Αενάως προσφιλή θέματα της δημοσιογραφίας (ιδίως σε περιόδους ξηρασίας σαν αυτή που δείχνει να επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό) οι ανασχηματισμοί και οι πρόωρες εκλογές.
Που … σε βάθος χρόνου δεν διαψεύδονται κιόλας, επιτρέποντας την οιηματική κραυγή «ως πρώτοι αναγράψαμε»!
Και να, πάλι, στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς διαδρόμους φήμες και πληροφορίες ότι στα επιτελικά σχέδια του Μαξίμου, εξετάζονται, έστω και ως «υπόθεση εργασίας», και το ενδεχόμενο ο Μητσοτάκης να εξετάζει την προοπτική να στηθούν οι κάλπες αρκετά πριν από το φθινόπωρο του 2027. Ο ίδιος, βέβαια, έχει αποκλείσει τις πρόωρες κάλπες, αλλά στην πολιτική συχνά επικρατεί η σκέψη « go with the flow» όταν οι συγκυρίες συνηγορούν.
Η Ελλάδα, θα έχει την προεδρία της ΕΕ το 2007. Και δεν είναι φρόνιμο αυτή η προεδρία να συμπέσει με εσωτερικούς προεκλογικούς πολιτικούς και ενδοκομματικούς διαγκωνισμούς, που εκ των πραγμάτων θα προκαλέσουν προσκόμματα που θα καταδείξουν την χώρα μας ως ευρωπαϊκό παράδοξο. Αυτό αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο οι εκλογές να γίνουν (και από ότι φαίνεται και να ξαναγίνουν και ξαναγίνουν…) σε διακεκαυμένη ώρα. Διόλου επιθυμητό ή συμφέρον για την κυβέρνηση που απολαμβάνει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, διαφορά ασφαλείας από το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι προοπτικές τρίτης συνεχόμενης θητείας της αποτυπώνονται πολύ ισχυρές.
Τα φημολογούμενα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού, για γίνουν αξιόπιστα και με απήχηση στην κοινωνία, θέλουν χρόνο για να γίνουν ανταγωνιστικά και με κοινωνική απήχηση. Άρα, γιατί να τους τον προσφέρει η κυβέρνηση; Η ελληνική προεδρία της ΕΕ, αποτελεί πειστικό και επαρκή λόγο (κάτι σαν το… παλιό «Κυπριακό»!) για πρόωρες κάλπες και τα πλεονεκτήματα είναι προφανή και ισχυρά.
Αυτό που αποτελεί προτεραιότητα στον προβληματισμό του Μαξίμου, είναι το ΠΑΣΟΚ και οι (πιθανές…) εσωκομματικές ανακατατάξεις του σε περίπτωση που δεν «έρθει πρώτο, έστω και με διαφορά μιας ψήφου…», οπότε οι συνθήκες ανατρέπονται και οι εξελίξεις καθιστούν πιο απρόβλεπτες. Κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε…
Αν το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη έρθει πρώτο, θα έχει το «πλεονέκτημα»(αρκεί να ξέρει τι να το κάνει!) όταν λάβει την διερευνητική εντολή, να αλλάξει άρδην πλάνα και… πεποιθήσεις αναφορικά με την συνεργασία του με άλλα κόμματα για να αποφύγει την βάσανο συνεχόμενων εκλογών, οπότε το δίλημμα της κυβερνησιμότητας της χώρας θα καταστεί κυρίαρχο-και υπέρ της σημερινής κυβέρνησης…
Οι προοπτικές το ΠΑΣΟΚ να προλάβει να καλύψει την μεγάλη διαφορά που έχει σήμερα από την ΝΔ, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να «παίξει» με τις διερευνητικές, δεν είναι και τόσο αισιόδοξες. Αλλά είναι οι μόνες. Και ο πρόεδρός του δεν μπορεί παρά να αντιλαμβάνεται ότι τυχόν εκλογική αποτυχία του, θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε εσωκομματικές ανακατατάξεις, τις οποίες έχουν ήδη στο πίσω μέρος του μυαλού τους οι ανταγωνιστές του εντός του ΠΑΣΟΚ. Και δεν το κρύβουν κι’ όλας…
Πόσο πιθανόν είναι αυτοί οι ανταγωνιστές του να θέσουν θέμα ηγεσίας μετά (και σε σχέση) με το εκλογικό αποτέλεσμα. Λίγο, αλλά και μόνο που συζητιέται από τώρα σίγουρα δεν ενισχύει την πειστικότητα και επιρροή του κόμματος στην κοινωνία. Η εξουσία, φυσικά, είναι ισχυρότατος συνδετικός παράγοντας, αλλά ειδικά στο ΠΑΣΟΚ των όψιμων χρόνων του δεν αποδείχθηκε και τόσο παντοδύναμος ώστε να αποτρέψει διασπάσεις, αποχωρήσεις, δημιουργία «πράσινων» κομμάτων, είτε για λόγους αρχών, είτε για εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών και καπρίτσιων. Και ένα τέτοιο… ιστορικό κλίμα σίγουρα δεν αφήνει ανεπηρέαστο και αδιάφορο όσους βρίσκονται εν δυνάμει στις εκλογικές δεξαμενές και αναμένουν ένα δυνατό και ελκυστικό μήνυμα επανασυσπείρωσης…