλυκός, απαιτητικός και ταυτόχρονα ανήσυχος που ψάχνει συνέχεια το επόμενο βήμα για να εξελιχθεί και να αναπτύξει ακόμα περισσότερο τα εκφραστικά του μέσα, το μυαλό του, την ψυχή του. Νομίζω ότι είμαι σε μια φάση που συνειδητοποιώ ότι η εξέλιξή μας και το να φεύγουμε από τη ''ζώνη ασφαλείας'' και να τολμούμε νέα πράγματα είναι κάτι που στην αρχή σε τρομάζει, αλλά μετά είναι το ωραιότερο βάλσαμο για την ψυχή και και τη ζωή: εξέλιξη, εξέλιξη, εξέλιξη.
«Η σάτιρα είναι σαν ένα μαχαίρι: Αν δεν ξέρεις να το κρατάς, μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει προς το μέρος σου και να πληγώσει εσένα»
Σήμερα, που όλοι σχολιάζουν τους πάντες μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τι θέση έχει η σάτιρα; Πού τελειώνει η σάτιρα και πού αρχίζει η προσβολή;
«Νομίζω ότι η σάτιρα, από τη φύση της, δεν έχει όρια. Τα όρια, όμως, μπαίνουν ανάλογα με την περίσταση και το πρόσωπο που σατιρίζεις. Για μένα, το ερώτημα είναι τι μου καθρεφτίζει αυτός ο άνθρωπος, τι βλέπω εγώ μέσα από αυτόν και ποιες είναι οι δικές μου αρχές, μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Δεν είχα ποτέ την πρόθεση να προσβάλω κάποιον ή να τον φέρω σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Το θεωρώ σκληρό. Κι αν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο, δεν έγινε εσκεμμένα».
«Πιστεύω ότι το πρόσωπο που σατιρίζεται, ανάλογα με όσα έχει εκθέσει ή επικοινωνήσει προς τα έξω, προσφέρει το υλικό στον άνθρωπο που κάνει τη σάτιρα. Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη του τελευταίου να αξιολογήσει πώς θα το διαχειριστεί και μέχρι πού θα φτάσει. Από την άλλη, υπάρχουν όλα αυτά τα σχόλια στα σόσιαλ μίντια, κάποια είναι εξαιρετικά αστεία, κάποια πολύ κακόβουλα, κάποια απαράδεκτα, άλλα αδιάφορα. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, σαν τις απόψεις που ακούς σε ένα καφενείο. Όλα αυτά αντικατοπτρίζουν την κοινωνία και τη φάση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή. Για μένα, όλα αποτελούν αντικείμενο μελέτης. Η σάτιρα, όμως, είναι σαν ένα μαχαίρι: Αν δεν ξέρεις να το κρατάς, μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει προς το μέρος σου και να πληγώσει εσένα αντί για εκείνον που σατιρίζεις».
Αν κάποια βραδιά ανεβαίνατε στη σκηνή χωρίς να μεταμορφωθείτε αλλά μόνο να πείτε μια αλήθεια για τον εαυτό σας, ποια θα ήταν αυτή;
«Αυτή την αλήθεια τη λέω φέτος μέσα από τη “Δεσποινίδα Μαργαρίτα” και νιώθω ότι με εκπροσωπεί και προσωπικά. Είναι η στιγμή που βγαίνει ο σκελετός και κάνει το μάθημά του. Το κοινό γελάει κι εγώ λέω, δείχνοντας τον σκελετό: ''Μη γελάτε! Μια μέρα θα είστε κι εσείς όλοι έτσι. Νέοι, γέροι, πλούσιοι, φτωχοί, ξανθοί, μελαχρινοί, άντρες, γυναίκες, γκέι, στρέιτ, φασίστες, αντιφασίστες, δεξιοί, αριστεροί, κομμουνιστές… Τέλος οι διαχωρισμοί. Τζάμπα ζωή, αλληλοσπαραγμός! Και δείχνοντας τον σκελετό, λέω: “Ιδού ο άνθρωπος. Αυτό θα ήθελα να πω κι εγώ, αν ανέβαινα στη σκηνή χωρίς καμία μεταμόρφωση. Πόσο χρόνο χάνουμε κρίνοντας τους άλλους, πόσο από τον ιερό χρόνο της ζωής μας σπαταλάμε σε αντιπαραθέσεις και διχασμούς, αντί να χαιρόμαστε, να αγκαλιαζόμαστε, να τραγουδάμε, να χορεύουμε και να μοιραζόμαστε αυτό το δώρο που λέγεται ζωή».
«Πιστεύω ότι ο Θεός είναι η ανάσα μας»
Η σχέση σας με τον Θεό; Θυμάμαι μια συνάντησή μας, πριν από χρόνια, σε ένα μικρό εκκλησάκι κάπου στη βόρεια Εύβοια.
«Αχ, πιστεύω πάρα πολύ στον Θεό, από πολύ μικρός. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου όλοι πίστευαν στον Θεό, ο καθένας με τον δικό του όμορφο τρόπο. Δεν μας επέβαλε ποτέ κανείς να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, ούτε νιώσαμε πίεση για να πιστέψουμε. Την πίστη τη νιώσαμε, την αισθανθήκαμε.
Πιστεύω ότι ο Θεός είναι η ανάσα μας. Εκείνος μας δίνει ζωή, ύπαρξη, μυαλό, ευαισθησίες, δύναμη και κουράγιο. Πάντα πίστευα ότι ο Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά. Εύχομαι να έχουμε όλοι τη φώτιση και τις ευλογίες Του και να πορευόμαστε ειρηνικά και ευλογημένα. Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για όλα τα δώρα που μου έχει προσφέρει και, πάνω απ’ όλα, Τον ευχαριστώ για την αγάπη του κόσμου, που παραμένει αμείωτη όλα αυτά τα χρόνια. Αυτή η αγκαλιά του κόσμου, που πια τη νιώθω σαν συγγενική μου, είναι το ωραιότερο δώρο του Θεού. Και θα ήθελα, μια και με ρωτήσατε, να Του πω ένα μεγάλο, μεγάλο “ευχαριστώ”. Όπως θέλω να πω κι ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε εσάς για την πολύ όμορφη κουβέντα που κάναμε. Τα φιλιά μου και την αγάπη μου!».
Τάκης Ζαχαράτος «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε
Θέατρο Πτι Παλαί - Σκηνοθεσία: Βασίλης Μυριανθόπουλος
Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» δεν είναι απλώς μια δασκάλα δημοτικού· είναι μια αλληγορική φιγούρα της εξουσίας, της χειραγώγησης, της επιβολής και των ορίων της ελευθερίας. Στήνοντας ένα αδιάκοπο παιχνίδι αλληλεπίδρασης με το κοινό -το οποίο τοποθετείται στη θέση των «μαθητών» της τάξης-, το έργο ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, στην τραγικότητα, στον παραλογισμό και στην απόλυτη αλήθεια.
Τη δική τους ξεχωριστή σφραγίδα στην παράσταση βάζουν δύο σπουδαίοι δημιουργοί. Ο καταξιωμένος συνθέτης Δημήτρης Παπαδημητρίου υπογράφει την πρωτότυπη μουσική, ντύνοντας την ατμόσφαιρα με εξαιρετικές μελωδίες που αγκαλιάζουν κάθε στιγμή του έργου. Δίπλα του, ο αγαπημένος συγγραφέας και στιχουργός Γιάννης Ξανθούλης προσφέρει το μοναδικό του ταλέντο μέσα από τους υπέροχους στίχους του τραγουδιού, χαρίζοντας στην παράσταση αιχμηρό χιούμορ, φαντασία, ρυθμό και αληθινή θεατρική ομορφιά. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βασίλη Μυριανθόπουλου, η παράσταση αναδεικνύει τις διαχρονικές αιχμές του κειμένου, μετατρέποντας τη σχολική αίθουσα σε έναν καθρέφτη των σύγχρονων κοινωνικών και πολιτικών δομών, όπου η εκπαίδευση γίνεται στίβος εξουσίας και η ανάγκη για αγάπη συγκρούεται με την επιθυμία για έλεγχο.
ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΜΕΓΑΛΗΣ ΖΗΤΗΣΗΣ
Η ανακοίνωση της παράστασης προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στο θεατρόφιλο κοινό. Αν και ο αρχικός προγραμματισμός αφορούσε αυστηρά 20 μόνο παραστάσεις, η αθρόα προσέλευση και η ταχύτατη εξάντληση των διαθέσιμων θέσεων στην προπώληση κατέστησαν σαφή την ανάγκη για επέκταση του κύκλου των παραστάσεων. Έτσι, προστίθενται νέες ημερομηνίες, δίνοντας την ευκαιρία σε ακόμα περισσότερους θεατές να βιώσουν από κοντά αυτή τη σπουδαία θεατρική στιγμή.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Πρωταγωνιστεί: Τάκης Ζαχαράτος
Κείμενο: Ρομπέρτο Ατάιντε
Μετάφραση: Κώστας Ταχτσής
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μυριανθόπουλος
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στίχοι τραγουδιού: Γιάννης Ξανθούλης
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Μελίνα Μάσχα
Κοστούμια: Μάριος Καραβασίλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Γεροδήμου
Βοηθός Σχεδιασμού Φωτισμών: Ισμήνη Σταρίδα
Παραγωγή: Πτι Παλαί
Χώρος: Θέατρο Πτι Παλαί
Διάρκεια: 70 λεπτά
Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: Παρασκευή 21:00, Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00
Προπώληση Εισιτηρίων: Ηλεκτρονικά μέσω more.com
Τιμές Εισιτηρίων:
Πλατεία Α: 22€ – 26€
Πλατεία Β: 22€ – 24€
Εξώστης Β: 20€
Θέσεις Περιορισμένης Ορατότητας: 16€