Ο Έλληνας πάει στον δημοσκόπο σαν οργισμένος επαναστάτης και στην κάλπη σαν φοβισμένος νοικοκύρης. Όποιος ξεχνά αυτή την ελληνική ιδιομορφία, που τα πρώτο σκέλος της οφείλεται στα προαιώνια χούγια μας αλλά το δεύτερο στο συλλογικό μας ζεμάτισμα από τη χρεοκοπία, κινδυνεύει να χάσει όλα τα στοιχήματα που θα βάλει στις επόμενες εκλογές. Ακόμα και τα πονταρίσματα που θα πατάνε στη σιγουριά της «επιστημονικότητας» των δημοσκόπων μας.
Δεύτερο δεδομένο. Το 5% του ελληνικού πληθυσμού παράγει το 95% του πολιτικού θορύβου στη χώρα. Κοντολογίς, η βαβούρα διαμαρτυρίας, μουρμούρας και δυσαρέσκειας που διαμορφώνει το γύρω μας «κλίμα», προέρχεται από θύλακες που όχι μόνο δεν αποτελούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, αλλά, αντιθέτως, είναι απολύτως μειοψηφικοί, ενίοτε και περιθωριακοί. Το περιρρέον «κλίμα» σπάνια μας παρουσιάζει την τελική εκλογική πραγματικότητα.
Τρίτο δεδομένο. Οι Έλληνες κατά συντριπτική πλειοψηφία ψηφίζουν πρόσωπα, όχι ιδεολογίες ή κόμματα. Οι «σκληροί» κομματικοί ή ιδεολογικοί πυρήνες που υπάρχουν (ακόμα) μέσα στην ελληνική κοινωνία, δεν έχουν πια τη δύναμη να διαμορφώσουν εκλογικό αποτέλεσα. Παραμένουμε αθεράπευτα προσωπολάτρες ή, έστω, προσωπο-ψηφοφόροι. Κατά τούτο, δεν υπάρχει νίκη κόμματος ή μετώπου σε εκλογές, που δεν θα έχουν ως ατμομηχανή τους κάποιον ηγέτη.
Τέταρτο δεδομένο. Ο Έλληνας καταψηφίζει, αλλά εκ του ασφαλούς. Είναι πάντα έτοιμος να τιμωρήσει, υπό την προϋπόθεση ότι η τιμωρία αυτή δεν θα στραφεί εναντίον του. Όσο φοβάται ότι το στραπατσάρισμα που θα επιβάλλει μπορεί να μετατραπεί σε αυτοκαταστροφή, τόσο αναβάλλει την εκδίκησή του. Αν κάποια στιγμή καταφέρει να βρει κάτι σίγουρο να πατήσει πάνω του, τότε, πράγματι, θα τον σκίσει αυτόν που έχει βάλει στο μάτι. Ως τότε κάνει το κορόιδο.
Πέμπτο. Ο Έλληνας ψηφίζει με την τσέπη του, αλλά πλέον (μετά το κάζο της χρεοκοπίας) κατατριβόμενος μ’ ένα διπλό συμφεροντολογικό ερώτημα: «Ποιος θα μου γεμίσει την τσέπη», αλλά και «ποιος δεν θα μου την αδειάσει απ’ αυτά που ήδη έχει». Ο λειτουργικός συνδυασμός αυτών των δύο διαμορφώνει την τελική του ψήφο. Ο χυλός και τα γιαούρτι αποτελούν πλέον εκλογικό μας καύσιμο.
Έκτο. Ο Έλληνας απεχθάνεται την υπέρμετρη δύναμη, αλλά σιχαίνεται και την ολοφάνερη αδυναμία. Είναι διατεθειμένος να κατακρημνίσει μια υπερφίαλη κυβέρνηση, αλλά δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να πατήσει στον λαιμό και μια ολοφάνερα αυτοκαταστροφική αντιπολίτευση. Εάν ισχύουν και τα δύο παραλλήλως, ποιο από τα δύο θα υπερισχύσει την τελευταία στιγμή επαφίεται στη συγκυρία της στιγμής που στήνεται η κάλπη. Θα ψηφίζουμε εν μέσω ηρεμίας ή τρικυμίας; Εδώ σε θέλω.
Έβδομο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον κόσμο, αλλά εδώ, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, κυβέρνηση θα βγάλει και αυτή τη φορά το Κέντρο. Όχι τα άκρα. Δείτε ποιος το κατέχει (ακόμα) και θα αντιληφθείτε τι θα συμβεί στο τέλος της επόμενης άνοιξης. Όποιος αλληθωρίζει προς τα (πολύ) Δεξιά ή Αριστερά, πάσχει από εκφύλιση πολιτικής ωχράς κηλίδας. Δεν βλέπει μπροστά του.
Όγδοο. Ο Έλληνας έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει «ηθικό πλεονέκτημα». Στις δημοσκοπήσεις θεωρεί τεράστιο πρόβλημα την κυβερνητική διαφθορά κι ύστερα δηλώνει ότι για την καταπολέμησή της εμπιστεύεται περισσότερο την κυβέρνηση απ’ την αντιπολίτευση. Φέξε μου και γλίστρησα. Η ηθικολογία πουλάει στα τηλεοπτικά παράθυρα, όχι στην κάλπη.
Ένατο. Ένας στους πέντε Έλληνες, παραδοσιακά αποφασίζει τι θα ψηφίσει το Σάββατο πριν την κάλπη. Κι απ’ αυτούς, το ένα πέμπτο ενώ βρίσκεται μέσα στο παραβάν. Άρα οι έξι μήνες είναι πάρα πολλοί για να μιλάμε με βεβαιότητες. Επ’ αυτού, ρίχνετε απλώς μια ματιά στην περίφημη «παράσταση νίκης» των δημοσκοπήσεων. Κάτι δείχνει αυτή, για το τι θα πράξουν κατά πλειοψηφία οι «παλάντζες» της τελευταίας ώρας.
Δέκατο και τελευταίο δεδομένο. Με βάση τον εκλογικό μας νόμο και τα πολιτικά μας θέσμια, κυβέρνηση δίχως το πρώτο κόμμα δεν σχηματίζεται. Επικεφαλής δε κάθε κυβέρνησης είναι πάντα ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Κάθε άλλο σενάριο που διακινείται είναι απλώς σαχλαμάρα. Όταν υπάρχει καθαρή νίκη ενός κόμματος στην κάλπη, θα βρεθεί απαξάπαντος τρόπος να κυβερνήσει.