Από τη Νίκαια και το πρώτο νυχτοκάματο στα 15 του, στην κορυφή και στην απόλυτη λαϊκή αποδοχή. Ο Γιώργος Μαζωνάκης έζησε με ένταση, τόλμη, μεγάλες επιτυχίες και σκληρές δοκιμασίες. Το «Ανήκω σε μένα» έμελλε να γίνει η σημαία μιας ολόκληρης ζωής.
«Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος». Το είπε μόλις πριν από δύο μήνες στον Τάσο Τρύφωνος, στην εκπομπή «Τετ α Τετ», όταν αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του, για τη σύγκρουση με την οικογένειά του, την ακούσια νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο τον περασμένο Αύγουστο (της Παναγίας ήταν εκεί), τον φόβο και την προδοσία που ένιωσε, αλλά και για τις στιγμές που έφτασε να λέει στον εαυτό του ότι δεν αντέχει άλλο.
Είχαν περάσει 33 χρόνια από τότε που μπήκε στη δισκογραφία και σχεδόν σαράντα από την πρώτη φορά που πληρώθηκε για να τραγουδήσει, και ο Γιώργος Μαζωνάκης έμοιαζε ακόμη να εκπλήσσεται από το μέγεθος μιας σχέσης που είχε χτιστεί όλα αυτά τα χρόνια με ανθρώπους που δεν γνώριζε προσωπικά, αλλά τον αποκαλούσαμε πια «Μαζώ».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης πέθανε σήμερα, 9 Σεπτεμβρίου, στα 54 του χρόνια και η είδηση έφερε εκτός από σοκ, θλίψη, και μια αίσθηση θυμού για όσα πέρασε στη σύντομη πυρετώδη ζωή του, στην οποία βέβαια δεν στερήθηκε δόξας και αίγλης. Ο θάνατός του ήρθε σε μια στιγμή κατά την οποία είχε επιστρέψει στη δουλειά, προγραμμάτιζε τις επόμενες εμφανίσεις του με μια συναυλία μεταξύ άλλων στην Τεχνόπολη στις 20 Σεπτεμβρίου και επιχειρούσε να αφήσει πίσω του μια περίοδο που τον είχε δοκιμάσει όσο λίγες. Δεν μιλούσε σαν άνθρωπος που έκανε απολογισμό, ούτε είχε οργανώσει μια τελευταία υπόκλιση. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες υπήρχαν σχέδια για το τι θα ακολουθούσε, ενώ μόλις προχθές είχε καλά νέα από τον δικηγόρο του για την γνωστή δικαστική υπόθεση που τον απασχολούσε μετά από καταγγελία για παρενόχληση.
Αν υπάρχει ένας τρόπος να διαβάσει κανείς σήμερα τη διαδρομή του, βρίσκεται ίσως στον τίτλο ενός τραγουδιού που τον ακολούθησε από τα πρώτα χρόνια μέχρι το τέλος: «Ανήκω σε μένα». Μουσική του Νίκου Τερζή, στίχοι του Πάνου Φαλάρα, ένα από τα τραγούδια του άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες», που τον καθιέρωσε το 1994, έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία επιτυχία της εποχής του, έγινε φαινόμενο. Σε συνέντευξή του στο Tralala, όταν τον ρώτησαν ποια τραγούδια του τον είχαν σημαδέψει, ονόμασε πρώτο το «Ανήκω σε μένα», μαζί με το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και το «Τρεις το πρωί». Και τον Ιούλιο του 2026, σε μία από τις τελευταίες μεγάλες συνεντεύξεις του, επέστρεψε πάλι σε αυτό: ο ίδιος δεν ήθελε να επιλέξει ένα τραγούδι ως το σημαντικότερο της καριέρας του, πίστευε όμως ότι για τον κόσμο αυτό ήταν το «Ανήκω σε μένα».
Έχει ενδιαφέρον ότι ήδη το 1997, μόλις 25 ετών, στην πρώτη του συνέντευξη στο MAD TV στους Πάρη Γκαγκαδέλη και Μαντώ Λάμπου, εξηγούσε ότι το «Ανήκω σε μένα» ήταν ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που έχουν όνειρα, επειδή όλοι, όπως έλεγε, κρύβουμε ένα δικό μας αγαπημένο όνειρο. Στην περίπτωσή του το όνειρο είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα και με μια βεβαιότητα σχεδόν παράλογη για την ηλικία του.
Στα 15 τραγουδούσε όλη νύχτα και το πρωί πήγαινε σχολείο
Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1972 και μεγάλωσε στη Νίκαια, με καταγωγή της οικογένειας από τη Σητεία της Κρήτης. Ο πατέρας του δούλευε στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Τα παιδικά χρόνια που περιέγραφε ο ίδιος είχαν γειτονιά, παιχνίδι στον δρόμο, παρέες, οικογενειακά έθιμα. Στο σπίτι άκουγε Στράτο Διονυσίου, Γιάννη Πάριο, Μαρινέλλα, Χαρούλα Αλεξίου αλλά και το ροκ της εποχής, και από παιδί έλεγε ότι ήθελε να γίνει «ηθοποιός-τραγουδιστής».
Στα δεκατρία του είχε ήδη επιχειρήσει μια πρώτη, σχεδόν κωμική εισβολή στον κόσμο στον οποίο ήθελε να ανήκει: κατάφερε να μπει στα καμαρίνια της Μαρινέλλας στο REX και παρουσιάστηκε στην ίδια ως «συνάδελφός» της. Δύο χρόνια αργότερα το παιδικό θράσος είχε γίνει δουλειά. Πηγαίνοντας κάθε πρωί με το λεωφορείο στο Πολυκλαδικό στο Αιγάλεω, έβλεπε μια μικρή μουσική ταβέρνα, το «Μουσικό Ρετιρέ». Μια μέρα κατέβηκε, χτύπησε την πόρτα και ζήτησε να τραγουδήσει. Δεν τον πήραν αμέσως, επέστρεψε όμως ξανά και ξανά μέχρι που του έδωσαν την ευκαιρία.
Ήταν δεκαπέντε ετών. Έκανε ολόκληρη σεζόν έξι ημέρες την εβδομάδα, τελείωνε τη δουλειά στις έξι και μισή ή επτά το πρωί και πήγαινε κατευθείαν στο σχολείο. Αργότερα θα έλεγε ότι ουσιαστικά δεν έζησε την εφηβεία του, χωρίς να το παρουσιάζει ως παράπονο. Οι γονείς του δεν είχαν σχέση με το τραγούδι και δεν τον είχαν ωθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Ήταν, όπως το περιέγραφε, δική του ανάγκη και δική του αναζήτηση, ίσως ακόμη και δική του ανασφάλεια.
Μετά την Α΄ Λυκείου συνέχισε να τραγουδά και άρχισε να δουλεύει στην περιφέρεια, στην Καβάλα, στην Αλεξανδρούπολη, στη Ρόδο και τελικά στην Πάτρα. Ο ίδιος θεωρούσε εκείνη την επαρχιακή διαδρομή πραγματικό σχολείο για τους νέους τραγουδιστές της εποχής, επειδή στην Αθήνα, δίπλα στα μεγάλα ονόματα, ένας άγνωστος μπορούσε να πει ένα ή δύο τραγούδια, ενώ στην επαρχία αναγκαζόταν να αποκτήσει ρεπερτόριο, αντοχή και επαφή με το κοινό.
Στην Πάτρα πήγε για λίγο και έμεινε χρόνια. Εκεί άρχισε να συζητιέται το όνομά του και εκεί τον εντόπισαν οι άνθρωποι της PolyGram. Το 1993 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος, «Μεσάνυχτα και κάτι», και το 1994 ήρθε το «Με τα μάτια να το λες», με το «Τρεις το πρωί», το «Μη μου ζητάς», το «Τίποτα» και το «Ανήκω σε μένα».
Ήταν η αρχή μιας καριέρας που συνέπεσε με την πιο πληθωρική εποχή της ελληνικής δισκογραφίας και της νύχτας, όταν οι πωλήσεις δίσκων μετρούσαν ακόμη δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα, τα ιδιωτικά κανάλια και τα περιοδικά μπορούσαν να μετατρέψουν γρήγορα έναν νέο τραγουδιστή σε πανελλήνια αναγνωρίσιμο πρόσωπο και τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα λειτουργούσαν ως ο πραγματικός τόπος δοκιμασίας μιας επιτυχίας. Ο Μαζωνάκης μπήκε σε αυτό το σύστημα, αλλά πολύ γρήγορα άρχισε να δοκιμάζει τα όριά του.
Στο Παρίσι στους μεγαλύτερους οίκους μόδας
Η φωνή του ήταν αναγνωρίσιμη από τις πρώτες νότες, βραχνή, με έναν τρόπο εκφοράς που δεν χρειαζόταν να κοιτάξεις ποιος τραγουδά για να καταλάβεις ότι ήταν εκείνος, όμως ο Μαζωνάκης δεν αντιλήφθηκε ποτέ τη δουλειά του μόνο ως ερμηνεία. Η παιδική του επιθυμία να γίνει «ηθοποιός-τραγουδιστής» επέστρεφε συνεχώς στον τρόπο με τον οποίο οργάνωνε τη σκηνική του παρουσία. Μιλώντας χρόνια αργότερα για τη δουλειά του, εξηγούσε ότι ήθελε ακόμη και η διαδρομή από το καμαρίνι μέχρι τη σκηνή να αποτελεί μέρος μιας συνολικής σκηνοθεσίας, με «αρχή, μέση και τέλος», concept και συνοχή.
Τα καμαρίνια του θύμιζαν σουίτες πεντάστερων ξενοδοχείων στο Παρίσι, ο ίδιος με τις βελούδινες ρόμπες υποδεχόταν τους φίλους όπως στο σαλόνι του, κερνώντας τους ποσό σε μπακαρά κρύσταλλα με την αβρότητα ενός ευζωιστή που μπορεί να βρει χαρά τόσο στα σαλόνια όσο και στα ταβερνάκια στο Πέραμα.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία των ρούχων που έγιναν πολλές φορές μεγαλύτερη είδηση από τα τραγούδια του. Οι φούστες, τα βαμμένα μαλλιά, τα κοστούμια, η αγάπη για τη μόδα, οι φωτογραφίσεις και το παιχνίδι με τους κώδικες της ανδρικής εμφάνισης δεν ήταν εύκολες επιλογές για έναν λαϊκό τραγουδιστή στην Ελλάδα των '90s και των αρχών του 2000. Δέχθηκε ειρωνεία και χλευασμό, χωρίς να υποχωρήσει και, ακόμη σημαντικότερο, χωρίς να χάσει το κοινό των λαϊκών κέντρων. Δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψει την πίστα για να αποκτήσει αυτή την ελευθερία· την έφερε μαζί του μέσα στην πίστα.
Το 2017 έλεγε ότι είχε ακούσει αμέτρητα άσχημα σχόλια στη ζωή του, αλλά δήλωνε συγχρόνως περήφανος που ήταν «τολμηρός» και «υπέρ της αλήθειας». Αυτό το στοιχείο, η απροθυμία του να προσαρμόσει την εικόνα του σε αυτό που θεωρούνταν ασφαλές για έναν άνδρα του λαϊκού τραγουδιού, έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα από την όποια συζήτηση για το αν μια εμφάνισή του ήταν καλόγουστη ή υπερβολική.
Το «Σάββατο», το «Gucci φόρεμα» και ο Μαζώ
Η μεγάλη εμπορική έκρηξη ήρθε το 2003 με το «Σάββατο» και τη συνεργασία του με τον Φοίβο. «Σάββατο», «Νικοτίνη», «Απόψε θα σ' ονειρευτώ», «Σαν ήμουνα παιδί» και, βέβαια, «Gucci φόρεμα» πέρασαν από το ραδιόφωνο και την πίστα στην καθημερινή γλώσσα μιας ολόκληρης εποχής.
Το «Gucci φόρεμα» ειδικά έμοιαζε να έχει γραφτεί πάνω στις αντιφάσεις που ο ίδιος ο Μαζωνάκης είχε ήδη μετατρέψει σε ταυτότητα. Η δυτική Αττική, η Εκάλη και η Κηφισιά, το επώνυμο ρούχο, η λαϊκή νύχτα, το κοινωνικό χάσμα και η επιθυμία μπορούσαν να χωρέσουν στο ίδιο τραγούδι. Η δική του κοινωνική διαδρομή είχε άλλωστε ήδη ενώσει αυτούς τους κόσμους: το παιδί από τη Νίκαια που πήγαινε στο σχολείο κατευθείαν από το νυχτερινό μαγαζί είχε γίνει ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους και αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της χώρας, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να αποβάλει την καταγωγή του.
Πολλά χρόνια αργότερα, το 2026, θα το περιέγραφε με πολύ απλό τρόπο μιλώντας για τις επισκέψεις στην παλιά του γειτονιά: θυμόταν πόσο κοντά ήταν ακόμη η εποχή κατά την οποία δυσκολευόταν ακόμη και να φάει και είχε ένα παντελόνι, σε σχέση με τη ζωή στην οποία μπορούσε πλέον να έχει εκατοντάδες. Εκείνο που τον ενδιέφερε, έλεγε, ήταν να εξακολουθεί να κοιτάζει προς τα μέσα τον ίδιο άνθρωπο.
Μετά το «Σάββατο» ακολούθησαν χρόνια μεγάλης παρουσίας στη δισκογραφία και στη νύχτα, με το «ΜΑΖΩliveΝΑΚΗΣ», το «Summer in Greece», «Τα όχι και τα ναι μου», «Τα ίσια ανάποδα», «Λείπει πάλι ο Θεός», «Παράξενο με μένα» και μια αλυσίδα συνεργασιών και εμφανίσεων που του επέτρεψαν να μη μείνει εγκλωβισμένος στη μεγάλη επιτυχία των αρχών του 2000.
Στη σκηνή επέμενε στην παράσταση και στη μεταμόρφωση, ενώ η επιλογή του να εμφανιστεί στο «Rocky Horror Show» έμοιαζε σχεδόν αυτονόητη για κάποιον που από παιδί δήλωνε ότι θέλει να είναι ηθοποιός και τραγουδιστής. Αργότερα συνεργάστηκε με πολύ νεότερους καλλιτέχνες, από τον Stan μέχρι τον Snik, με τον οποίο παρουσίασε μια νέα εκδοχή του «Gucci φόρεμα» στα Mad VMA, και κατάφερε κάτι που δεν είναι αυτονόητο για έναν τραγουδιστή που είχε ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίας του '90: τα τραγούδια του να περάσουν σε μια γενιά που δεν είχε γεννηθεί όταν πρωτοκυκλοφόρησαν.
Ο Ξέρξης από το Πέραμα στις Κάννες
Η επιθυμία του να δοκιμαστεί στην υποκριτική,απέκτησε το 2022 μια απρόσμενη διεθνή συνέχεια. Πρωταγωνίστησε και ανέλαβε την αφήγηση στη μικρού μήκους ταινία της Εύης Καλογηροπούλου «Στον Θρόνο του Ξέρξη», παραγωγή του Onassis Culture, με καλλιτεχνική επιμέλεια της Αφροδίτης Παναγιωτάκου, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής του 75ου Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε το βραβείο Canal+. Η ιστορία είχε μάλιστα μια ιδιαίτερη σύνδεση μαζί του: η πρώτη εκδοχή του έργου, που είχε δημιουργηθεί έναν χρόνο νωρίτερα για το «You and AI» της Στέγης στο Πεδίον του Άρεως, είχε τον τίτλο «Ανήκω σε μένα», ενώ στην ταινία ακούστηκε η διασκευή του τραγουδιού του από την Kid Moxie με τον ίδιο.
Στις Κάννες μίλησε στο Flix για κάτι που τον απασχολούσε από πολύ νωρίς, την υποκριτική, θυμίζοντας ότι όταν ήταν νεότερος συστηνόταν, με αυτή ακριβώς τη σειρά, ως «ηθοποιός, ερμηνευτής, τραγουδιστής». Για τον ρόλο του έλεγε ότι η βασική οδηγία της Καλογηροπούλου ήταν να αφαιρέσει όλα όσα επί χρόνια είχε μάθει να μεγεθύνει πάνω στην πίστα και να παίξει με απλότητα, «χωρίς φανφάρες, χωρίς υπερβολές». Η επιλογή του είχε και μια προσωπική διάσταση, καθώς η ταινία γυρίστηκε στο Πέραμα, σε έναν τόπο που συνδεόταν με τη δουλειά του πατέρα του.
Έχουν τύχει βραδιές που νιώθω ότι έχω πάρει αδρεναλίνη για 20 χρόνια
Η ένταση με την οποία δούλευε φαίνεται ήδη στην πρώτη του συνέντευξη στο MAD TV το 1997. Στα 25 του έλεγε στους Πάρη Γκαγκαδέλη και Μαντώ Λάμπου ότι υπήρχαν βραδιές στις οποίες αισθανόταν πως είχε πάρει «αδρεναλίνη για 20 χρόνια». Ήταν μια εποχή στην οποία η νύχτα σήμαινε πολύ περισσότερες ώρες και ημέρες δουλειάς από ό,τι αργότερα, και ο Μαζωνάκης υποστήριζε ότι υπήρξε από τους τραγουδιστές που πίεσαν τους επιχειρηματίες για να περιοριστούν τα επταήμερα προγράμματα πρώτα σε τέσσερις και αργότερα σε δύο ημέρες την εβδομάδα.
Η νύχτα δεν υπήρξε ποτέ για τον Μαζωνάκη μια μοιραία επικίνδυνη επικράτεια. «Όσα μπορείς να πάθεις τη νύχτα μπορείς να τα πάθεις και τη μέρα», είχε πει, επιμένοντας ότι οι δικές του επιλογές και η καθημερινότητά του ήταν αυτές που καθόρισαν τη σχέση του με αυτήν.
Η επιτυχία, αντίθετα, ήταν κάτι που αντιμετώπιζε ως πραγματικό βάρος. Σε συνέντευξή του το 2017 μιλούσε για τη «μάχη με τον εαυτό σου» που απαιτείται για να διαχειριστείς την επιτυχία και παραδεχόταν ότι είχε χάσει πράγματα από την προσωπική του ζωή, χωρίς όμως να τα παρουσιάζει ως θυσία που του είχε επιβληθεί. Ήταν επιλογή του και γι' αυτό, έλεγε, δεν μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κατάρα.
Η πίστη ήταν ο άλλος σταθερός άξονας στη ζωή του. Τη θεωρούσε βαθιά προσωπική υπόθεση και απέφευγε να την αναλύει πολύ, μιλούσε όμως για τη δύναμη που αντλούσε από την οικογένεια, τους φίλους και «κάτι ανώτερο». Χρόνια αργότερα θα το έκανε μια φράση απολύτως δική του: «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν».
Από τη μεγάλη νύχτα στο «Voice»
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Μαζωνάκης είδε να αλλάζει ολόκληρος ο μηχανισμός που τον είχε δημιουργήσει. Οι τεράστιες πωλήσεις δίσκων συρρινώθηκαν, τα περιοδικά που κατασκεύαζαν σταρ έκλεισαν το ένα μετά το άλλο, η αθηναϊκή νύχτα άλλαξε κλίμακα, ήρθαν το YouTube, το streaming, τα social media και ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος κατανάλωσης της μουσικής.
Ο ίδιος είχε δηλώσει παλιότερα ότι εξακολουθούσε να ψάχνεται όπως είκοσι χρόνια πριν, ότι είχε την ίδια επιθυμία για το καινούργιο. Και πράγματι δεν αντιμετώπισε τις νεότερες γενιές ως απειλή. Συνεργάστηκε μαζί τους, πέρασε στην τηλεόραση, έγινε κριτής στο «X Factor» και αργότερα coach στο «The Voice», όπου ένα διαφορετικό κοινό γνώρισε περισσότερο τον άνθρωπο πίσω από την πίστα, το ιδιότυπο χιούμορ του, τον αυτοσαρκασμό και την ευκολία με την οποία μπορούσε να περάσει από μια σοβαρή παρατήρηση σε κάτι εντελώς απρόβλεπτο.
Αυτή η δεύτερη ζωή των τραγουδιών του έχει σημασία για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της αποδοχής του. Ο Μαζωνάκης δεν έφτασε στα 50 ως ένας επιτυχημένος τραγουδιστής τον οποίο άκουγαν όσοι είχαν μεγαλώσει μαζί του. Τον ήξεραν και τον τραγουδούσαν άνθρωποι είκοσι και τριάντα χρόνια νεότεροι. Η εκκεντρικότητα για την οποία είχε λοιδορηθεί στα '90s είχε στο μεταξύ πάψει να μοιάζει τόσο εκκεντρική και η άνεση με την οποία είχε παίξει με τη μόδα, την εικόνα και την ανδρική εμφάνιση έμοιαζε πολύ πιο κοντά στη νέα εποχή απ' όσο ήταν όταν ξεκίνησε.
Η οικογένεια και η περίοδος που τον τσάκισε
Η οικογένεια είχε για δεκαετίες κεντρική θέση όχι μόνο στην προσωπική ζωή του αλλά και στην επαγγελματική οργάνωση γύρω του. Γι' αυτό και η ρήξη που ξέσπασε τα τελευταία χρόνια δεν ήταν μια ακόμη διαφωνία ανάμεσα σε συγγενείς. Η σύγκρουση με την αδελφή του Βάσω, οι οικονομικές και δικαστικές διαφορές και όσα ακολούθησαν μετατράπηκαν σταδιακά σε δημόσια υπόθεση, ενώ ο ίδιος έμεινε για μεγάλο διάστημα σχετικά σιωπηλός.
Τον Αύγουστο του 2025 οδηγήθηκε σε ακούσια νοσηλεία στο Δρομοκαΐτειο, ένα γεγονός που προκάλεσε τεράστια δημοσιότητα και έκανε την οικογενειακή του σύγκρουση αντικείμενο καθημερινής τηλεοπτικής συζήτησης. Όταν σχεδόν έναν χρόνο αργότερα αποφάσισε να μιλήσει στον Τάσο Τρύφωνος στο «Τετ α Τετ», περιέγραψε την εμπειρία χωρίς να επιχειρήσει να κρύψει πόσο τον είχε επηρεάσει. Μίλησε για φόβο και προδοσία και θυμήθηκε τους αστυνομικούς με πολιτικά που εμφανίστηκαν στην πόρτα του πριν οδηγηθεί στο νοσοκομείο.
Ακόμη και εκεί επιστράτευσε το χιούμορ του, περιγράφοντας τον εαυτό του ως «τη χαρά του Δρομοκαΐτειου». Όταν όμως έφτασε στην οικογένεια, η φράση του ήταν πολύ πιο σκληρή: «Η αγάπη μεταξύ συγγενικών προσώπων πολλές φορές είναι καταστροφή».
Στην ίδια περίοδο παραδεχόταν ότι υπήρχαν φορές που έλεγε ότι δεν άντεχε άλλο. Εκεί ήταν που μίλησε και για την αντίδραση του κοινού, για ανθρώπους που δεν γνώριζε αλλά αισθάνθηκε ότι στάθηκαν απέναντι σε όσα συνέβαιναν με έναν τρόπο που ο ίδιος δεν περίμενε. «Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος», είπε στον Τάσο Τρύφωνος. Αυτή η σχέση δεν είχε δημιουργηθεί τότε. Είχε απλώς γίνει ορατή στον ίδιο με διαφορετικό τρόπο.
Ανήκω σε μένα
Το «Ανήκω σε μένα» είχε κυκλοφορήσει όταν ο Μαζωνάκης ήταν μόλις 22 ετών και βρισκόταν ακόμη στην αρχή. Τρεις δεκαετίες αργότερα, μετά τις τεράστιες πίστες, τους δίσκους, τις μεταμορφώσεις, τις συνεργασίες, την τηλεόραση, τις περιόδους αποθέωσης και αμφισβήτησης και, τελικά, τη σύγκρουση με την ίδια του την οικογένεια, ο τίτλος είχε αποκτήσει μια παράξενη ακρίβεια σε σχέση με τη διαδρομή του. Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς στους στίχους του μια προφητεία που δεν υπάρχει. Αρκεί ότι ο ίδιος το θεωρούσε ένα από τα τραγούδια που τον σημάδεψαν και ότι, λίγο πριν από το τέλος της ζωής του, αναγνώριζε πως αυτό ήταν πιθανότατα το τραγούδι με το οποίο τον είχε ταυτίσει περισσότερο ο κόσμος.
Γιατί ο Μαζωνάκης, σε όλη την πορεία του, είχε μια ισχυρή αίσθηση ιδιοκτησίας του εαυτού του. Την είχε όταν στα δεκαπέντε του αποφάσισε μόνος του ότι θα δουλέψει στη νύχτα, όταν αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την εικόνα που όφειλε να έχει ένας λαϊκός τραγουδιστής, όταν έκανε επιλογές που χλευάστηκαν προτού γίνουν κοινός τόπος, όταν συνεργάστηκε με ανθρώπους πολύ νεότερους από τον ίδιο, όταν επέστρεψε έπειτα από περιόδους αποχής και, τελικά, όταν η μεγαλύτερη σύγκρουση της ζωής του αφορούσε ακριβώς το δικαίωμά του να ορίζει τη ζωή και τις υποθέσεις του.
Μιλώντας το 2017 για την επιτυχία, είχε πει κάτι πολύ λιγότερο θριαμβευτικό από ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν άνθρωπο που είχε ήδη περάσει πάνω από δύο δεκαετίες στην κορυφή. «Χρειάζεται να δώσεις μάχη με τον εαυτό σου για να φέρεις την επιτυχία σε ένα ίσιο επίπεδο κι αυτός ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου».