Ο κ. Μητσοτάκης στο Κυριακάτικο μήνυμά του, πανηγυρίζει για την επιτυχία του προγράμματος «Ελλάδα 2.0», αναφέρει σε μήνυμά του ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ για Κυριακάτικο μήνυμα του Κ. Μητσοτάκη
Ο κ. Μητσοτάκης στο Κυριακάτικο μήνυμά του, πανηγυρίζει για την επιτυχία του προγράμματος «Ελλάδα 2.0» που διαχειρίστηκε τους πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης. Τα επίσημα στοιχεία όμως, αποκαλύπτουν μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα: καθυστερήσεις, αναθεωρήσεις της τελευταίας στιγμής και δισεκατομμύρια που ακόμη δεν έχουν εκταμιευθεί. Το «αξιοποιήσαμε στο έπακρο» είναι απλώς ένα νέο μεγάλο επικοινωνιακό κυβερνητικό ψέμα.
Ας δούμε τα ίδια τα επίσημα στοιχεία της κυβέρνησής του που διαψεύδουν τους πανηγυρισμούς:
Στις 23 Απριλίου 2026 η Ελλάδα είχε εισπράξει 24,6 δισ. ευρώ, δηλαδή μόλις το 68,5% των συνολικών 35,95 δισ. ευρώ, ενώ είχε εκπληρώσει μόλις το 53% των συνολικών οροσήμων και στόχων του σχεδίου.
Στις 26 Μαΐου, η ίδια η κυβέρνηση ανακοίνωνε ότι υπέβαλε το προτελευταίο αίτημα πληρωμής ύψους 1,63 δισ. ευρώ και ότι το τελικό αίτημα θα υποβαλλόταν τον Σεπτέμβριο του 2026. Δηλαδή, η κυβέρνηση που σήμερα δηλώνει ότι ο κύκλος «κλείνει» και ότι όλα αξιοποιήθηκαν πλήρως, η ίδια παραδεχόταν ότι σημαντικό μέρος της διαδικασίας εκκρεμεί.
Στις 27 Αυγούστου, τέσσερις ημέρες πριν από την καταληκτική ημερομηνία, το ECOFIN ενέκρινε ακόμη μία αναθεώρηση του ελληνικού σχεδίου.
Αυτό εννοεί ο πρωθυπουργός «αξιοποιήθηκε στο έπακρο»;
Η εικόνα μιας κυβέρνησης που έφτασε στο παρά πέντε να αναθεωρεί έργα, στόχους και δεσμεύσεις και τώρα επιχειρεί να μετατρέψει την αγωνιώδη κούρσα του τελευταίου μέτρου σε θρίαμβο είναι θλιβερή και επικίνδυνη για τους πολίτες.
Ωστόσο το σημαντικότερο ερώτημα για τον κ. Μητσοτάκη είναι το: πού πήγαν τα δισεκατομμύρια και ποιου άλλαξαν πραγματικά τη ζωή;
Το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν μια ιστορική, έκτακτη ευρωπαϊκή ευκαιρία για να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, να ενισχυθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, το ΕΣΥ, η κοινωνική κατοικία και οι δημόσιες υποδομές. Αντί γι' αυτό, η κυβέρνηση επέλεξε ένα μοντέλο συγκέντρωσης πόρων και επενδύσεων στους λίγους και ισχυρούς, ενώ η κοινωνία εξακολουθεί να ζει με ακρίβεια, στεγαστική ασφυξία, καθηλωμένους πραγματικούς μισθούς και υποβαθμισμένες δημόσιες υπηρεσίες.