«Oι διαγραφές δεν ήταν ποτέ ένδειξη ανάτασης και προώθησης. Ήταν πάντα ένδειξη κρίσης» σχολιάζει ο Θεόδωρος Μαργαρίτης για τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου.
Αν και, όπως σημειώνει το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, «με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο είναι γνωστό ότι δεν είχα ίδιες απόψεις. Πρόσφατα η στήριξή μου στον Σάντσεθ για τον πόλεμο στο Ιράν ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση», η διαφωνία αυτή «δεν σημαίνει ότι συνιστά ρήξη».
Υπενθυμίζει μάλιστα, την κοινή παρουσία με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο στη Δημοκρατική Συμπαράταξη της Φώφης Γεννηματά γράφοντας: «Πόσο λίγοι είμασταν τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 4%. Πόσο δύσκολη ήταν η στήριξη της τραυματισμένης Κεντροαριστεράς. Και αυτό κάτι λέει…».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Θεόδωρου Μαργαρίτη για τη διαγραφή Κωνσταντινόπουλου
Στην μακρά κομματική μου εμπειρία ένα πράγμα έχω κατανοήσει. Οι διαγραφές δεν ήταν ποτέ ένδειξη ανάτασης και προώθησης. Ήταν πάντα ένδειξη κρίσης. Άλλωστε η εσωκομματική Δημοκρατία είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Όπως και η ίδια η κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Απαιτούν ανοχή στην διαφορετική άποψη. Είτε είναι σωστή, είτε λάθος. Με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο είναι γνωστό ότι δεν είχα ίδιες απόψεις. Πρόσφατα η στήριξη μου στον Σάντσεθ για τον πόλεμο στο Ιράν ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η διαφωνία μου συνιστά ρήξη. Πολύ περισσότερο όταν με τον Οδυσσέα βρέθηκα στην Δημοκρατική Συμπαράταξη της Φ.Γεννηματά. Δύσκολα χρόνια! Θυμάμαι μάλιστα πού σχολιάζαμε με πόση δυσκολία είχαμε καταφέρει την προεκλογική συγκέντρωση τον Σεπτέμβρη του 2015 στην πλατεία Κοτζιά. Πόσο λίγοι είμασταν τότε που το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 4%. Πόσο δύσκολη ήταν η στήριξη της τραυματισμένης Κεντροαριστεράς. Και αυτό κάτι λέει...