Η Billie Kark ανήκει αναμφίβολα στους καλλιτέχνες της πρωτοπορίας. Σε μια εποχή όπου πολλά από τα τραγούδια που κυκλοφορούν αναπαράγουν κοινοτοπίες και έναν λόγο μάλλον επιφανειακό, εκείνη επιλέγει να κινηθεί προς μια βαθύτερη αναζήτηση: την αυτογνωσία.
Ο νέος της δίσκος φέρει τον γενικό τίτλο «Έρεβος». Παρά τη λέξη που παραπέμπει συμβολικά στο σκοτάδι, το περιεχόμενο του έργου αναζητά το φως.
Ξεχωριστή θέση στον δίσκο κατέχει το τραγούδι «Αλησμονώ». Εδώ η Billie Kark προχωρά σε ένα ιδιαίτερα ευφυές καλλιτεχνικό εγχείρημα: συνδυάζει έναν στοχαστικό λόγο που εκφώνησε το 2011 η Βασίλισσα Ελισάβετ, με ένα παραδοσιακό πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, το «Αλησμονώ και χαίρομαι». Τα δύο αυτά φαινομενικά ασύνδετα στοιχεία «ντύνονται» μουσικά με έναν ηλεκτρονικό, χορευτικό ρυθμό, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που γεφυρώνει εποχές, πολιτισμούς και αισθητικές.
Στον λόγο της η Βασίλισσα Ελισάβετ αναφέρει:
«We are all visitors to this time, this place. We are just passing through. Our purpose here is to observe, to learn, to grow, to love… and then we return home».
(«Είμαστε όλοι επισκέπτες σε αυτόν τον χρόνο, σε αυτόν τον τόπο. Απλώς περνάμε από αυτή τη ζωή. Ο σκοπός μας εδώ είναι να παρατηρούμε, να μαθαίνουμε, να αναπτυσσόμαστε, να αγαπάμε… και μετά επιστρέφουμε σπίτι»).
Η φράση αυτή συμπυκνώνει μια βαθιά υπαρξιακή σκέψη: τη θεώρηση της ζωής ως μιας προσωρινής διαδρομής, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση μετάβασης. Η ιδέα της «επιστροφής στο σπίτι» λειτουργεί συμβολικά — ως επιστροφή στην αρχή, στην ουσία της ύπαρξης στην πνευματική μας πατρίδα.
Ακριβώς πάνω σε αυτή τη συμβολική έννοια της επιστροφής φαίνεται να συναντάται ο λόγος της Ελισάβετ με το ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι. Στην παράδοση της Ηπείρου, τα τραγούδια της ξενιτιάς μιλούν για τον πόνο της απομάκρυνσης από τον τόπο και την αδιάκοπη επιθυμία επιστροφής. Έτσι, η λαχτάρα του ξενιτεμένου για την πατρίδα και το σπίτι του αποκτά έναν βαθύτερο υπαρξιακό τόνο όταν τοποθετείται δίπλα στη σκέψη ότι η ίδια η ζωή είναι μια προσωρινή παραμονή.
Η Billie Kark εντόπισε ακριβώς αυτή την κοινή ιδέα: την επιθυμία της επιστροφής σε κάτι οικείο, σε μια πηγή ή σε έναν τόπο που κουβαλά την αίσθηση του «σπιτιού». Έτσι, ο λόγος μιας Βασίλισσας και ένα παραδοσιακό ελληνικό τραγούδι συναντιούνται σε ένα κοινό νόημα, παρά τη μεγάλη απόσταση που φαίνεται να τα χωρίζει.
Τι μας είπε η Billie Kark:
«Στο «Αλησμονώ» έχω πάρει δύο διαφορετικά audios από δύο τελείως διαφορετικά πράγματα και τα έχω συνδέσει στο ίδιο κομμάτι. Το ένα είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία βγάζει ένα λόγο σχετικά με το που πάμε όταν πεθαίνουμε. Και το άλλο είναι ένα πολυφωνικό κομμάτι της Ηπείρου, το «Αλησμονώ και χαίρομαι», και με κάποιο περίεργο τρόπο εγώ θεώρησα ότι συνδέονται, γιατί η Βασίλισσα μιλάει πως όταν πεθαίνουμε επιστρέφουμε στο πραγματικό μας σπίτι, και το ηπειρώτικο τραγούδι μιλάει για την ξενιτιά και την επιθυμία να γυρίσει κάποιος στο σπίτι.
Άρα και οι δύο μιλάνε για την επιθυμία και την λαχτάρα της επιστροφής σε κάτι γνώριμο. Οπότε μου άρεσε. Mου άρεσε και πολύ η αντίφαση των πραγμάτων, ότι είναι κάτι φαινομενικά ασύνδετο, το οποίο για μένα συνδέεται.
Λοιπόν, ναι, ο θάνατος είναι για μένα μία επιστροφή και όχι ένα τέλος, γιατί πραγματικά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δεχτώ ότι οι ψυχές των ανθρώπων χάνονται. Πιστεύω ότι η ψυχή μας είναι ενέργεια και η ενέργεια μόνο να μεταβληθεί μπορεί και να μεταφερθεί, όχι να χαθεί. Είναι η δική μου θεώρηση που δεν έχει να κάνει με κάποια θρησκεία ή με κάποιο θεό.
Είναι απλώς το ένστικτό μου και αυτό το οποίο νιώθω και νομίζω ότι προσπαθώ και μέσα από τη μουσική μου να το περάσω στους ακροατές μου γιατί ο θάνατος και η ιδέα ενός τέλους δημιουργεί και φόβο. Ότι ζούμε τη ζωή μας με το φόβο του θανάτου και για μένα αυτό είναι κάτι καταστρεπτικό για τις ζωές μας. Μας βάζει σε μια διαδικασία επιβίωσης και όχι απόλαυσης της ζωής».