Απομένει ν’ αποδειχθεί αν η κίνηση του πρωθυπουργού να… προσωποποιήσει τη λέξη «χάος» που συνοδεύει την κατάσταση που θα επικρατήσει αν από τις εκλογές δεν προκύψει συγκεκριμένη κυβερνητική πλειοψηφία (αυτοδύναμη ή συνεργασίας), θα είναι για τον ίδιο και τη ΝΔ τελεσφόρος. Aλλά από στρατηγικής άποψης είναι ορθή.
Είπε: «δεν υπάρχει Μητσοτάκης ή χάος, υπάρχει Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης ή Κωνσταντοπούλου ή Βελόπουλος ή κάτι αριστερό», κάνοντας στο σήμερα προβολή του μέλλοντος, καλώντας την κοινωνία να εκτιμήσει το πώς θα διαμορφωθεί σε μια τέτοια περίπτωση η πολιτική πραγματικότητα και οι προοπτικές της. Καλώντας την να αναλάβει προ της κάλπης τις ευθύνες της και τα… επίχειρά τους!
Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος «κολλημένος» Νεοδημοκράτης ή Μητσοτακικός για να αντιληφθεί τι μπάχαλο θα ακολουθήσει όταν τελειώσει η διαδικασία με τις αλλεπάλληλες κάλπες, που, στη χειρότερη περίπτωση, δεν αποκλείεται να μας προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με όλους ή κάποιους από τους αναφερθέντες. Εφιάλτης…
Αναμφίβολα υπάρχουν αστοχίες και ολιγωρίες στις κυβερνητικές ενέργειες. Πολλά και υπεσχημένα καθυστερούν και είναι αμφίβολο αν σε προεκλογική, στην ουσία, περίοδο, είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν, αφού σίγουρα θα έχουν είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά πολιτικό κόστος. Αν, δηλαδή, θέλουμε να είναι ουσιώδεις, να επιφέρουν τομές.
Χάθηκε κρίσιμος χρόνος; Πιθανότατα. Αλλά ο Μητσοτάκης νομοτελειακά, ως εκ του χαρακτήρα του, δεν είναι δυνατό να χαράξει διαφορετική πορεία. Δεν θα είναι… Μητσοτάκης, αυτός δηλαδή που από το 2016 κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή, κερδίζει τη μια εκλογική αναμέτρηση πάνω στην άλλη, ελέγχει το κόμμα του, παρά τις κατά καιρούς «κακοφωνίες», ποντάρει στην αίσθηση που εμπνέει εμπιστοσύνη, ελίσσεται και σκαπουλάρει τις μεγάλες φουρτούνες.
Μια τρίτη στη σειρά κυβερνητική θητεία έχει όμως ιστορικά αποδεδειγμένα μεγάλες δυσκολίες, για να μην πούμε ότι είναι σχεδόν αδύνατη. Αλλά η διεκδίκησή της είναι κάτι σαν μονόδρομος εδώ που βρισκόμαστε. Δεν διατυπώνεται σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική που θα μπορούσε να παρασύρει το εκλογικό σώμα. Το ΠΑΣΟΚικό «θέλουμε να είμαστε πρώτο κόμμα, έστω και με μια ψήφο διαφορά!», και η επωδός του «αλλά δεν συνεργαζόμαστε με τη ΝΔ (που έχει τις μεγαλύτερες προοπτικές να κερδίσει τις εκλογές και να είναι αυτή ο ουσιαστικός ρυθμιστής των εξελίξεων) σε καμιά περίπτωση δεν ακούγεται ευοίωνο, μάλλον σε αδιέξοδες προοπτικές δείχνει. Εξ ου και ο πρωθυπουργός προσωποποίησε το «χάος», αναφέροντας τα ονόματα των τεσσάρων πιθανότερων πολιτικών του αντιπάλων…
Η χώρα βρίσκεται σε μια υποσχόμενη αλλά και γεμάτη προκλήσεις συγκυρία, που δύσκολα θα μας ξανατύχει αν δεν την εκμεταλλευθούμε άμεσα και παραγωγικά. Τα δημοσιονομικά είναι καλά, η ανεργία μειώνεται, μισθοί και συντάξεις βελτιώνονται στο μέτρο του δυνατού, οι σχέσεις μας με την Ευρώπη και τον υπερατλαντικό σύμμαχο ενδυναμώνονται παρά τις κατά καιρούς διακυμάνσεις τους, χαρακτηριζόμαστε «χώρα σταθερής ασφάλειας και αξιοπιστίας», γίνονται επενδύσεις που με τον καιρό ωριμάζουν και αποδίδουν, στον κοινωνικό τομέα γίνονται άλματα που έπρεπε να έχουν γίνει προ πολλού, οι προοπτικές σχεδόν σε όλους τους τομείς έχουν θετικό πρόσημο. Θέλει δουλειά, συνέπεια, προσπάθεια και στοχοπροσήλωση. Να τα τινάξουμε όλα στον αέρα επειδή κάποιοι… δεν πάνε τον Μητσοτάκη, και να ρίξουμε… μια ζαριά στην ανακατωσούρα και το συμπούρμπουλο; Να γυρίσουμε 20 χρόνια πίσω, σε εποχές «μεγάλης αναταραχής, υπέροχης κατάστασης!»; Που ακόμη μας στοιχειώνουν και προκαλούν ανατριχίλα;
Το γινάτι βγάζει μάτι... Και η στάση του ΠΑΣΟΚ αλλά και λοιπής αντιπολίτευσης, μας οδηγούν στο να χάσουμε… και τα δυο μας!