Νηνεμία στην Κουμουνδούρου μετά και το τελευταίο εσωκομματικό επεισόδιο με την αποπομπή Φαραντούρη. Χαμηλοί τόνοι, βλέμματα στον Τσίπρα και μια σιωπή που μόνο τυχαία δεν είναι.
Σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία τα κόμματα της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς μοιάζουν βυθισμένα στην εσωστρέφεια, με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά να διανύουν περίοδο παρατεταμένης ομφαλοσκόπησης και εσωκομματικών τριγμών, ένα πολιτικό παράδοξο αρχίζει να διαγράφεται. Ο συνήθης ύποπτος των εσωτερικών αναταράξεων, ο ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζεται προσώρας να απέχει από τα φώτα της σύγκρουσης, εκπέμποντας εικόνα σχετικής νηνεμίας.
Πολάκης: Από το κέντρο της κόντρας στην εσωκομματική ειρήνη
Πηγές εντός της Κουμουνδούρου αποδίδουν το φαινόμενο σε μια αξιοσημείωτη μεταστροφή στάσης του Παύλου Πολάκη. Ο άλλοτε αψύς και συγκρουσιακός βουλευτής Χανίων, που για χρόνια λειτουργούσε ως καταλύτης εσωκομματικών εντάσεων, το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται στις συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων αλλά και δημόσια με αισθητά χαμηλωμένους τόνους. Ενωτικός, συγκαταβατικός και χωρίς τις γνώριμες αιχμές προς την ηγετική ομάδα, ο Πολάκης δείχνει να έχει φορέσει –τουλάχιστον προς το παρόν– το κοστούμι του πειθαρχημένου παράγοντα.
Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί τον μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή των εσωκομματικών καβγάδων σε έναν ρόλο εγγυητή εσωτερικής ηρεμίας; Το περιβάλλον του υποστηρίζει πως η στάση αυτή συνδέεται άμεσα με τη γενικευμένη ρευστότητα του πολιτικού συστήματος. Σε ένα τοπίο όπου οι συσχετισμοί αλλάζουν και οι βεβαιότητες κλονίζονται, ο πρώην υπουργός φέρεται να επιλέγει συνειδητά τη στήριξη στον Σωκράτη Φάμελλο, εκτιμώντας ότι μόνο μέσα από ένα κλίμα εσωκομματικής ειρήνης μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμψει και να αρθρώσει πειστικό αντίλογο στις κυβερνητικές πρακτικές.
Στον αντίποδα, άσπονδοι εσωκομματικοί «φίλοι» του Πολάκη δίνουν μια σαφώς πιο κυνική ερμηνεία. Υποστηρίζουν ότι ο βουλευτής Χανίων έχει συνειδητοποιήσει πλήρως πως, με βάση τη σημερινή ανθρωπογεωγραφία του χώρου, δεν διαθέτει ρεαλιστικά περιθώρια πολιτικής επιβίωσης εκτός Κουμουνδούρου. Θέτουν, με άλλα λόγια, ζήτημα πολιτικής αυτοσυντήρησης. Για τον ίδιο, λένε, ο ΣΥΡΙΖΑ συνιστά ένα καθαρό win-win σενάριο: είτε το κόμμα, υπό την ηγεσία Φάμελλου, καταφέρει να ανακάμψει και να διασφαλίσει κοινοβουλευτική παρουσία, είτε δεχθεί ισχυρό κύμα αποχωρήσεων προς τον νέο πολιτικό φορέα που σχεδιάζει ο Αλέξης Τσίπρας.
Στη δεύτερη περίπτωση, το σενάριο που συζητείται στο παρασκήνιο είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Ένας αποδυναμωμένος αλλά συμπαγής ΣΥΡΙΖΑ, με σαφή αντι-Τσιπρικά χαρακτηριστικά και έντονο αντισυστημικό λόγο, θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο διεκδίκησης της ηγεσίας από τον ίδιο τον Πολάκη. Με στελέχη που δεν θα έχουν τη δυνατότητα ή τη βούληση να «μετακομίσουν» στο νέο κόμμα Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα μικρό αλλά ελεγχόμενο κόμμα της αντισυστημικής Αριστεράς, ικανό να διατηρεί κοινοβουλευτική παρουσία.
Εσωκομματική αναστάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ: Η σιωπηρή πολιτική κίνηση του Γιάννη Ραγκούση
Παρά τη φαινομενική, ωστόσο, εσωκομματική νηνεμία, η μεταβλητή «Τσίπρας» παραμένει δαμόκλειος σπάθη πάνω από την Κουμουνδούρου. Αθόρυβα αλλά με μεγάλη σαφήνεια, αρκετά στελέχη τηρούν στάση αναμονής, περιμένοντας τις τελικές αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού και, κυρίως, το εάν και πότε θα τους δοθεί η δυνατότητα πολιτικής «μετανάστευσης» στον νέο φορέα που ετοιμάζεται.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γιάννης Ραγκούσης. Παρότι υπεύθυνος του πολιτικού σχεδιασμού, το τελευταίο διάστημα τηρεί σιγή ασυρμάτου. Κινείται με διακριτή πορεία, καταθέτει δικά του κείμενα και πλατφόρμα πολιτικών προτάσεων, ενώ σε συνομιλητές του μιλά ανοιχτά για την αναγκαιότητα προσχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ στο νέο κόμμα Τσίπρα. Στο ίδιο πλαίσιο, δεν πέρασε απαρατήρητη η απουσία του από την πρόσφατη επίσκεψη Φάμελλου στον Πειραιά. Παρότι η επίσημη δικαιολογία έκανε λόγο για ταξίδι του μέλιτος –υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα παντρεύτηκε τη βουλευτή Μαρίνα Κοντοτόλη– στο παρασκήνιο θεωρείται βέβαιο ότι η απουσία του μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς εκφράζει έντονα παράπονα για τη λειτουργία και τη στασιμότητα του κόμματος.
Αναταράξεις στον ΣΥΡΙΖΑ: Κασιμάτη, Ζαχαριάδης και η πορεία του κόμματος
Στην ίδια λογική στάθμισης επιλογών, αλλά με διαφορετικές αφετηρίες, κινείται και η Νίνα Κασιμάτη. Η βουλευτής εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στην καχυποψία της Κουμουνδούρου –ιδίως μετά τις διαφοροποιήσεις της σε κομβικές επιλογές, όπως η ψήφιση των αμυντικών δαπανών και η παρουσία της στην τελετή για τη φρεγάτα «Κίμων»– και στην απροθυμία σημαντικής μερίδας στελεχών του ΠΑΣΟΚ, κυρίως της παπανδρεϊκής πτέρυγας, να δουν θετικά μια ενδεχόμενη προσχώρησή της στη Χαριλάου Τρικούπη.
Τέλος, στο ίδιο ρευστό τοπίο εντάσσονται και στελέχη όπως ο Κώστας Ζαχαριάδης, η Κατερίνα Νοτοπούλου και η Όλγα Γεροβασίλη, που πλέον δημόσια εκφράζονται πιο θετικά για το μελλοντικό κόμμα Τσίπρα, χωρίς να το αντιμετωπίζουν ανταγωνιστικά. Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα μιας εύθραυστης ισορροπίας στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου η σιωπή του Πολάκη λειτουργεί περισσότερο ως τακτική αναμονής παρά ως ένδειξη οριστικής ειρήνης.