Πλούσια η εικαστική κίνηση στην Αθήνα. Η μόδα γίνεται τέχνη, ο Λάνθιμος εμπνέει και μία περφόρμανς (στο πλαίσιο έκθεσης) γίνεται αφορμή για διάλογο για τα πολιτικά ρήγματα της εποχής μας.
Τον πρώτο μήνα της νέας χρονιάς, εικαστικοί δημιουργοί παρουσιάζουν έργα που συνομιλούν με τη σύγχρονη πραγματικότητα επαναπροσδιορίζοντας θεματικές όπως η ταυτότητα, η μνήμη, κοινωνία.
Εικαστικές εκθέσεις στην Αθήνα
Τα εγκαίνια των εκθέσεων αποτελούν πάντα αφορμή για συνάντηση καλλιτεχνών και κοινού, δίνοντας τον τόνο σε έναν διαρκή πολιτιστικό διάλογο που εξελίσσεται στον αστικό ιστό της πρωτεύουσας.
ΝΗΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΝΤΗΣ – ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΝΗ.Μ.Α.)
Η σχεδιάστρια Denise Eleftheriou, εξερευνώντας τον κόσμο της Νηματουργίας Μέντης - Αντωνόπουλος (ΝΗ.Μ.Α.), επιδίωξε να αναδείξει τα υπέροχα προϊόντα του — τα κορδόνια, τις τρέσες και τις πασμαντερί — δίνοντάς τους πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αν και παραδοσιακά χρησιμοποιούνται ως διακοσμητικά στοιχεία ενός ενδύματος, από την ελληνική παράδοση έως και τη σύγχρονη μόδα, η σχεδιάστρια αξιοποιεί τα υλικά του ΝΗΜΑΤΟΣ ως πρώτη ύλη για τη δημιουργία επιφανειών και όγκων που συνθέτουν σύγχρονα ενδύματα.
Οι δυνατότητες του ΝΗΜΑΤΟΣ είναι ανεξάντλητες: από τη σύνθεση εξαιρετικών κορδονιών και την ύφανση τρεσών, έως τις μοναδικές βαφές που δύσκολα συναντά κανείς αλλού. Με αυτά τα εφόδια ως πρώτη ύλη, η Denise Eleftheriou επιδιώκει να υπερβεί τη στερεοτυπική προσέγγιση της παράδοσης και να προσφέρει μια νέα, σύγχρονη και ταυτόχρονα πρωτοποριακή ματιά στα υλικά του ΝΗΜΑΤΟΣ.
Η προσέγγισή της βασίζεται στον πειραματισμό με τις γραμμές, τους όγκους και τις αναλογίες της Υψηλής Ραπτικής, η οποία πλέον, σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει απομακρυνθεί από την κλασική της έννοια και πλησιάζει τα όρια της γλυπτικής.
Η πλούσια ελληνική παράδοση αποτελεί για τη σχεδιάστρια έναν μαγικό κόσμο έμπνευσης, αλλά και ένα ισχυρό θεμέλιο για τον σχεδιασμό του μέλλοντος.
Citronne γκαλερι, 'All Included'
Η CITRONNE Gallery παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Μαρίας Οικονομοπούλου, 'All Included'. Η έκθεση 'All Included' είναι η πρώτη ατομική της Μαρίας Οικονομοπούλου στην CITRONNE Gallery και σηματοδοτεί την έναρξη της συνεργασίας της με τη γκαλερί.
Όπως επισημαίνει η εικαστικός: "Στην έκθεση 'All Included' επέλεξα να συμπεριλάβω έργα από διαφορετικές περιόδους για να μοιραστώ το πως εξελίσσεται η σκέψη και το έργο μου.
Τα έργα εκκινούν από αυτοβιογραφικές αναφορές για να επεκταθούν νοηματικά σε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Διαπραγματεύονται τον προβληματισμό και την αμφιβολία που έχει το άτομο για τον συσχετισμό του με άλλα άτομα και το κοινωνικό σύνολο. Ένα συσχετισμό που ποτέ δεν είναι εύκολος, αλλά είναι απαραίτητος για την ισορροπία και την εξέλιξη του καθενός μας. Και μπορεί να συμβάλλει στη δημιουργία ενός μαζί που δεν πηγάζει από την ανάγκη επιβίωσης, αλλά αποτελεί συνειδητή επιλογή όταν αναγνωρίζουμε ότι μέσα σε αυτό θα ολοκληρωθούμε". All Included, 15 Ιανουαρίου - 28 Φεβρουαρίου
«Παρά θιν’ αλός», γκαλερί Σκουφά
Η Γκαλερί Σκουφά παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Τάσου Μαντζαβίνου με τίτλο “Παρά θιν’ αλός”. Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 στις 19:30 και θα διαρκέσει μέχρι τις 7 Φεβρουαρίου 2026.
Ο Τάσος Μαντζαβίνος επιστρέφει στη γενέθλια ακτή του Φαλήρου. Δεν είναι τόπος μνήμης με τη στενή, βιογραφική έννοια, αλλά εσωτερικό τοπίο που δεν έπαψε ποτέ να τον συγκροτεί. Εκεί, δίπλα στο νερό, στα πρώτα του χρόνια, το βλέμμα μαθαίνει να μετρά τον χρόνο αλλιώς: με ρυθμούς, με επαναλήψεις, η θάλασσα γίνεται αίσθηση. Η προσωπική ιστορία του ζωγράφου εγγράφεται σιωπηλά σε αυτή τη σχέση. Ο πατέρας, ναυτικός, χάνεται νωρίς και η απουσία του λειτουργεί ως σταθερό κενό. Η θάλασσα παύει να είναι εξωτερικό στοιχείο, πλημμυρίζει με τα χρόνια τον δημιουργό και γίνεται συνθήκη ζωγραφική.
Οι γνώριμες πια φιγούρες του Μαντζαβίνου — ναυτικοί, βαρκάρηδες, σώματα σε καΐκια, γυναίκες που περιμένουν, άνεμοι που ευνοούν ή διώχνουν — συνθέτουν ένα υδάτινο σύμπαν, μέσα στο οποίο στέκουν μέσα στο νερό όπως στέκεται κανείς μπροστά σε κάτι που τον ξεπερνά. Από τον Όμηρο αλιεύει την αίσθηση του ορίου: το παρὰ θῖν’ ἁλός (στην ακροθαλασσιά) ως σημείο όπου η πράξη αναστέλλεται και η μοίρα βαραίνει. Από τη λαϊκή παράδοση και τον Καραγκιόζη κρατά τη χειροποίητη μορφή, μια απλότητα που αντέχει την αδρότητα, μια παιδικότητα όχι ως ύφος αλλά ως τρόπος.
Η Γκαλερί Σκουφά τοποθετεί και μια γωνιά από το εργαστήρι του καλλιτέχνη. Φωτογραφίες, αντικείμενα και εργαλεία της μαστορικής του ζωγράφου ταξιδεύουν τον επισκέπτη στον χρόνο όπου ο Μαντζαβίνος ανοίγεται στη σκοτεινή του θάλασσα. Τα έργα συνυπάρχουν σαν να βρίσκονται ακόμη εν τω γίγνεσθαι, διατηρώντας κάτι από την αμεσότητα της δημιουργίας. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Γιώργος Μυλωνάς
...με έμπνευση τον Λάνθιμο η έκθεση στην γκαλερί Art Project Space
Η εικαστικός Μάτω Ιωαννίδου παρουσιάζει τη νέα της ατομική έκθεση ζωγραφικής, με τίτλο «ScreenShots», έως και την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026, στην γκαλερί Art Project Space (Φαλήρου 66, πλησίον Ε.Μ.Σ.Τ.). Η έκθεση περιλαμβάνει έργα μικτής τεχνικής σε χαρτί ή μουσαμά (2023-2025), εμπνευσμένα από τις σκηνές χορού της ηρωίδας της ταινίας «PoorThings» του Γιώργου Λάνθιμου, και τα κείμενα της έκθεσης υπογράφει η Ιστορικός Τέχνης Μπία Παπαδοπούλου.
«Βλέποντας την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου “PoorThings”, η Bella Baxter με την “σαρωτική και ατρόμητη ερμηνεία” της Emma Stone με συνεπήρε και ξεκίνησα μια σειρά έργων εμπνευσμένων από τις σκηνές του απελευθερωτικού χορού της σύγχρονης “τραγικής” ηρωίδας», σημειώνει η Μάτω Ιωαννίδου.
«Η Bella “γεννιέται” και ανακαλύπτει σιγά-σιγά τη γυναικεία της ταυτότητα κατά τη διάρκεια της ταινίας. Η Bella, χορεύοντας σε κάποιο σημείο του φιλμ, με παρασύρει σε μια αέναη κίνηση του σώματος, κι αυτός ο χορός μοιάζει να είναι μια υπαρξιακή αέναη δόνηση. Αυτό με οδηγεί σε καινούργιες εικαστικές λύσεις, όπου άλλοτε η φιγούρα πολλαπλασιάζεται με το είδωλό της, άλλοτε με κολάζ μιμούμαι τις πτυχώσεις του φορέματος και της πλούσιας χαίτης που αναδεύονται· αλλού η ύλη και η χειρονομία της ζωγραφικής ταυτίζονται σε μια ρευστότητα. Στα τελευταία έργα επέλεξα τη σπάτουλα, την ένταση του χρώματος και της υφής, και μια πιο αφαιρετική γραφή. Η ενότητα κλείνει με σχέδια με σινική που επικαλύπτονται με ριζόχαρτο με παραστάσεις αρχαίων ανάγλυφων χορού. Αυτή η έκσταση της Bella είναι ιδιαίτερα εμφανής και στο πρόσωπό της. Με μια σειρά σχεδίων με σινική προσπάθησα να αποτυπώσω το έκπληκτο βλέμμα της για τη ζωή. Η Bella είναι εν τέλει μία κραυγή…»
Auction of Morality / a.antonopoulou.art
Η γκαλερί a.antonopoulou.art παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Φίλιππου Τσιτσόπουλου με τίτλο Auction of Morality, στα πλαίσια της οποίας θα παρουσιαστεί η ομώνυμη περφόρμανς του, χωρισμένη σε τρία αυτόνομα μέρη, και βασισμένη σε κείμενα των James Baldwin, Chief Seattle, Peter Handke και Heiner Müller
Πρόκειται για μια έκθεση που στρέφεται στα πολιτικά ρήγματα της εποχής μας, στα σημεία όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί φθείρονται, οι κοινωνίες πολώνονται και οι ιστορίες των λαών μετατρέπονται σε εργαλείο δημόσιας χρήσης, συχνά χωρίς σεβασμό ή σκέψη. Μέσα από σχέδια, και μια σειρά από performances, η έκθεση εξετάζει πώς ο πόνος και η αδικία κυκλοφορούν στη σημερινή παγκόσμια κουλτούρα, πώς μεταφέρονται από οθόνη σε οθόνη, πώς γίνονται σύμβολα, και πώς χρησιμοποιούνται χωρίς να κατανοείται το βάθος και η αλήθεια τους.
Οι performances δεν αναπαριστούν πολιτικά γεγονότα· μιλούν όμως για αυτά. Μέσα από την ανάγνωση επιλεγμένων κείμενων, αναδεικνύονται ζητήματα ηθικής απέναντι σε πράξεις βίας, αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Ο καλλιτέχνης προσπαθεί να θέσει διλήμματα κοινωνικών αντανακλαστικών, χρησιμοποιώντας το σώμα του ως χώρο έκφρασης σχετικών ερωτημάτων.
Ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά; Ποιος σιωπά; Ποιος ακούγεται; Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα πολιτικό παράδοξο: ένας Ευρωπαίος καλλιτέχνης αφηγείται τις ιστορίες άλλων λαών, γνωρίζοντας ότι αυτή η θέση είναι ήδη φορτισμένη με αντιφάσεις. Η έκθεση δεν επιχειρεί να λύσει αυτήν την αντίφαση αλλά να την αναδείξει, θέτοντας μπροστά στο κοινό ηθικά και πολιτικά ερωτήματα.
Το έργο συνομιλεί με πραγματικότητες από διάφορα μέρη του κόσμου — Παλαιστίνη, Ρουάντα, Μιανμάρ, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Τσετσενία, Βενεζουέλα. Δεν τις αναπαριστά, αλλά στοχάζεται γύρω από τον τρόπο που η Ευρώπη τις παρατηρεί: αποσπασματικά, μέσα από εικόνες και εσκεμμένα φιλτραρισμένες πληροφορίες, παράγοντας συναισθήματα εξοικείωσης με σκηνές μακρινές και συχνά αποστασιοποιημένες από την δυτική πραγματικότητα.
Αυτή η «απόσταση» είναι η πολιτική ύλη του έργου: η σχέση ανάμεσα σε αυτόν που παρατηρεί και σε αυτόν που υφίσταται τη βία. Εγκαίνια: Πέμπτη 22 Ιανουαρίου, 7-10 μ.μ. Έως 7 Φεβρουαρίου
vis motrix, CONTEMPORARY ATHENS
Στην ατομική έκθεση με τίτλο vis motrix η Κιάρα Σουγκανίδου παρουσιάζει έργα μεσαίου και μεγάλου μεγέθους, τα οποία δημιουργήθηκαν με ποικίλες abstract τεχνικές. Στη ζωγραφική της χρησιμοποιεί υγρά βιομηχανικά χρώματα και ακρυλικές πάστες, διάφορα είδη χαρτιού ποικίλου βάρους και υφής, καθώς και καμβάδες. Θέμα της έκθεσης είναι η κινητήρια δύναμη (vis motrix) που πηγάζει εκ των έσω στην αφηρημένη ζωγραφική.
«Η ζωγραφική της Κιάρας Σουγκανίδου μοιάζει να κινείται από μέσα προς τα έξω· να πηγάζει από μια vis motrix που δεν οφείλεται στην πρόθεση αλλά στην ίδια τη ροή των υλικών», όπως παρατηρεί ο Γιώργος Μυλωνάς.
«Η ζωγράφος συνεχίζει εκείνη τη σπάνια παράδοση των καλλιτεχνών που αντιμετωπίζουν τη ζωγραφική ως διανοητική πράξη και σωματική άσκηση ταυτόχρονα. Δεν κατασκευάζει αντικείμενα για επίδειξη· αφήνει τα έργα να ολοκληρωθούν μέσα από την αντίσταση της ύλης και την ταπεινότητα των εργαλείων.
«Σ’ έναν χώρο όπου συχνά δημιουργοί ολισθαίνουν στον εύκολο εντυπωσιασμό, η παρουσία της Κιάρας Σουγκανίδου επαναφέρει την πίστη στην αλήθεια του χειροποίητου. Η ζωγραφική της επιμένει στον χρόνο της χειρονομίας και όχι στην επιφάνεια της εικόνας. Το ενδιαφέρον της δεν επικεντρώνεται στη συγκίνηση αλλά στη συγκέντρωση· στη διαδικασία με την οποία το άμορφο αποκτά ρυθμό. Κι όμως, αυτό το βαθιά προσωπικό ιδίωμα διαθέτει μια σπάνια διαύγεια που του επιτρέπει να επικοινωνεί με οποιοδήποτε κοινό. Δεν πρόκειται για τέχνη τοπική ή εξωστρεφή, αλλά για μια ζωγραφική που αναγνωρίζεται αβίαστα όπου κι αν παρουσιαστεί, επειδή μεταφέρει στον θεατή την ουσία της πράξης και όχι την περιγραφή της. Το γεγονός αυτό καθιστά τα έργα της μια από τις πιο ειλικρινείς μαρτυρίες ζωγραφικής ορμής της γενιάς μας». Επιμέλεια Γιώργος Μυλωνάς.Εγκαίνια: 22 Ιανουαρίου, ώρα 19:00
«Ανάμεσα / In-Between», Εuropean Centre Athens
Ανάμεσα στον πάγκο του φαρμακείου και την επιφάνεια του καμβά. Ο Εμίλιο Παπαευαγγελίου για πρώτη φορά επιλέγει να βγει από τα όρια του φαρμακείου του, που είναι ταυτόχρονα το ατελιέ του, και από τη Λοκρίδα της Φθιώτιδας όπου ζει, προκειμένου να παρουσιάσει τη δουλειά του στην Αθήνα μέσα από την ατομική του έκθεση «Ανάμεσα / In-Between», στο Εuropean Centre Athens. Την επιμέλεια έχει αναλάβει η ιστορικός τέχνης Ελισάβετ Πλέσσα.
Περισσότερα από 60 έργα, ζωγραφισμένα σχεδόν αποκλειστικά με στιλό διαρκείας, άλλοτε σε φύλλα μηνιαίων επιτραπέζιων ημερολογίων κι άλλοτε στον καμβά, ετοιμάζονται να αναμετρηθούν με το βλέμμα των φιλότεχνων. Να το αφήσουν να περιπλανηθεί ανάμεσα στα δίπολα που κυριαρχούν στη ζωή και τη δουλειά του Εμίλιο Παπαευαγγελίου: Ιταλία–Ελλάδα, καλλιτέχνης–φαρμακοποιός, αφαίρεση-παραστατικότητα, μικρή-μεγάλη κλίμακα. Να του αφηγηθούν όχι μόνο την ιστορία του ζωγράφου που ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά και να του επιτρέψουν να παρακολουθήσει την αυτόνομη εικαστική διαδρομή του.
«Θέλω η ζωγραφική μου να αντικατοπτρίζει την ύπαρξη και την πίστη του ανθρώπου, με ορθολογισμό αλλά και με δυναμική», δίνει το στίγμα της δουλειάς του ο Εμίλιο Παπαευαγγελίου.
Και η επιμελήτρια της έκθεσης, Ελισάβετ Πλέσσα, επισημαίνει στο κείμενό της σχετικά με την τεχνική του καλλιτέχνη και το ιδιότυπο ατελιέ του που στεγάζεται στο φαρμακείο του: «Η επιλογή των μέσων του –κατά κύριο λόγο στιλό διαρκείας, αλλά και δεκάδες πένες, πενάκια, μαρκαδόροι, μολύβια και ακρυλικά, πάνω σε χαρτί ή σε καμβά– δεν είναι αυθαίρετη: προκύπτει από μια δεδομένη συνθήκη, η οποία από πρακτική αναγκαιότητα μετατρέπεται σε δημιουργική διαδικασία με συγκεκριμένα υποστρώματα και χρωστικά υλικά, και που αντί να τον δεσμεύσει του προσφέρει ένα πλαίσιο ελευθερίας μέσα στο οποίο η ζωγραφική του βρίσκει αβίαστα τους τρόπους της».
Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί συνομιλία του Εμίλιο Παπαευαγγελίου με την επιμελήτρια Ελισάβετ Πλέσσα, με ταυτόχρονη περιήγηση στον εκθεσιακό χώρο, 24 Ιανουαρίου και 7 Φεβρουαρίου, στις 12.30
Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων
Αναδρομική έκθεση της σημαντικής και βραβευμένης ζωγράφου Μαρίας Κτιστοπούλου, με τίτλο Μνήμες του Βλέμματος, εγκαινιάζεται την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026 στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Η έκθεση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων και αποτελεί πανόραμα της τέχνης της καταξιωμένης ζωγράφου, καθώς περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα από όλη την πορεία της Μαρίας Κτιστοπούλου στη ζωγραφική.
Όπως σημειώνει η Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ) και επιμελήτρια της έκθεσης Αθηνά Σχινά: «Η Μαρία Κτιστοπούλου, μετά το πέρας των σπουδών και την αποφοίτησή της με άριστα, ξεκίνησε την εικαστική της διαδρομή από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, με επιλεγμένες και συγκροτημένες εκθέσεις που συχνά πραγματοποιούσε με επιτυχία, συνεχίζοντας ανελλιπώς να ζωγραφίζει μέχρι και σήμερα.
Έχει εδώ και χρόνια ευρύτερα αναγνωριστεί η εντυπωσιακή επιδεξιότητά της στο σχέδιο και στο χρώμα, χωρίς ποτέ να έχει γίνει αυτοσκοπός της. Επιλέγοντας μάλιστα ως εκφραστική της βάση το ιδίωμα του ρεαλισμού, ποτέ δεν αναλώθηκε η ζωγράφος στην εντυπωσιοθηρία και στην αυταρέσκεια. Στόχος της πάντα ήταν και συνεχίζει να είναι η αναγνωρισιμότητα των εκάστοτε θεμάτων της, διατυπωμένων ωστόσο με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην επαφίενται αυτά στην ψευδαίσθηση του ορατού ή στην υποτιθέμενη νοσταλγία, αλλά να κινητοποιούν την διάθεση περίσκεψης και τον συνειρμό του θεατή, όπως επίσης τον βαθύτερο στοχασμό και την δημιουργική του φαντασία. Ο «ρεαλισμός» της Μ. Κτιστοπούλου άλλωστε ήταν και συνεχίζει να είναι πάντα αποκαθηλωτικός, καθώς συνδυάζεται τεχνοτροπικά και υφολογικά στα έργα της, με τα περισσότερα ιδιώματα της σύγχρονης τέχνης, όπως με ποικίλες διατυπώσεις του μετεμπρεσσιονισμού, του εξπρεσσιονισμού, του κυβισμού, της γεωμετρικής αφαίρεσης κ.ά.
Μάκης Θεοφιλακτόπουλος, Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Τρία σχεδόν χρόνια μετά το θάνατο του, το έργο του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου συνεχίζει να μας απασχολεί. Η διαχρονικότητα είναι άλλωστε αδιαμφησβήτητο χαρακτηριστικό μιας πραγματικά σημαντικής ζωγραφικής. Η παρούσα έκθεση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα παρουσιάζει μια επιλεγμένη ενότητα έργων από τη σειρά που ο ίδιος είχε ονομάσει Ερωτικά, σχέδια μικτής τεχνικής που ο καλλιτέχνης δημιούργησε από το 1978 έως το τέλος της ζωής του.
Γνωρίζοντας κανείς τον ίδιο τον Θεοφυλακτόπουλο και έχοντας κατά νου την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία και την επεισοδιακή ζωή του, κατανοεί ότι στα Ερωτικά του μετουσιώνει κομμάτι της προσωπικότητάς του και της στάσης του απέναντι στα κομβικά ζητήματα της ζωής. Τα βιώματα του, τα ανεξέλεγκτα συναισθήματά του, ο έρωτας, η αδιαφορία του για τις κοινωνικές συμβάσεις και η διαρκής αγωνία του για κίνηση και εξέλιξη, διαπερνούν το σύνολο του έργου του, συγκροτώντας μια στάση απέναντι στη ζωή και την τέχνη που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κατεξοχήν υπαρξιακή.
Στα Ερωτικά, η δύναμη της κίνησης και η υπέρβαση του χώρου μέσα από αυτήν αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία της εικαστικής του γλώσσας. Ο καλλιτέχνης δεν συντάσσεται με συγκεκριμένες τάσεις ή τεχνοτροπίες, αλλά αναπτύσσει μια προσωπική γραφή που οδηγεί τον θεατή έξω από τα συμβατικά όρια της αναπαράστασης. Οι μορφές άλλοτε επιβάλλονται μοναχικές και συμπυκνωμένες στον χώρο, και άλλοτε αλληλεπιδρούν με ένταση και αναβρασμό, εγγράφοντας τα περιγράμματά τους με διαφορετικούς βαθμούς ευκρίνειας πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια.
Παράλληλα, η οικονομία της γραφής, ο κενός χώρος και οι μεγάλες περιοχές μονοχρωμίες σε ορισμένα έργα εισάγουν μια πιο εσωτερική, σχεδόν ιδιωτική διάσταση, αποκαλύπτοντας τη συνεχή διαπραγμάτευση ανάμεσα στη μορφή και το περιβάλλον της. Η σχέση αυτή, ήδη παρούσα σε προηγούμενες ενότητες του έργου του, αναδεικνύεται εδώ ως οργανικό μέρος της συνολικής του αναζήτησης και ολοκληρώνει τον διάλογο ανάμεσα στην εγγραφή του ανθρώπινου ίχνους και τη σημασία του χώρου που το περιβάλλει.
Είναι εντέλει εμφανές και σε αυτή τη σειρά σχεδίων του, ότι το στοίχημα που κέρδισε ο Θεοφυλακτόπουλος μέσα από το σύνολο της ζωγραφικής του ήταν ότι δεν διαχώρισε ποτέ την τέχνη από τη ζωή του, αλλά έμεινε αληθινός, εξέφρασε όσα των απασχολούσαν και μετάγγισε στο έργο του τον ίδιο του τον εαυτό.
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Στη δεύτερη ατομική έκθεση που παρουσιάζει η Άλκηστις Μαυροκεφάλου στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, συνεχίζει να εγείρει ερωτήματα που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη, με έργα που εκ πρώτης όψεως αντλούν την έμπνευσή τους από τη φύση. Ό,τι επιλέγει κάθε φορά να μελετήσει και να μετουσιώσει σε καλλιτεχνικό έργο, έχει τις ρίζες του στα προσωπικά της βιώματα, μέσα στα οποία η φύση και τα πλάσματά της μπλέκουν με την ανθρώπινη υπόσταση.
Ως εκ τούτου, στη νέα της δουλειά για άλλη μια φορά τον περισσότερο χώρο καταλαμβάνουν στοιχεία και τοπία της φύσης μέσα στην οποία μεγάλωσε∙ αχινοί, βράχια, θάλασσες. Η πυκνή γραφή όμως στα σχέδιά της σε μιλιμετρέ χαρτί εξελίσσεται τώρα σε συνθέσεις με μεγαλύτερα κενά, που προσδίδουν στα έργα μια ηρεμία.
Όλα τα παραπάνω φυσικά στοιχεία υπάρχουν σε απτή μορφή και στα μικρο-περιβάλλοντα που "χτίζει" μέσα σε plexiglass, με την προσθήκη όμως ενός νέου, ανθρώπινα κατασκευασμένου υλικού. Πρόκειται για χειροποίητες δαντέλες φτιαγμένες από την ίδια με κοπανέλι, μια παραδοσιακή τεχνική που τείνει να χαθεί και της οποίας τα μοτίβα είναι εμπνευσμένα από το ελληνικό τοπίο. Ισχύει δηλαδή και στην παράδοση του κοπανελιού το ίδιο που συμβαίνει και με τα έργα της Μαυροκεφάλου∙ η συμμετρία της φύσης μετουσιώνεται σε μια προσωπική, σύγχρονη ανθρώπινη δημιουργία. Στη δική της περίπτωση βέβαια, τα νήματα του κοπανελιού μπλέκουν με θραύσματα που μαζεύει η ίδια από τον φυσικό κόσμο: πουκάμισα τζιτζικιών, κουκούτσια από μανταρίνια, ακίδες αχινών
TRISTRATO μια έκθεση του Απόστολου Χαντζαρά σε συνομιλία με την «Στέλλα» του Κακογιάννη
Η φράση αυτή, χαραγμένη στη συλλογική μνήμη μέσα από την εμβληματική ταινία Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη, αποτελεί το σημείο αφετηρίας της νέας έκθεσης του ζωγράφου Απόστολου Χαντζαρά στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, η οποία θα διαρκέσει έως τις 29 Ιανουαρίου.
Εκτείνοντας το νήμα της ελληνικής ζωγραφικής από τον Γιάννη Τσαρούχη έως τον Απόστολο Χαντζαρά (Apos), παρουσιάζεται μια νέα σειρά έργων που αναδιατυπώνουν την αφήγηση της ταινίας. Ο Apos δίνει τον τίτλο Tristrato, θέτοντας έναν τριπλό άξονα αφήγησης, όπου ο έρωτας, ο θάνατος και το αναγκαίο συνυπάρχουν σε διαρκή σύγκρουση.Θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στις 27 Ιανουαρίου 2026 στις 7:00 μ.μ., στην οποία θα παρευρεθούν ηθοποιοί που έχουν τιμηθεί με το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη.
Ως χειρονομία αναγνώρισης της διαχρονικής καλλιτεχνικής συνέχειας, ο Απόστολος Χαντζαράς θα τους προσφέρει υπογεγραμμένα εκτυπώματα από τα έργα της έκθεσης.Η έκθεση Tristrato, που διοργανώνεται από την ERLE Art Gallery στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, δεν επιχειρεί να επαναφέρει τις ήδη γνώριμες σκηνές της θρυλικής ταινίας, αλλά να επανενεργοποιήσει τα ερωτήματα της στο παρόν. Η σύνδεση του Apos με αυτή τη δραματουργία είναι άμεση και οργανική.
Το εικαστικό του σύμπαν συγκροτείται από στοιχεία μύθου, ποπ κουλτούρας και διαχρονικών συμβόλων, αποτυπώνοντας σε ασπρόμαυρη παλέτα μια ποπ εκδοχή της ζωγραφικής ελληνικότητας μέσα από τον κινηματογραφικό φακό του Κακογιάννη.